தச்சைத்ரரதஸம்காஶம் மநோஜ்ஞம் நந்தநோபமம்। வநம் ஸர்வர்துகம் ரம்யம் ஶுஶுபே ஷட்பதாயுதம்
சைத்ரரதம் போன்றதும், நந்தனம் போல் மனதை கவரும், எல்லா காலங்களிலும் அழகாக இருக்கும் அந்த வனம் தேனீகளால் நிரம்பி ஒளிர்ந்தது.
தாத்யூஹகோயஷ்டிபகைர்ந்ரு'த்யமாநைஶ்ச பர்ஹிணைஃ। ருதம் பரப்ரு'தாநாம் ச ஶுஶ்ருவே வநநிர்சரே
தாட்டியூகா, கொயஷ்டி, பகா ஆகிய பறவைகள் ஆடிக்கொண்டும், மயில்கள் கூவிக்கொண்டும், அந்தக் காட்டாறு அருகே பறவைகளின் இசை ஒலித்தது.
நித்யமத்தவிஹம்காநி ப்ரமராசரிதாநி ச। கோகிலாகுலகண்டாநி விஹம்காபிருதாநி ச
எப்போதும் மயக்கத்தில் இருக்கும் பறவைகள், தேனீக்கள் சுற்றும் இடங்கள், குயில்கள் கூட்டமாக கூவி, பறவைகளின் இசை காற்றில் முழங்கியது.
ப்ரு'ங்கராஜாதிகீதாநி குரரஸ்வநிதாநி ச। கோணாலகவிகுஷ்டாநி ஸாரஸாபிருதாநி ச। விவிஶுஸ்தே ததஸ்தாநி வநாந்யுபவநாநி ச
பொன்னான பறவைகள் பாடும் கீதங்கள், குரரங்கள் எழுப்பும் சத்தங்கள், கொணாளக பறவைகள் கூவும் ஓசைகள், சாரச பறவைகள் எழுப்பும் இசைகள் அங்கும் இங்கும் ஒலித்தன. பிறகு அவர்கள் அந்த காடுகளும் தோப்புகளும் உள்ளே சென்றார்கள்.
ஹ்ரு'ஷ்டாஃ ப்ரமுதிதா வீரா ஹரயஃ காமரூபிணஃ। தேஷாம் ப்ரவிஶதாம் தத்ர வாநராணாம் மஹௌஜஸாம்
அருவழி எடுக்கும் வல்லமை கொண்ட வீரமான வானரர்கள், மகிழ்ச்சியோடு, ஆனந்தத்தோடு உள்ளே நுழைந்தார்கள்; அவர்களது பெரும் வலிமை வெளிப்பட்டது.
புஷ்பஸம்ஸர்கஸுரபிர்வவௌ க்ராணஸுகோऽநிலஃ। அந்யே து ஹரிவீராணாம் யூதாந்நிஷ்க்ரம்ய யூதபாஃ। ஸுக்ரீவேணாப்யநுஜ்ஞாதா லங்காம் ஜக்முஃ பதாகிநீம்
மலர்களின் வாசனையால் நறுமணமூட்டும் காற்று, மூக்கிற்கு இனிமையாக வீசியது. அந்நேரம், மற்ற வானரத் தலைவர்கள் தங்கள் படைகளை விட்டு, சுக்ரீவன் அனுமதியுடன் கொடிகள் ஏந்தி இலங்கையை நோக்கி சென்றார்கள்.
வித்ராஸயந்தோ விஹகாந் க்லாபயந்தோ ம்ரு'கத்விபாந்। கம்பயந்தஶ்ச தாம் லங்காம் நாதைஃ ஸ்வைர்நததாம் வராஃ
அவர்கள் பறவைகளை பயமுறுத்தி, மான்களையும் யானைகளையும் சோர்வடையச் செய்து, தங்கள் பெரும் குரலால் இலங்கையை நடுங்கச் செய்தார்கள்.
குர்வந்தஸ்தே மஹாவேகா மஹீம் சரணபீடிதாம்। ரஜஶ்ச ஸஹஸைவோர்த்வம் ஜகாம சரணோத்திதம்
அந்த வேகமானவர்கள் தங்கள் காலால் பூமியை அழுத்த, திடீரென தூசி மேலே எழுந்தது.
ரு'க்ஷாஃ ஸிம்ஹாஶ்ச மஹிஷா வாரணாஶ்ச ம்ரு'காஃ ககாஃ। தேந ஶப்தேந வித்ரஸ்தா ஜக்முர்பீதா திஶோ தஶ
கரடிகள், சிங்கங்கள், காளைகள், யானைகள், மான்கள், பறவைகள் — அந்த சத்தத்தால் பயந்து பத்து திசைகளிலும் ஓடின.
ஶிகரம் து த்ரிகூடஸ்ய ப்ராம்ஶு சைகம் திவிஸ்ப்ரு'ஶம்। ஸமந்தாத் புஷ்பஸம்சந்நம் மஹாரஜதஸம்நிபம்
திரிகூடமலையின் உயர்ந்த சிகரம், வானை தொடும் அளவு, எல்லா பக்கமும் மலர்களால் மூடப்பட்டு, வெள்ளி போல் பிரகாசித்தது.
ஶதயோஜநவிஸ்தீர்ணம் விமலம் சாருதர்ஶநம்। ஶ்லக்ஷ்ணம் ஶ்ரீமந்மஹச்சைவ துஷ்ப்ராபம் ஶகுநைரபி
நூறு யோஜனை அகலம் கொண்டது, களங்கமற்றும் அழகாகவும், மென்மையாகவும், பெரிதாகவும், பிரமிப்பூட்டும் அந்த சிகரத்தைப் பறவைகளுக்கே அடைய முடியாததாக இருந்தது.
மநஸாபி துராரோஹம் கிம் புநஃ கர்மணா ஜநைஃ। நிவிஷ்டா தஸ்ய ஶிகரே லங்கா ராவணபாலிதா
அதை மனதில்கூட ஏற முடியாது; செயலால் மனிதர்கள் ஏறுவது என்ன சொல்ல? அந்த சிகரத்தின் மேல் ராவணன் ஆளும் இலங்கை இருந்தது.
தஶயோஜநவிஸ்தீர்ணா விம்ஶத்யோஜநமாயதா। ஸா புரீ கோபுரைருச்சைஃ பாண்டுராம்புதஸம்நிபைஃ। காஞ்சநேந ச ஶாலேந ராஜதேந ச ஶோபதே
அந்த நகரம் பத்து யோஜனை அகலமும் இருபது யோஜனை நீளமும் கொண்டது; மேகங்களைப் போல் வெண்மை கொண்ட உயர்ந்த கோபுரங்களும், பொன்னாலும் வெள்ளியாலும் ஆன மதில்களும் பிரகாசித்தன.
ப்ராஸாதைஶ்ச விமாநைஶ்ச லங்கா பரமபூஷிதா। கநைரிவாதபாபாயே மத்யமம் வைஷ்ணவம் பதம்
அந்த இலங்கை நகரம் அரண்மனைகளாலும், வானமாளிகைகளாலும் அலங்கரிக்கப்பட்டு, இடைநிலையான வைஷ்ணவ உலகத்தைப் போல், அடர்ந்த மேகங்கள் சூரியனை மறைத்தது போல இருந்தது.
யஸ்யாம் ஸ்தம்பஸஹஸ்ரேண ப்ராஸாதஃ ஸமலம்க்ரு'தஃ। கைலாஸஶிகராகாரோ த்ரு'ஶ்யதே கமிவோல்லிகந்
அந்த நகரத்தில் ஆயிரம் தூண்களால் அலங்கரிக்கப்பட்ட அரண்மனை, கைலாசமலையின் சிகரத்தைப் போல், வானைத் துளைக்கும் போலத் தோன்றியது.
சைத்யஃ ஸ ராக்ஷஸேந்த்ரஸ்ய பபூவ புரபூஷணம்। ஶதேந ரக்ஷஸாம் நித்யம் யஃ ஸமக்ரேண ரக்ஷ்யதே
அந்தச் சைத்யம் ராட்சசராஜாவின் நகரத்திற்கு அழகாக இருந்தது; அதை நூறு ராட்சசர்கள் எப்போதும் முழுமையாக காவல் காத்தனர்.
மநோஜ்ஞாம் காஞ்சநவதீம் பர்வதைருபஶோபிதாம்। நாநாதாதுவிசித்ரைஶ்ச உத்யாநைருபஶோபிதாம்
அவர் ஒரு அழகான, பொன்னால் ஒளிரும், பலவகை கனிமங்கள் கொண்ட மலைகளால் அலங்கரிக்கப்பட்ட, பலவகை தோட்டங்களால் அழகுபெற்ற நகரத்தைப் பார்த்தார்.
நாநாவிஹகஸம்குஷ்டாம் நாநாம்ரு'கநிஷேவிதாம்। நாநாகுஸுமஸம்பந்நாம் நாநாராக்ஷஸஸேவிதாம்
பலவகை பறவைகள் கூடி, பலவகை மிருகங்கள் வாழ்ந்து, பலவகை மலர்களால் நிரம்பி, பலவகை ராட்சசர்கள் சேவை செய்யும் நகரம் அது.
தாம் ஸம்ரு'த்தாம் ஸம்ரு'த்தார்தாம் லக்ஷ்மீவாँல்லக்ஷ்மணாக்ரஜஃ। ராவணஸ்ய புரீம் ராமோ ததர்ஶ ஸஹ வாநரைஃ
அந்த செழிப்பும் செல்வமும் நிறைந்த ராவணனுடைய நகரத்தை, இலட்சுமணனின் மூத்த சகோதரன் இராமன் வானரர்களுடன் பார்த்தான்.
தாம் மஹாக்ரு'ஹஸம்பாதாம் த்ரு'ஷ்ட்வா லக்ஷ்மணபூர்வஜஃ। நகரீம் த்ரிதிவப்ரக்யாம் விஸ்மயம் ப்ராப வீர்யவாந்
அந்த நகரம் பெரிய மாளிகைகளால் நிரம்பி, தேவருலகைப் போல் பிரகாசித்ததைப் பார்த்த வீரமான இலட்சுமணனின் அண்ணன் ஆச்சரியமடைந்தான்.
தாம் ரத்நபூர்ணாம் பஹுஸம்விதாநாம் ப்ராஸாதமாலாபிரலம்க்ரு'தாம் ச। புரீம் மஹாயந்த்ரகவாடமுக்யாம் ததர்ஶ ராமோ மஹதா பலேந
இராமன் தன் பெரும் படையுடன், மணிகளால் நிரம்பி, பலவகை ஒழுங்குகளுடன் அமைக்கப்பட்டு, அரண்மனை வரிசைகளால் அலங்கரிக்கப்பட்டு, பெரிய இயந்திரக் கதவுகள் கொண்ட அந்த நகரத்தை கண்டான்.
thumb|சத்வாரிம்ஶஃ ஸர்கஃ ஶ்ரூயதாம்|center ஶ்ரீமத்வால்மீகியராமாயணே யுத்தகாண்டே சத்வாரிம்ஶஃ ஸர்கஃ ॥௬-
பெருமைமிக்க வால்மீகி இராமாயணத்தில், யுத்த காண்டத்தில் நாற்பதாவது சர்கம் என்று கேளுங்கள்.
ததோ ராமஃ ஸுவேலாக்ரம் யோஜநத்வயமண்டலம்। உபாரோஹத் ஸஸுக்ரீவோ ஹரியூதைஃ ஸமந்விதஃ
அதன்பின் இராமன், சுக்ரீவன் மற்றும் வானர படையுடன் சேர்ந்து, இரண்டு யோஜனை பரப்பளவு கொண்ட சுவேலமலையின் உச்சிக்குச் சென்றான்.
ஸ்தித்வா முஹூர்தம் தத்ரைவ திஶோ தஶ விலோகயந்। த்ரிகூடஶிகரே ரம்யே நிர்மிதாம் விஶ்வகர்மணா
அங்கே சிறிது நேரம் நின்று, பத்து திசைகளையும் பார்த்தபோது, திரிகூடமலையின் அழகான சிகரத்தில், விஸ்வகர்மா கட்டிய ஒரு நகரத்தை அவன் கண்டான்.
ததர்ஶ லங்காம் ஸுந்யஸ்தாம் ரம்யகாநநஶோபிதாம்। தஸ்ய கோபுரஶ்ரு'ங்கஸ்தம் ராக்ஷஸேந்த்ரம் துராஸதம்
அவன், அழகான தோற்றத்துடன், இனிய தோட்டங்களால் அலங்கரிக்கப்பட்ட லங்கையை, அதன் கோபுரத்தின் மேல் நிற்கும் அணுக முடியாத ராட்சசராஜாவை பார்த்தான்.
ஶ்வேதசாமரபர்யந்தம் விஜயச்சத்ரஶோபிதம்। ரக்தசந்தநஸம்லிப்தம் ரத்நாபரணபூஷிதம்
அவன், வெண்சாமரம் வீசப்பட்டு, வெற்றிக் குடை கொண்டு, சிவப்பு சந்தனம் பூசப்பட்டு, மணிமகுடம் அணிந்த ராவணனை கண்டான்.
நீலஜீமூதஸம்காஶம் ஹேமஸம்சாதிதாம்பரம்। ஐராவதவிஷாணாக்ரைருத்க்ரு'ஷ்டகிணவக்ஷஸம்
அவன் கரிய மேகத்தைப் போல் தோன்றினான்; பொன்னாடை உடுத்தி, ஐராவதத்தின் தந்தம் பட்ட மார்புடன் இருந்தான்.
ஶஶலோஹிதராகேண ஸம்வீதம் ரக்தவாஸஸா। ஸம்த்யாதபேந ஸம்சந்நம் மேகராஶிமிவாம்பரே
முயலின் இரத்தம் போல் சிவப்பு ஆடையணிந்து, சாயங்கால ஒளியில் மூடப்பட்டு, வானில் மேகக் கூட்டம் போல் தோன்றினான்.
பஶ்யதாம் வாநரேந்த்ராணாம் ராகவஸ்யாபி பஶ்யதஃ। தர்ஶநாத் ராக்ஷஸேந்த்ரஸ்ய ஸுக்ரீவஃ ஸஹஸோத்திதஃ
வானர தலைவர்கள் மற்றும் ராகவன் பார்த்துக்கொண்டிருக்கும் போது, ராட்சசராஜனை கண்டதும் சுக்ரீவன் திடீரென எழுந்தான்.
க்ரோதவேகேந ஸம்யுக்தஃ ஸத்த்வேந ச பலேந ச। அசலாக்ராததோத்தாய புப்லுவே கோபுரஸ்தலே
கோபம், துணிச்சல், பலம் ஆகியவற்றால் நிரம்பி, மலையின் உச்சியில் இருந்து கோபுர மேடைக்கு பாய்ந்தான்.