நராந்தகஸ்ய கும்பஸ்ய நிகும்பஸ்ய துராத்மநஃ। யஜ்ஞஶத்ரோஶ்ச பவநம் ப்ரஹ்மஶத்ரோஸ்ததைவ ச
நராந்தகன், கும்பன், தீய நிகும்பன், யஜ்ஞசத்ரு, பிரமசத்ரு ஆகியோரின் வீடுகளிலும் தீ வைத்தான்.
வர்ஜயித்வா மஹாதேஜா விபீஷணக்ரு'ஹம் ப்ரதி। க்ரமமாணஃ க்ரமேணைவ ததாஹ ஹரிபுங்கவஃ
பெரும் வலிமை கொண்ட ஹனுமான், விபீஷணனின் வீடு தவிர்த்து, ஒவ்வொரு இடத்திலும் தீயை பரப்பிக்கொண்டே சென்றான்.
தேஷு தேஷு மஹார்ஹேஷு பவநேஷு மஹாயஶாஃ। க்ரு'ஹேஷ்வ்ரு'த்திமதாம்ரு'த்திம் ததாஹ கபிகுஞ்ஜரஃ
அந்த அழகும் செல்வமும் நிறைந்த வீடுகளில், புகழ் பெற்ற குரங்குத் தலைவர், செல்வந்தர்களின் செல்வத்தை எரித்தான்.
ஸர்வேஷாம் ஸமதிக்ரம்ய ராக்ஷஸேந்த்ரஸ்ய வீர்யவாந்। ஆஸஸாதாத லக்ஷ்மீவாந் ராவணஸ்ய நிவேஶநம்
அனைத்து வீடுகளையும் தாண்டி, வீரமான ஹனுமான், புகழுடன் விளங்கும் ராவணனின் இல்லத்தை அடைந்தான்.
ததஸ்தஸ்மிந் க்ரு'ஹே முக்யே நாநாரத்நவிபூஷிதே। மேருமந்தரஸம்காஶே நாநாமங்கலஶோபிதே
அங்கு, பலவகை மாணிக்கங்களால் அலங்கரிக்கப்பட்டு, மேரு, மந்தர மலையைப் போல ஜொலித்து, பல சுபசின்னங்கள் நிறைந்த அந்த முதன்மை இல்லத்தில்—
ப்ரதீப்தமக்நிமுத்ஸ்ரு'ஜ்ய லாங்கூலாக்ரே ப்ரதிஷ்டிதம்। நநாத ஹநுமாந் வீரோ யுகாந்தஜலதோ யதா
வீரமான ஹனுமான், வாலின் முனையில் இருந்த தீயை அங்கு விட்டுவிட்டு, யுகத்தின் முடிவில் இடியுடன் முழங்கும் மேகம்போல் முழங்கினான்.
ஶ்வஸநேந ச ஸம்யோகாததிவேகோ மஹாபலஃ। காலாக்நிரிவ ஜஜ்வால ப்ராவர்தத ஹுதாஶநஃ
காற்றின் வேகத்தால், பெரும் வலிமை கொண்ட அந்த தீ, காலத்தின் முடிவில் எரியும் தீயைப் போல, வேகமாக பரவி வளர்ந்தது.
ப்ரதீப்தமக்நிம் பவநஸ்தேஷு வேஶ்மஸு சாரயந்। தாநி காஞ்சநஜாலாநி முக்தாமணிமயாநி ச
அந்த வீடுகளில், ஹனுமான் அந்த எரியும் தீயை எடுத்துச் சென்று, பொன்னால் செய்யப்பட்ட ஜாலரங்களையும், முத்து, மாணிக்கம் பதிக்கப்பட்டவைகளையும் எரித்தான்.
பவநாநி வ்யஶீர்யந்த ரத்நவந்தி மஹாந்தி ச। தாநி பக்நவிமாநாநி நிபேதுர்வஸுதாதலே
மிகவும் பெரியதும், மாணிக்கம் பொலிவும் கொண்ட அரண்மனைகள் இடிந்து விழுந்தன; அவற்றின் கோபுரங்கள் உடைந்து, அவை பூமியில் சிதறி வீழ்ந்தன.
பவநாநீவ ஸித்தாநாமம்பராத் புண்யஸம்க்ஷயே। ஸம்ஜஜ்ஞே துமுலஃ ஶப்தோ ராக்ஷஸாநாம் ப்ரதாவதாம்
சித்தர்கள் புண்ணியம் தீர்ந்தபோது விண்ணிலிருந்து வீழும் வீடுகள் போல, ராட்சசர்கள் ஓடிக்கொண்டிருந்தபோது ஒரு பெரும் சத்தம் எழுந்தது.
ஸ்வே ஸ்வே க்ரு'ஹபரித்ராணே பக்நோத்ஸாஹோஜ்சிதஶ்ரியாம்। நூநமேஷோऽக்நிராயாதஃ கபிரூபேண ஹா இதி
ஒவ்வொருவரும் தங்கள் வீடுகளை காப்பாற்ற முயன்று, மனஉற்சாகமும், அதிர்ஷ்டமும் இழந்து, 'இது நிச்சயம் குரங்காக வந்த தீயே! ஐயோ!' என்று அழைத்தனர்.
க்ரந்தந்த்யஃ ஸஹஸா பேதுஃ ஸ்தநம்தயதராஃ ஸ்த்ரியஃ। காஶ்சிதக்நிபரீதாங்க்யோ ஹர்ம்யேப்யோ முக்தமூர்தஜாஃ
குழந்தைகளை பால் ஊட்டிக்கொண்டிருந்த பெண்கள் திடீரென வீழ்ந்தார்கள்; சிலர் தீயால் சூழப்பட்ட உடலுடன், முடி சிதறி, மாளிகையிலிருந்து ஓடினார்கள்.
பதந்த்யோரேஜிரேऽப்ரேப்யஃ ஸௌதாமந்ய இவாம்பராத்। வஜ்ரவித்ருமவைதூர்யமுக்தாரஜதஸம்ஹதாந்
அவர்கள் உயர்ந்த மாளிகைகளிலிருந்து விழுந்து ஓடும்போது, மேகங்களில் மின்னல் போல ஒளிர்ந்தார்கள்; வைரம், பவளம், மரகதம், முத்து, வெள்ளி ஆகிய ஆபரணங்களால் அலங்கரிக்கப்பட்டிருந்தார்கள்.
விசித்ராந் பவநாத்தாதூந் ஸ்யந்தமாநாந் ததர்ஶ ஸஃ। நாக்நிஸ்த்ரு'ப்யதி காஷ்டாநாம் த்ரு'ணாநாம் ச யதா ததா
அனுமன் அந்த அற்புதமான மாளிகைகளிலிருந்து வெவ்வேறு உலோகங்கள் உருகி வழிந்தோடுவதை பார்த்தான்; தீ மரத்தையும் புல்லையும் எப்போதும் திருப்தி அடையாதது போலவே,
ஹநூமாந் ராக்ஷஸேந்த்ராணாம் வதே கிம்சிந்ந த்ரு'ப்யதி। ந ஹநூமத்விஶஸ்தாநாம் ராக்ஷஸாநாம் வஸுந்தரா
அனுமனுக்கு ராட்சச தலைவர்களை அழித்தாலும் சிறிதும் திருப்தி இல்லை; அனுமன் கொன்ற ராட்சசர்களால் பூமிக்கும் திருப்தி இல்லை.
ஹநூமதா வேகவதா வாநரேண மஹாத்மநா। லங்காபுரம் ப்ரதக்தம் தத் ருத்ரேண த்ரிபுரம் யதா
அந்த வேகமான, பெரிய மனம் கொண்ட அனுமன் லங்காபுரத்தை எரித்தான்; அது ருத்ரன் திரிபுரத்தை எரித்ததுபோல் இருந்தது.
ததஃ ஸ லங்காபுரபர்வதாக்ரே ஸமுத்திதோ பீமபராக்ரமோऽக்நிஃ। ப்ரஸார்ய சூடாவலயம் ப்ரதீப்தோ ஹநூமதா வேகவதோபஸ்ரு'ஷ்டஃ
பின்னர், லங்கையின் மலையின்மேல், பயங்கரமான வலிமை கொண்ட தீ எழுந்தது; அது தனது தீப்பொதியை விரித்து, வேகமாக அனுமன் ஏற்றியது.
யுகாந்தகாலாநலதுல்யரூபஃ ஸமாருதோऽக்நிர்வவ்ரு'தே திவஸ்ப்ரு'க்। விதூமரஶ்மிர்பவநேஷு ஸக்தோ ரக்ஷஃஶரீராஜ்யஸமர்பிதார்சிஃ
யுகம் முடியும் போது எழும் தீ போல, அந்தக் கொடிய தீ காற்றுடன் வளர்ந்து, வானத்தைத் தொட்டு, புகையில்லா ஒளியுடன் மாளிகைகளில் பரவி, ராட்சச உடல்களின் கொழுப்பால் தீயெரிந்தது.
ஆதித்யகோடீஸத்ரு'ஶஃ ஸுதேஜா லங்காம் ஸமஸ்தாம் பரிவார்ய திஷ்டந்। ஶப்தைரநேகைரஶநிப்ரரூடை- ர்பிந்தந்நிவாண்டம் ப்ரபபௌ மஹாக்நிஃ
கோடிக்கணக்கான சூரியன்களைப் போல பிரகாசமாக, அந்தப் பெரும் தீ லங்கையை முழுவதும் சூழ்ந்து நின்றது; பல இடங்களில் இடியோசை போல் ஒலித்து, பிரபஞ்ச முட்டையை உடைப்பது போல் தோன்றியது.
தத்ராம்பராதக்நிரதிப்ரவ்ரு'த்தோ ரூக்ஷப்ரபஃ கிம்ஶுகபுஷ்பசூடஃ। நிர்வாணதூமாகுலராஜயஶ்ச நீலோத்பலாபாஃ ப்ரசகாஶிரேऽப்ராஃ
அங்கே, வானத்திலிருந்து தீ மிக அதிகமாக எரிந்தது; அது கடுமையான ஒளியுடன், கிம்ஷுகப்பூ மாலையுடன், அணையும் புகை மற்றும் தூசியில் மூடிய, நீலத்தாமரை போல் இருண்ட மேகங்கள் பிரகாசித்தன.
வஜ்ரீ மஹேந்த்ரஸ்த்ரிதஶேஶ்வரோ வா ஸாக்ஷாத் யமோ வா வருணோऽநிலோ வா। ரௌத்ரோऽக்நிரர்கோ தநதஶ்ச ஸோமோ ந வாநரோऽயம் ஸ்வயமேவ காலஃ
இவன் வஜ்ராயுதம் கொண்ட மகேந்திரனோ, தேவர்களின் தலைவனோ? நேரில் யமனோ, வருணனோ, காற்றோ? ருத்ரனோ, அக்னியோ, சூரியனோ, குபேரனோ, சோமனோ? இவன் சாதாரண குரங்கு அல்ல—இவன் நேரே காலனே.
கிம் ப்ரஹ்மணஃ ஸர்வபிதாமஹஸ்ய லோகஸ்ய தாதுஶ்சதுராநநஸ்ய। இஹாகதோ வாநரரூபதாரீ ரக்ஷோபஸம்ஹாரகரஃ ப்ரகோபஃ
இவன் எல்லாருக்கும் பெரிய பிதாமகரான பிரம்மாவின் கோபமோ? நான்கு முகம் கொண்ட உலகை உருவாக்கியவனின் கோபம் குரங்காக வந்து, இங்கு ராட்சசர்களை அழிக்க வந்ததோ?
கிம் வைஷ்ணவம் வா கபிரூபமேத்ய ரக்ஷோவிநாஶாய பரம் ஸுதேஜஃ। அசிந்த்யமவ்யக்தமநந்தமேகம் ஸ்வமாயயா ஸாம்ப்ரதமாகதம் வா
இல்லை, இது விஷ்ணுவின் உன்னத சக்தி குரங்காக வந்து, எண்ணிக்க முடியாத, வெளிப்படாத, முடிவில்லாத, ஒரே தன்மை கொண்டது, இப்போது தன் மாயையால் ராட்சசர்களை அழிக்க வந்ததோ?
இத்யேவமூசுர்பஹவோ விஶிஷ்டா ரக்ஷோகணாஸ்தத்ர ஸமேத்ய ஸர்வே। ஸப்ராணிஸங்காம் ஸக்ரு'ஹாம் ஸவ்ரு'க்ஷாம் தக்தாம் புரீம் தாம் ஸஹஸா ஸமீக்ஷ்ய
அங்கே பல முக்கியமான ராட்சசக் குழுக்கள் ஒன்று சேர்ந்து, அந்த நகரம் உயிரினங்களும் வீடுகளும் மரங்களும் உடன் திடீரென எரிந்ததைப் பார்த்து, இப்படிப் பேசினார்கள்.
ததஸ்து லங்கா ஸஹஸா ப்ரதக்தா ஸராக்ஷஸா ஸாஶ்வரதா ஸநாகா। ஸபக்ஷிஸங்கா ஸம்ரு'கா ஸவ்ரு'க்ஷா ருரோத தீநா துமுலம் ஸஶப்தம்
பின்னர், லங்கா திடீரென எரிந்தது; அதில் ராட்சசர்களும், குதிரைகளும், ரதங்களும், யானைகளும், பறவைகள், மிருகங்கள், மரங்கள் அனைத்தும் உடன், துக்கத்தில் கூச்சலிட்டு, பெரும் சத்தம் எழுந்தது.
ஹா தாத ஹா புத்ரக காந்த மித்ர ஹா ஜீவிதேஶாங்க ஹதம் ஸுபுண்யம்। ரக்ஷோபிரேவம் பஹுதா ப்ருவத்பிஃ ஶப்தஃ க்ரு'தோ கோரதரஃ ஸுபீமஃ
'ஐயோ அப்பா! ஐயோ மகனே, ப்ரிய நண்பனே! ஐயோ உயிரின் அதிபதி, என் உடல், என் நற்செயல் அழிந்தது!' என்று ராட்சசர்கள் பலவிதமாக அழைத்தபோது, மிகவும் கொடியதும் பயங்கரமானதும் ஓசை எழுந்தது.
ஹுதாஶநஜ்வாலஸமாவ்ரு'தா ஸா ஹதப்ரவீரா பரிவ்ரு'த்தயோதா। ஹநூமதஃ க்ரோதபலாபிபூதா பபூவ ஶாபோபஹதேவ லங்கா
அக்கினியின் கொள்கையால் சூழப்பட்டு, வீரர்கள் எல்லாம் வீழ்ந்து, பாதுகாப்பாளர்கள் ஓடிவிட்ட அந்த இலங்கை, அனுமன் கோபத்தின் ஆற்றலால் அடங்கியதால், சாபம் பட்ட நகரம் போலத் தோன்றியது.
ஸஸம்ப்ரமம் த்ரஸ்தவிஷண்ணராக்ஷஸாம் ஸமுஜ்ஜ்வலஜ்ஜ்வாலஹுதாஶநாங்கிதாம்। ததர்ஶ லங்காம் ஹநுமாந் மஹாமநாஃ ஸ்வயம்புரோஷோபஹதாமிவாவநிம்
அச்சத்தால் கலங்கிய, நம்பிக்கை இழந்த ராட்சதர்கள் நிறைந்த, எங்கும் எரியும் நெருப்பால் குறியிடப்பட்ட இலங்கையை, மனம் பெரிய அனுமன் பார்த்தபோது, அது சுயமாகப் பிறந்தவன் கோபத்தால் பாதிக்கப்பட்ட பூமி போல இருந்தது.
பங்க்த்வா வநம் பாதபரத்நஸம்குலம் ஹத்வா து ரக்ஷாம்ஸி மஹாந்தி ஸம்யுகே। தக்த்வா புரீம் தாம் க்ரு'ஹரத்நமாலிநீம் தஸ்தௌ ஹநூமாந் பவநாத்மஜஃ கபிஃ
மூல்யமுள்ள மரங்கள் நிறைந்த காட்டை உடைத்து, போரில் பெரும் ராட்சதர்களை வீழ்த்தி, அழகிய வீடுகள் அலங்கரித்த அந்த நகரத்தை எரித்துவிட்டு, வாயுவின் மகன் ஆன அனுமன் அங்கிருந்தான்.
ஸ ராக்ஷஸாம்ஸ்தாந் ஸுபஹூம்ஶ்ச ஹத்வா வநம் ச பங்க்த்வா பஹுபாதபம் தத்। விஸ்ரு'ஜ்ய ரக்ஷோபவநேஷு சாக்நிம் ஜகாம ராமம் மநஸா மஹாத்மா
அந்த அனுமன், பல ராட்சதர்களை அழித்து, பல மரங்களுடன் கூடிய காட்டை உடைத்து, ராட்சதர்களின் வீடுகளில் நெருப்பை விட்டுவிட்டு, மனதை இராமனை நோக்கி திருப்பினான்.