த்விவிதம் வாநரேந்த்ரம் து த்ருமயோதிநமாஹவே। ஶரைரஶநிஸம்காஶைஃ ஸ விவ்யாதாஶநிப்ரபஃ
ஆனால் மின்னலைப் போல் பிரகாசிக்கும் அசனிப்ரபன், மரங்களால் போரிடும் வானரராஜன் த்விவிதனை இடியெனும் அம்புகளால் காயப்படுத்தினான்.
ஸ ஶரைரபிவித்தாங்கோ த்விவிதஃ க்ரோதர்மூச்சிதஃ। ஸாலேந ஸரதம் ஸாஶ்வம் நிஜகாநாஶநிப்ரபம்
அம்புகளால் உடல் கிழிக்கப்பட்டு, கோபம் மிகுந்த த்விவிதன், சால மரத்தால், அசனிப்ரபனையும் அவன் ரதம், குதிரைகள், சாரதியுடன் சேர்த்து வீழ்த்தினான்.
வித்யுந்மாலீ ரதஸ்தஸ்து ஶரைஃ காஞ்சநபூஷணைஃ। ஸுஷேணம் தாடயாமாஸ நநாத ச முஹுர்முஹுஃ
பொன்னாலான ஆபரணங்கள் அணிந்த வித்தியுன்மாலி, தனது ரதத்தில் நின்று, சுஷேணனை அம்புகளால் தாக்கி, மீண்டும் மீண்டும் முழங்கினான்.
தம் ரதஸ்தமதோ த்ரு'ஷ்ட்வா ஸுஷேணோ வாநரோத்தமஃ। கிரிஶ்ரு'ங்கேண மஹதா ரதமாஶு ந்யபாதயத்
அப்போது வானரர்களில் சிறந்த சுஷேணன், அவனை ரதத்தில் இருப்பதை பார்த்து, ஒரு பெரிய மலைச்சிகரத்தால் அந்த ரதத்தை விரைவாக தரையில் வீழ்த்தினான்.
லாகவேந து ஸம்யுக்தோ வித்யுந்மாலீ நிஶாசரஃ। அபக்ரம்ய ரதாத் தூர்ணம் கதாபாணிஃ க்ஷிதௌ ஸ்திதஃ
வேகமும் சுறுசுறுப்பும் கொண்ட வித்தியுன்மாலி என்ற இரவுக்கடத்தி, தனது ரதத்திலிருந்து தாவி, கையில் கோலை பிடித்து தரையில் நின்றான்.
ததஃ க்ரோதஸமாவிஷ்டஃ ஸுஷேணோ ஹரிபுங்கவஃ। ஶிலாம் ஸுமஹதீம் க்ரு'ஹ்ய நிஶாசரமபித்ரவத்
அப்போது கோபத்தில் ஆழ்ந்த வானர சேனாதிபதி சுஷேணன், ஒரு பெரிய கல்லை எடுத்துக்கொண்டு அந்த இரவுக்கடத்தியை நோக்கி பாய்ந்தான்.
தமாபதந்தம் கதயா வித்யுந்மாலீ நிஶாசரஃ। வக்ஷஸ்யபிஜகாநாஶு ஸுஷேணம் ஹரிபுங்கவம்
விட்யுன்மாலி என்ற இரவில் திரியும் அரக்கன், சுஷேணன் என்ற வானர சேனாதிபதி மீது அவன் விரைந்து வந்தபோது, தன் கோலால் அவன் மார்பில் வேகமாகப் பாய்ந்து அடித்தான்.
கதாப்ரஹாரம் தம் கோரமசிந்த்ய ப்லவகோத்தமஃ। தாம் தூஷ்ணீம் பாதயாமாஸ தஸ்யோரஸி மஹாம்ரு'தே
அந்த பயங்கரமான, எண்ணிக்க முடியாத கோல் அடியைப் பெற்றும், அந்த சிறந்த வானரன் சுஷேணன் அச்சமின்றி அமைதியாக ஒரு பெரிய கல்லை எடுத்து எதிரியின் மார்பில் வீசினான்.
ஶிலாப்ரஹாராபிஹதோ வித்யுந்மாலீ நிஶாசரஃ। நிஷ்பிஷ்டஹ்ரு'தயோ பூமௌ கதாஸுர்நிபபாத ஹ
அந்த கல்லின் தாக்கத்தால் விட்யுன்மாலி என்ற இரவில் திரியும் அரக்கனின் இதயம் நசுங்கி, உயிர் பிரிந்து நிலத்தில் விழுந்தான்.
ஏவம் தைர்வாநரைஃ ஶூரைஃ ஶூராஸ்தே ரஜநீசராஃ। த்வந்த்வே விமதிதாஸ்தத்ர தைத்யா இவ திவௌகஸைஃ
அங்கே அந்த வீரமான வானரர்களால், அந்த இரவில் திரியும் வீர அரக்கர்கள், தேவர்கள் அசுரர்களை அடக்கும் போல், ஒருவரோடு ஒருவர் போரில் வீழ்த்தப்பட்டார்கள்.
பல்லைஶ்சாந்யைர்கதாபிஶ்ச ஶக்திதோமரஸாயகைஃ। அபவித்தைஶ்சாபி ரதைஸ்ததா ஸாம்க்ராமிகைர்ஹயைஃ
கூர்மையான அம்புகள், கோல்கள், வேல்கள், சுழியங்கள், அம்புகள், போர் ரதங்கள், குதிரைகள் ஆகியவற்றால் அந்த போர்க்களம் நிரம்பியது.
நிஹதைஃ குஞ்ஜரைர்மத்தைஸ்ததா வாநரராக்ஷஸைஃ। சக்ராக்ஷயுகதண்டைஶ்ச பக்நைர்தரணிஸம்ஶ்ரிதைஃ
போரில் கொல்லப்பட்ட மதமுள்ள யானைகள், விழுந்த வானரர்கள், அரக்கர்கள், உடைந்த சக்கரங்கள், அச்சுகள், யோகங்கள் ஆகியவை நிலத்தில் பரவியிருந்தன.
பபூவாயோதநம் கோரம் கோமாயுகணஸேவிதம்। கபந்தாநி ஸமுத்பேதுர்திக்ஷு வாநரரக்ஷஸாம்। விமர்தே துமுலே தஸ்மிந் தேவாஸுரரணோபமே
அந்த போர்க்களம் பயங்கரமாக, நரி கூட்டங்கள் அங்கங்கே சுற்றியதால், தலை இல்லாத வானர, அரக்கர்களின் உடல்கள் எல்லா திசைகளிலும் எழுந்தன; அந்த கொடூரமான மோதலில், அது தேவர்கள் அசுரர்கள் போர் போலவே இருந்தது.
நிஹந்யமாநா ஹரிபுங்கவைஸ்ததா நிஶாசராஃ ஶோணிதகந்தமூர்ச்சிதாஃ। புநஃ ஸுயுத்தம் தரஸா ஸமாஶ்ரிதா திவாகரஸ்யாஸ்தமயாபிகாங்க்ஷிணஃ
அப்போது, வானர சேனாதிபதிகளால் தாக்கப்பட்ட இரவில் திரியும் அரக்கர்கள், இரத்த வாசனையால் மயங்கி, மீண்டும் கடுமையாகப் போரில் ஈடுபட்டு, சூரியன் மறையும் நேரத்தை ஆவலுடன் எதிர்பார்த்தார்கள்.
thumb|சதுஶ்சத்வாரிம்ஶஃ ஸர்கஃ ஶ்ரூயதாம்|center ௦௪௪ இந்த்ரஜிதா அத்ரு'ஶ்யரூபேண யுத்தரங்காகமநம் Your browser does not support the audio element, but here is (ஶ்ரீராம-ஹரிஸீதாராமமூர்தி-கநபாடிப்யாம் வசநம்) யுத்யதாமேவ தேஷாம் து ததா வாநரரக்ஷஸாம்। ரவிரஸ்தம் கதோ ராத்ரிஃ ப்ரவ்ரு'த்தா ப்ராணஹாரிணீ
அப்போது வானரர்களும் அரக்கர்களும் போரிட, சூரியன் மறைந்து இரவு வந்தது; அந்த இரவு உயிரை எடுத்துக்கொள்ளும் இருண்ட நேரமாக மாறியது.
அந்யோந்யம் பத்தவைராணாம் கோராணம் ஜயமிச்சதாம்। ஸம்ப்ரவ்ரு'த்தம் நிஶாயுத்தம் ததா வாநரரக்ஷஸாம்
ஒருவருக்கொருவர் பகை கொண்ட அந்த இருவரும் வெற்றிக்காக போராட, அங்கு வானரர்களும் அரக்கர்களும் இடையே பயங்கரமான இரவு போர் தொடங்கியது.
ராக்ஷஸோऽஸீதி ஹரயோ வாநரோऽஸீதி ராக்ஷஸாஃ। அந்யோந்யம் ஸமரே ஜக்நுஸ்தஸ்மிம்ஸ்தமஸி தாருணே
அரக்கர்கள், 'இங்கே ஒரு வானரன் இருக்கிறான்!' என்று கூவி, வானரர்கள், 'இங்கே ஒரு அரக்கன் இருக்கிறான்!' என்று கூறி, அந்த கொடூரமான இருளில் ஒருவரை ஒருவர் தாக்கினர்.
ஹத தாரய சைஹீதி கதம் வித்ரவஸீதி ச। ஏவம் ஸுதுமுலஃ ஶப்தஸ்தஸ்மிந் ஸைந்யே து ஶுஶ்ருவே
'அடிக்கவும்! கிழிக்கவும்! ஓடவும்!' என்று அந்த இராணுவத்தில் பெரும் சத்தம் எழுந்தது.
காலாஃ காஞ்சநஸம்நாஹாஸ்தஸ்மிம்ஸ்தமஸி ராக்ஷஸாஃ। ஸம்ப்ரத்ரு'ஶ்யந்த ஶைலேந்த்ரா தீப்தௌஷதிவநா இவ
அந்த இருளில் பொன்னால் அலங்கரிக்கப்பட்ட அரக்கர்கள், ஒளிரும் மூலிகை காடுகளில் மலை அரசர்களைப் போலத் தெரிந்தனர்.
தஸ்மிம்ஸ்தமஸி துஷ்பாரே ராக்ஷஸாஃ க்ரோதமூிர்ச்சதாஃ। பரிபேதுர்மஹாவேகா பக்ஷயந்தஃ ப்லவங்கமாந்
அந்த கடந்து செல்ல முடியாத இருளில், கோபம் பொங்கிய அரக்கர்கள் மிக வேகமாக ஓடி, வானரர்களை பிடித்து விழுங்கினர்.
தே ஹயாந் காஞ்சநாபீடாந் த்வஜாம்ஶ்சாஶீவிஷோபமாந்। ஆப்லுத்ய தஶநைஸ்தீக்ஷ்ணைர்பீமகோபா வ்யதாரயந்
அந்த பயங்கரமான கோபம் கொண்ட அரக்கர்கள், தங்கள் கூரிய பற்களால், பொன்முடி அணிந்த குதிரைகளையும், பாம்பு கொடியுடன் வந்த ரதங்களையும் கிழித்தார்கள்.
வாநரா பலிநோ யுத்தேऽக்ஷோபயந் ராக்ஷஸீம் சமூம்। குஞ்ஜராந் குஞ்ஜராரோஹாந் பதாகாத்வஜிநோ ரதாந்
அந்த வலிமைமிக்க வானரர்கள் போரில் அரக்கர் படையையும், யானைகள், யானை ஓட்டிகள், கொடி, பட்டை அலங்கரிக்கப்பட்ட ரதங்களையும் அதிர வைத்தனர்.
சகர்ஷுஶ்ச ததம்ஶுஶ்ச தஶநைஃ க்ரோதமூிர்ச்சதாஃ। லக்ஷ்மணஶ்சாபி ராமஶ்ச ஶரைராஶீவிஷோபமைஃ
அவர்கள் கோபம் பொங்கித் தங்கள் கூரிய பற்களால் கிழித்தும் கடித்தும் தாக்கினர்; அதேபோல் லக்ஷ்மணனும் இராமனும் பாம்புபோல் விஷமுள்ள அம்புகளால் தாக்கினர்.
த்ரு'ஶ்யாத்ரு'ஶ்யாநி ரக்ஷாம்ஸி ப்ரவராணி நிஜக்நதுஃ। துரம்ககுரவித்வஸ்தம் ரதநேமிஸமுத்திதம்
அவர்கள் காணக்கூடியதும், மறைந்தும் இருந்த சிறந்த அரக்கர்களை அம்புகளால் வீழ்த்தினர்; அப்போது குதிரை குதிரையின் கால் தூசியும், ரத சக்கரங்களால் எழுந்த மண் தூசியும் மேலே பறந்தது.
ருரோத கர்ணநேத்ராணி யுத்யதாம் தரணீரஜஃ। வர்தமாநே ததா கோரே ஸம்க்ராமே லோமஹர்ஷணே। ருதிரௌகா மஹாகோரா நத்யஸ்தத்ர விஸுஸ்ருவுஃ
போராளர்கள் எழுப்பிய மண்ணியலால், போரில் ஈடுபட்டவர்களின் கண்களும் செவிகளும் மூடப்பட்டன; அந்த பயங்கரமான, முடி நிமிர்க்கும் போரில், அங்கே கொடிய ரத்தநதிகள் பெருகின.
ததோ பேரீம்ரு'தங்காநாம் பணவாநாம் ச நிஃஸ்வநஃ। ஶங்கநேமிஸ்வநோந்மிஶ்ரஃ ஸம்பபூவாத்புதோபமஃ
அப்போது, பெரும் பறை, மிருதங்கம், பனவம் ஆகிய வாத்தியங்களின் ஓசை, சங்குகளின் முழக்கம், ரத சக்கரங்களின் சத்தம் கலந்து, அதிசயமாக ஒலித்தது.
ஹதாநாம் ஸ்தநமாநாநாம் ராக்ஷஸாநாம் ச நிஃஸ்வநஃ। ஶஸ்தாநாம் வாநராணாம் ச ஸம்பபூவாத்ர தாருணஃ
அங்கே, வீழ்ந்தும் காயமடைந்தும் கிடந்த ராட்சதர்களின் கொடூரமான அலறலும், காயமடைந்த வானரர்களின் வலி நிறைந்த கூக்குரலும் எழுந்தன.
ஹதைர்வாநரமுக்யைஶ்ச ஶக்திஶூலபரஶ்வதைஃ। நிஹதைஃ பர்வதாகாரை ராக்ஷஸைஃ காமரூபிபிஃ
அங்கே, சக்தி, சூலம், பரிசு ஆகிய ஆயுதங்களால் கொல்லப்பட்ட வானரத் தலைவர்கள் மற்றும் மலைபோல் உருவமுள்ள, மாயைமிக்க ராட்சதர்கள் வீழ்ந்திருந்தனர்.
ஶஸ்த்ரபுஷ்போபஹாரா ச தத்ராஸீத் யுத்தமேதிநீ। துர்ஜ்ஞேயா துர்நிவேஶா ச ஶோணிதாஸ்த்ராவகர்தமா
அந்த போர்க்களத்தில் ஆயுதங்களும் அம்புகளும் மழைபோல் பொழிந்ததால், அந்த நிலம் அறிய முடியாததும், எளிதில் செல்ல முடியாததும், ரத்தக் களிம்பால் நிறைந்ததுமானதாக இருந்தது.
ஸா பபூவ நிஶா கோரா ஹரிராக்ஷஸஹாரிணீ। காலராத்ரீவ பூதாநாம் ஸர்வேஷாம் துரதிக்ரமா
அந்த இரவு, வானரர்களையும் ராட்சதர்களையும் அழிக்கும், எல்லா உயிர்களுக்கும் கடக்க முடியாத, கால இரவுபோல் பயங்கரமாக மாறியது.