ஆஜ்ஞாபயத் ராக்ஷஸேந்த்ரஃ புரம் ஸர்வம் ஸசத்வரம்। லாங்கூலேந ப்ரதீப்தேந ரக்ஷோபிஃ பரிணீயதாம்
ராட்சசர்களின் அரசன், நகரம் முழுவதும், சந்திப்புகளோடு, அவனை வால் தீயில் எரியச் செய்து, ராட்சசர்கள் சுற்றி அழைத்துச் செல்ல உத்தரவிட்டான்.
தஸ்ய தத் வசநம் ஶ்ருத்வா ராக்ஷஸாஃ கோபகர்கஶாஃ। வேஷ்டந்தே தஸ்ய லாங்கூலம் ஜீர்ணைஃ கார்பாஸிகைஃ படைஃ
அந்த வார்த்தைகளை கேட்ட கோபம் நிறைந்த ராட்சசர்கள், பழைய பருத்தி துணிகளால் அவனுடைய வாலை சுற்றி கட்டினர்.
ஸம்வேஷ்ட்யமாநே லாங்கூலே வ்யவர்தத மஹாகபிஃ। ஶுஷ்கமிந்தநமாஸாத்ய வநேஷ்விவ ஹுதாஶநம்
வாலை சுற்றிக் கட்டும் போது, அந்த பெரிய குரங்கு, காட்டில் உலர்ந்த மரக்கட்டைகளைப் பெற்ற தீ போல், தன் உருவத்தை பெரிதாக்கினான்.
தைலேந பரிஷிச்யாத தேऽக்நிம் தத்ரோபபாதயந்। லாங்கூலேந ப்ரதீப்தேந ராக்ஷஸாம்ஸ்தாநதாடயத்
பின்னர், எண்ணெய் ஊற்றி, அவர்கள் அங்கே தீயை ஏற்றினர்; அந்த எரியும் வாலுடன், அவன் அந்த ராட்சசர்களை அடித்தான்.
ரோஷாமர்ஷபரீதாத்மா பாலஸூர்யஸமாநநஃ। ஸ பூயஃ ஸம்கதைஃ க்ரூரை ராக்ஷஸைர்ஹரிபுங்கவஃ
கோபமும் வெறுப்பும் நிறைந்த மனத்துடன், முகம் எழும் சூரியனைப் போல் ஒளிர்ந்த அந்த குரங்குகளுக்குள் முதன்மை பெற்றவன், மீண்டும் கொடூரமான ராட்சசர்களால் சூழப்பட்டான்.
ஸஹஸ்த்ரீபாலவ்ரு'த்தாஶ்ச ஜக்முஃ ப்ரீதிம் நிஶாசராஃ। நிபத்தஃ க்ரு'தவாந் வீரஸ்தத்காலஸத்ரு'ஶீம் மதிம்
பெண்கள், பிள்ளைகள், முதியவர்கள் உட்பட எல்லா இரவு வாழும் உயிரினங்களும் மகிழ்ந்தனர்; ஆனால் அந்த வீரன் கட்டுப்பட்டிருந்தாலும், அந்த நேரத்திற்கு ஏற்ற முடிவை எடுத்தான்.
காமம் கலு ந மே ஶக்தா நிபத்தஸ்யாபி ராக்ஷஸாஃ। சித்த்வா பாஶாந் ஸமுத்பத்ய ஹந்யாமஹமிமாந் புநஃ
நிச்சயமாக, இவர்கள் என்னை கட்டிப்போட்டாலும், ராட்சசர்கள் என்னை அடக்க இயலாது; இந்தக் கட்டுகளை அறுத்து, நான் மீண்டும் இவர்கள் அனைவரையும் அழிக்க முடியும்.
யதி பர்த்ரு'ஹிதார்தாய சரந்தம் பர்த்ரு'ஶாஸநாத்। நிபத்நந்தே துராத்மாநோ ந து மே நிஷ்க்ரு'திஃ க்ரு'தா
என் ஆண்டவருக்காகவும், அவருடைய கட்டளைக்காகவும் செயல் படும் என்னை, இந்தக் கொடுமை உள்ளவர்கள் கட்டினாலும், என் குறிக்கோள் இன்னும் நிறைவேறவில்லை.
ஸர்வேஷாமேவ பர்யாப்தோ ராக்ஷஸாநாமஹம் யுதி। கிம் து ராமஸ்ய ப்ரீத்யர்தம் விஷஹிஷ்யேऽஹமீத்ரு'ஶம்
போரில் எல்லா ராட்சசர்களையும் எதிர்க்க எனக்கு ஒருவனாகவே போதும்; ஆனால் இராமனுக்காக, இவ்விதமான நிலையை நான் பொறுத்துக்கொள்கிறேன்.
லங்கா சாரயிதவ்யா மே புநரேவ பவேதிதி। ராத்ரௌ நஹி ஸுத்ரு'ஷ்டா மே துர்ககர்மவிதாநதஃ
இரவு நேரத்தில் லங்கையின் கோட்டைகள் எப்படி அமைந்துள்ளன என்று தெளிவாக பார்க்க முடியவில்லை. அதனால், நான் மீண்டும் ஒரு முறை லங்கையைச் சுற்றிப் பார்க்க வேண்டும்.
அவஶ்யமேவ த்ரஷ்டவ்யா மயா லங்கா நிஶாக்ஷயே। காமம் பத்நந்து மே பூயஃ புச்சஸ்யோத்தீபநேந ச
நிச்சயமாக, இரவு முடிவடையும் போது நான் லங்கையைப் பார்க்க வேண்டும். அவர்கள் விரும்பினால், என் வாலில் மீண்டும் கட்டி தீயை ஏற்றி விடலாம்.
பீடாம் குர்வந்தி ரக்ஷாம்ஸி ந மேऽஸ்தி மநஸஃ ஶ்ரமஃ। ததஸ்தே ஸம்வ்ரு'தாகாரம் ஸத்த்வவந்தம் மஹாகபிம்
இராக்கதர்கள் எனக்கு வேதனை செய்தாலும், என் மனம் சோர்வடைவதில்லை. அதனால், அவர்கள் தங்கள் உருவத்தை மறைத்தும், மனத்தில் வலிமை கொண்ட பெரிய குரங்கைக் கொண்டு சென்றார்கள்.
பரிக்ரு'ஹ்ய யயுர்ஹ்ரு'ஷ்டா ராக்ஷஸாஃ கபிகுஞ்ஜரம்। ஶங்கபேரீநிநாதைஶ்ச கோஷயந்தஃ ஸ்வகர்மபிஃ
பெரிய குரங்கைக் கையில் பிடித்து, மகிழ்ச்சியுடன் இராக்கதர்கள் அவனை அழைத்துச் சென்றார்கள். தங்கள் செயலை சங்கும், மத்தளமும் ஒலிக்கச் செய்து அறிவித்தார்கள்.
ராக்ஷஸாஃ க்ரூரகர்மாணஶ்சாரயந்தி ஸ்ம தாம் புரீம்। அந்வீயமாநோ ரக்ஷோபிர்யயௌ ஸுகமிரம்தமஃ
கொடூரமான செயல்கள் செய்யும் இராக்கதர்கள் அவனை நகரம் முழுவதும் சுற்றி நடத்தினர். அந்த அரியவன், இராக்கதர்கள் பின்தொடர்ந்தும், எளிதாக நகர்ந்தான்.
ஹநூமாம்ஶ்சாரயாமாஸ ராக்ஷஸாநாம் மஹாபுரீம்। அதாபஶ்யத் விமாநாநி விசித்ராணி மஹாகபிஃ
அந்த பெரிய குரங்கு அனுமான், இராக்கதர்களின் பெரிய நகரத்தில் சுற்றி நடத்தப்பட்டான். அப்போது அவன் அற்புதமான மாளிகைகளைப் பார்த்தான்.
ஸம்வ்ரு'தாந் பூமிபாகாம்ஶ்ச ஸுவிபக்தாம்ஶ்ச சத்வராந்। ரத்யாஶ்ச க்ரு'ஹஸம்பாதாஃ கபிஃ ஶ்ரு'ங்காடகாநி ச
அவன் சுற்றி மூடிய நிலப்பகுதிகள், அழகாகப் பிரிக்கப்பட்ட சந்திகள், வீடுகள்ぎ நிறைந்த தெருக்கள், சந்தைகள் ஆகியவற்றையும் பார்த்தான்.
ததா ரத்யோபரத்யாஶ்ச ததைவ ச க்ரு'ஹாந்தராந்। சத்வரேஷு சதுஷ்கேஷு ராஜமார்கே ததைவ ச
அதேபோல், பிரதான வீதிகள், குறுக்குவீதிகள், வீடுகளுக்குள், சந்திப்புகளில், அரச வீதியில் உள்ள இடங்களையும் அவன் கண்டான்.
கோஷயந்தி கபிம் ஸர்வே சார இத்யேவ ராக்ஷஸாஃ। ஸ்த்ரீபாலவ்ரு'த்தா நிர்ஜக்முஸ்தத்ர தத்ர குதூஹலாத்
இது தான் உளவு பார்க்க வந்த குரங்கு என்று எல்லா இராக்கதர்களும் கூவி அறிவித்தார்கள். பெண்கள், பிள்ளைகள், முதியவர்கள் ஆர்வத்துடன் இடம் இடமாக வெளியே வந்தார்கள்.
தம் ப்ரதீபிதலாங்கூலம் ஹநூமந்தம் தித்ரு'க்ஷவஃ। தீப்யமாநே ததஸ்தஸ்ய லாங்கூலாக்ரே ஹநூமதஃ
தீப்பிடித்த வாலுடன் அனுமானை பார்க்க அனைவரும் ஆவலுடன் வந்தார்கள். அவன் வாலின் முனை தீயில் எரிந்தது.
ராக்ஷஸ்யஸ்தா விரூபாக்ஷ்யஃ ஶம்ஸுர்தேவ்யாஸ்ததப்ரியம்। யஸ்த்வயா க்ரு'தஸம்வாதஃ ஸீதே தாம்ரமுகஃ கபிஃ
கண்கள் விகாரமாக உள்ள இராக்கசி பெண்கள் அந்த துயரமான செய்தியை தேவிக்கு சொன்னார்கள்: 'சீதா, நீ பேசின அந்த செம்முகம் கொண்ட குரங்கு—'
லாங்கூலேந ப்ரதீப்தேந ஸ ஏஷ பரிணீயதே। ஶ்ருத்வா தத் வசநம் க்ரூரமாத்மாபஹரணோபமம்
அவனுடைய வால் தீப்பிடித்து, அவனை நகரம் முழுவதும் அழைத்துச் செல்கின்றனர். அந்தக் கொடூரமான வார்த்தைகள், உயிரையே பறிப்பதுபோல் கேட்டது.
வைதேஹீ ஶோகஸம்தப்தா ஹுதாஶநமுபாகமத்। மங்கலாபிமுகீ தஸ்ய ஸா ததாஸீந்மஹாகபேஃ
வைதேஹி துக்கத்தில் கருகி, அந்த பெரிய குரங்குக்காக நல்லது நடக்க வேண்டும் என்று விரும்பி, அக்னியை நோக்கி சென்றாள்.
உபதஸ்தே விஶாலாக்ஷீ ப்ரயதா ஹவ்யவாஹநம்। யத்யஸ்தி பதிஶுஶ்ரூஷா யத்யஸ்தி சரிதம் தபஃ। யதி வா த்வேகபத்நீத்வம் ஶீதோ பவ ஹநூமதஃ
பெரிய கண்கள் கொண்ட அவள், தூய மனதுடன் அக்னியை வணங்கி வேண்டினாள்: 'நான் என் கணவரை உண்மையுடன் சேவை செய்திருந்தால், தவம் செய்திருந்தால், ஒருவனுக்கு மட்டும் உண்மையாய் இருந்தால், அனுமானுக்கு இந்தத் தீ குளிர்ச்சியாக இருக்கட்டும்.'
யதி கிம்சிதநுக்ரோஶஸ்தஸ்ய மய்யஸ்தி தீமதஃ। யதி வா பாக்யஶேஷோ மே ஶீதோ பவ ஹநூமதஃ
'அந்த ஞானி என்மேல் எவ்வளவு தயவு வைத்திருந்தாலும், எனக்கு இன்னும் எவ்வளவு பாக்கியம் இருந்தாலும், அனுமானுக்கு இந்தத் தீ குளிர்ச்சியாக இருக்கட்டும்.'
யதி மாம் வ்ரு'த்தஸம்பந்நாம் தத்ஸமாகமலாலஸாம்। ஸ விஜாநாதி தர்மாத்மா ஶீதோ பவ ஹநூமதஃ
'அந்த தர்மமானவர், நான் நல்லொழுக்கமுள்ளவளாகவும், அவரை மீண்டும் காண ஆவலாகவும் இருப்பதை அறிந்திருந்தால், அனுமானுக்கு இந்தத் தீ குளிர்ச்சியாக இருக்கட்டும்.'
யதி மாம் தாரயேதார்யஃ ஸுக்ரீவஃ ஸத்யஸம்கரஃ। அஸ்மாத் துஃகாம்புஸம்ரோதாச்சீதோ பவ ஹநூமதஃ
'அந்த நல்லவன் சுக்ரீவன், உண்மையில் நிலைத்திருப்பவன், இந்த துயரக் கடலிலிருந்து என்னை மீட்டால், அனுமானுக்கு இந்தத் தீ குளிர்ச்சியாக இருக்கட்டும்.'
ததஸ்தீக்ஷ்ணார்சிரவ்யக்ரஃ ப்ரதக்ஷிணஶிகோऽநலஃ। ஜஜ்வால ம்ரு'கஶாவாக்ஷ்யாஃ ஶம்ஸந்நிவ ஶுபம் கபேஃ
அப்போது கூர்மையான ஜ்வாலைகள் கொண்ட தீ, அசையாமல், அந்த மான் கண்கள் கொண்டவளை வலது பக்கம் சுற்றி, பெரிய குரங்குக்குச் சிறப்பாக நடக்கப்போகிறது என்று அறிவிப்பதுபோல் எரிந்தது.
ஹநூமஜ்ஜநகஶ்சைவ புச்சாநலயுதோऽநிலஃ। வவௌ ஸ்வாஸ்த்யகரோ தேவ்யாஃ ப்ராலேயாநிலஶீதலஃ
அனுமன் மற்றும் அவன் தந்தையான வாயு, அவன் வால் மீது எரியும் நெருப்போடும் சேர்ந்து, தேவிக்கு குளிர்ந்த, ஆரோக்கியம் தரும் பனிக்காற்றை வீசினார்கள்.
தஹ்யமாநே ச லாங்கூலே சிந்தயாமாஸ வாநரஃ। ப்ரதீப்தோऽக்நிரயம் கஸ்மாந்ந மாம் தஹதி ஸர்வதஃ
வாலில் தீ எரிகையில், அந்த வானரன் மனதில் யோசித்தான்: 'இந்த தீ வெகுவாக எரிகிறது, ஆனாலும் என்னை எங்கும் எரியவில்லை, ஏன் இப்படியிருக்கிறது?'
த்ரு'ஶ்யதே ச மஹாஜ்வாலஃ கரோதி ச ந மே ருஜம்। ஶிஶிரஸ்யேவ ஸம்பாதோ லாங்கூலாக்ரே ப்ரதிஷ்டிதஃ
'பெரும் ஜ்வாலைகள் தென்படுகின்றன, ஆனால் எனக்கு எந்த வலியும் இல்லை; என் வால் முனையில் குளிர்ந்த ஓடை ஒன்று வந்து சேர்ந்ததுபோல் உணர்கிறது.'