அத்ய யுத்தேந மஹதா ஸமுத்ரம் பரிஶோஷயே। க்ஷமயா ஹி ஸமாயுக்தம் மாமயம் மகராலயஃ
இன்று இந்த பெரும் போரால் நான் கடலை உலர்த்திவிடுவேன்; இந்த மகரங்கள் நிறைந்த கடல் என் பொறுமையை பலவீனமென்று எண்ணியுள்ளது.
சாபமாநய ஸௌமித்ரே ஶராம்ஶ்சாஶீவிஷோபமாந்। ஸமுத்ரம் ஶோஷயிஷ்யாமி பத்ப்யாம் யாந்து ப்லவம்கமாஃ
சௌமித்ரி, என் வில்லையும், விஷப்பாம்பைப் போல் கூர்மையான அம்புகளையும் கொண்டு வா; நான் கடலை உலர்த்துவிடுவேன்—வானரர்கள் காலால் கடலை கடந்துவிடட்டும்.
அத்யாக்ஷோப்யமபி க்ருத்தஃ க்ஷோபயிஷ்யாமி ஸாகரம்। வேலாஸு க்ரு'தமர்யாதம் ஸஹஸ்ரோர்மிஸமாகுலம்
இன்று, அசைக்க முடியாத கடலைக் கூட என் கோபத்தில் நான் கலக்குவேன்; கரைகள் எல்லையாக அமைந்தும், ஆயிரம் அலைகளால் நிரம்பியும் இருக்கும் இந்த கடலைக் கலங்கச் செய்வேன்.
நிர்மர்யாதம் கரிஷ்யாமி ஸாயகைர்வருணாலயம்। மஹார்ணவம் க்ஷோபயிஷ்யே மஹாதாநவஸம்குலம்
என் அம்புகளால் வருணனின் இல்லமான இந்த பெருங்கடலை எல்லையில்லாததாக மாற்றுவேன்; பெரிய அசுரர்கள் நிறைந்த இந்த பெருங்கடலை நான் கலக்குவேன்.
ஏவமுக்த்வா தநுஷ்பாணிஃ க்ரோதவிஸ்பாரிதேக்ஷணஃ। பபூவ ராமோ துர்தர்ஷோ யுகாந்தாக்நிரிவ ஜ்வலந்
இவ்வாறு கூறி, வில் கையில், கோபத்தில் கண்கள் எரிந்த ராமன், யுகாந்தத்தில் எரியும் நெருப்பைப் போல் அணுக முடியாதவராக மாறினார்.
ஸம்பீட்ய ச தநுர்கோரம் கம்பயித்வா ஶரைர்ஜகத்। முமோச விஶிகாநுக்ராந் வஜ்ராநிவ ஶதக்ரதுஃ
அவன் பயங்கரமான வில்லைக் குருத்து, அம்புகளால் உலகை அதிர வைத்தான்; இந்திரன் வஜ்ராயுதத்தை எறிவதைப் போல், கொடிய அம்புகளை விட்டான்.
தே ஜ்வலந்தோ மஹாவேகாஸ்தேஜஸா ஸாயகோத்தமாஃ। ப்ரவிஶந்தி ஸமுத்ரஸ்ய ஜலம் வித்ரஸ்தபந்நகம்
அந்த எரிவும் வேகமும் மிகுந்த அம்புகள், கடலின் நீரில் புகுந்து, உள்ளிருக்கும் பாம்புகளைப் பயமுறுத்தின.
தோயவேகஃ ஸமுத்ரஸ்ய ஸமீநமகரோ மஹாந்। ஸ பபூவ மஹாகோரஃ ஸமாருதரவஸ்ததா
மீன்கள், மகரங்கள் நிரம்பிய பெருங்கடல், வெகுவாகக் கொந்தளித்து, புயலின் சப்தத்துடன் பயங்கரமாக மாறியது.
மஹோர்மிமாலாவிததஃ ஶங்கஶுக்திஸமாவ்ரு'தஃ। ஸதூமஃ பரிவ்ரு'த்தோர்மிஃ ஸஹஸாஸீந்மஹோததிஃ
பெரும் அலைகளும், சங்குகள், சிப்பிகள் நிரம்பியும், புகைமூட்டம் மிதந்தும், சுழலும் அலைகளோடு, அந்த பெருங்கடல் திடீரென்று கொந்தளித்தது.
வ்யதிதாஃ பந்நகாஶ்சாஸந் தீப்தாஸ்யா தீப்தலோசநாஃ। தாநவாஶ்ச மஹாவீர்யாஃ பாதாலதலவாஸிநஃ
எரிவாயும், எரிகண்ணும் கொண்ட பாம்புகள் கலங்கின; பாதாளத்தில் வாழும் வலிமைமிக்க அசுரர்களும் அச்சமடைந்தனர்.
ஊர்மயஃ ஸிந்துராஜஸ்ய ஸநக்ரமகராஸ்ததா। விந்த்யமந்தரஸம்காஶாஃ ஸமுத்பேதுஃ ஸஹஸ்ரஶஃ
சமுத்திரராஜாவின் அலைகள், நாக்கும் மகரங்களும் உடையவையாகவும், விண்ட்யா மந்திரா மலைபோல் பெரியதாகவும், ஆயிரக்கணக்கில் எழுந்தன.
ஆகூர்ணிததரங்கௌகஃ ஸம்ப்ராந்தோரகராக்ஷஸஃ। உத்வர்திதமஹாக்ராஹஃ ஸகோஷோ வருணாலயஃ
வருணனின் இல்லமான கடல், சுழலும் அலைகளாலும், கலங்கிய பாம்புகள், ராட்சதர்களாலும், மேலே வீசப்பட்ட பெரிய முதலைகளாலும், பெரும் சப்தத்துடன் இருந்தது.
ததஸ்து தம் ராகவமுக்ரவேகம் ப்ரகர்ஷமாணம் தநுரப்ரமேயம்। ஸௌமித்ரிருத்பத்ய விநிஃஶ்வஸந்தம் மாமேதி சோக்த்வா தநுராலலம்பே
அப்போது, சௌமித்ரி துள்ளி எழுந்து, பயங்கர வேகத்தில் அளவிட முடியாத வில்லைக் குருக்கும் ராகவனைப் பார்த்து, 'இல்லை!' என்று கூறி, வில்லைக் கட்டிப்பிடித்தான்; ராமன் வலிமையாக மூச்சை விட்டார்.
ஏதத்விநாபி ஹ்யுததேஸ்தவாத்ய ஸம்பத்ஸ்யதே வீரதமஸ்ய கார்யம்। பவத்விதாஃ க்ரோதவஶம் ந யாந்தி தீர்கம் பவாந் பஶ்யது ஸாதுவ்ரு'த்தம்
இதுவும் இல்லாமல், வீரனே, கடலைப் பற்றிய உமது நோக்கம் இன்று நிறைவேறும்; உம்மைப் போன்றவர்கள் கோபத்திற்கு அடிமையாவதில்லை—உமது நல்லொழுக்கம் நீண்ட நாட்கள் காணப்படட்டும்.
அந்தர்ஹிதைஶ்சாபி ததாந்தரிக்ஷே ப்ரஹ்மர்ஷிபிஶ்சைவ ஸுரர்ஷிபிஶ்ச। ஶப்தஃ க்ரு'தஃ கஷ்டமிதி ப்ருவத்பி- ர்மாமேதி சோக்த்வா மஹதா ஸ்வரேண
அதேபோல், ஆகாயத்தில் மறைந்திருந்த பிரம்மரிஷிகள், தேவரிஷிகள், 'அய்யோ!' என்று கூறி, பெரிய குரலில் 'இல்லை!' என்று கூவி அழைத்தனர்.
thumb|த்வாவிம்ஶஃ ஸர்கஃ ஶ்ரூயதாம்|center ஶ்ரீமத்வால்மீகியராமாயணே யுத்தகாண்டே த்வாவிம்ஶஃ ஸர்கஃ ॥௬-
பெருமைமிக்க வால்மீகி இராமாயணத்தில், யுத்த காண்டத்தின் இருபத்திரண்டாவது சர்கம் இப்போது கேளுங்கள்.
அதோவாச ரகுஶ்ரேஷ்டஃ ஸாகரம் தாருணம் வசஃ। அத்ய த்வாம் ஶோஷயிஷ்யாமி ஸபாதாலம் மஹார்ணவ
அப்போது ரகு வம்சத்தில் சிறந்தவர் கடலை நோக்கி கடுமையான வார்த்தைகள் பேசினார்: "இன்று உன்னை, அந்த அடிநிலத்துடன் சேர்த்து, பெரிய கடலே, உலர்த்திவிடுவேன்."
ஶரநிர்தக்ததோயஸ்ய பரிஶுஷ்கஸ்ய ஸாகர। மயா நிஹதஸத்த்வஸ்ய பாம்ஸுருத்பத்யதே மஹாந்
அம்புகளால் உன் நீர் எரிந்து, நீ முற்றிலும் உலர்ந்துவிட்டால், உயிரற்ற உன் படுக்கையிலிருந்து பெரிய தூசிப் புஞ்சம் எழும், கடலே.
மத்கார்முகவிஸ்ரு'ஷ்டேந ஶரவர்ஷேண ஸாகர। பரம் தீரம் கமிஷ்யந்தி பத்பிரேவ ப்லவம்கமாஃ
என் வில்லிலிருந்து விடப்படும் அம்புகளின் மழையால், அந்த வானரர்கள் காலால் நடந்து கடலை கடந்துவிடுவார்கள்.
விசிந்வந்நாபிஜாநாஸி பௌருஷம் நாபி விக்ரமம்। தாநவாலய ஸம்தாபம் மத்தோ நாம கமிஷ்யஸி
நீ என் வீரத்தையும், ஆற்றலையும் உணராமல் தேடி பார்க்கிறாய்; அசுரர்கள் வாழும் இடமே, என் கையால் உனக்கு துன்பம் நேரிடும்.
ப்ராஹ்மேணாஸ்த்ரேண ஸம்யோஜ்ய ப்ரஹ்மதண்டநிபம் ஶரம்। ஸம்யோஜ்ய தநுஷி ஶ்ரேஷ்டே விசகர்ஷ மஹாபலஃ
பிரம்மாஸ்திரத்தை, பிரம்மாவின் தண்டத்தைப் போல ஒத்த அம்பை, சிறந்த வில்லில் வைத்து, அந்த வலிமைமிகு ராமன் இழுத்தான்.
தஸ்மிந் விக்ரு'ஷ்டே ஸஹஸா ராகவேண ஶராஸநே। ரோதஸீ ஸம்பபாலேவ பர்வதாஶ்ச சகம்பிரே
அப்போது ராகவன் அந்த வில்லையும் அம்பையும் திடீரென இழுக்கும் போது, வானம் முழுவதும் பெருமுழக்கமிட்டு, மலைகளும் நடுங்கின.
தமஶ்ச லோகமாவவ்ரே திஶஶ்ச ந சகாஶிரே। ப்ரதிசுக்ஷுபிரே சாஶு ஸராம்ஸி ஸரிதஸ்ததா
அந்த நேரத்தில் இருள் உலகை மூடியது; திசைகள் ஒளிவிடவில்லை; ஏரிகள், நதிகள் எல்லாம் விரைவாக கலங்கின.
திர்யக் ச ஸஹ நக்ஷத்ரைஃ ஸம்கதௌ சந்த்ரபாஸ்கரௌ। பாஸ்கராம்ஶுபிராதீப்தம் தமஸா ச ஸமாவ்ரு'தம்
நட்சத்திரங்களுடன் சந்திரனும் சூரியனும் வளைந்து சென்றன; வானம் சூரியனின் கதிர்களால் பிரகாசித்து, இருளால் மூடப்பட்டது.
ப்ரசகாஶே ததாऽऽகாஶமுல்காஶதவிதீபிதம்। அந்தரிக்ஷாச்ச நிர்காதா நிர்ஜக்முரதுலஸ்வநாஃ
அப்போது வானம் நூற்றுக்கணக்கான உல்கைகளால் ஒளிர்ந்தது; ஆகாயத்திலிருந்து சமமான ஒலியுடன் இடியோசைகள் எழுந்தன.
வபுஃப்ரகர்ஷேண வவுர்திவ்யமாருதபங்க்தயஃ। பபஞ்ஜ ச ததா வ்ரு'க்ஷாஞ்ஜலதாநுத்வஹந்முஹுஃ
அந்த ஒளியின் வலிமையால் தெய்வீகமான காற்று வீசியது; மேகங்களைத் தூக்கிக்கொண்டு, மரங்களை மீண்டும் மீண்டும் பிடுங்கியது.
ஆருஜம்ஶ்சைவ ஶைலாக்ராந் ஶிகராணி பபஞ்ஜ ச। திவி ச ஸ்ம மஹாமேகாஃ ஸம்ஹதாஃ ஸமஹாஸ்வநாஃ
அவை மலை உச்சிகளை பிய்த்தன; சிகரங்களை உடைத்தன; வானத்தில் பெரிய மேகங்கள் ஒன்றாகச் சேர்ந்து, பெரும் இடியோசையுடன் முழங்கின.
முமுசுர்வைத்யுதாநக்நீம்ஸ்தே மஹாஶநயஸ்ததா। யாநி பூதாநி த்ரு'ஶ்யாநி சுக்ருஶுஶ்சாஶநேஃ ஸமம்
அப்போது அந்த பெரிய உண்ணிகள் மின்னலைப் போல் நெருப்பை விட்டன; காணக்கூடிய உயிர்கள் இடியோசையுடன் கூடி அழுதன.
அத்ரு'ஶ்யாநி ச பூதாநி முமுசுர்பைரவஸ்வநம்। ஶிஶ்யிரே சாபிபூதாநி ஸம்த்ரஸ்தாந்யுத்விஜந்தி ச
காண முடியாத உயிர்கள் பயங்கரமான குரலை எழுப்பின; வெல்லப்பட்ட உயிர்கள் குளிர்ந்து, பயந்து நடுங்கின.
ஸம்ப்ரவிவ்யதிரே சாபி ந ச பஸ்பந்திரே பயாத்। ஸஹ பூதைஃ ஸதோயோர்மிஃ ஸநாகஃ ஸஹராக்ஷஸஃ
அவை மிகவும் கலங்கின; பயத்தில் அசையவில்லை; நீர் அலைகள், பாம்புகள், ராக்ஷசர்கள் உடன் உயிர்களும் அசையாமல் இருந்தன.