ததஃ ஸ மதிதாஷ்டாஶ்வம் ரதம் பக்நாக்ஷகூபரம்। விஹாய ந்யபதத் பூமௌ துர்தரஸ்த்யக்தஜீவிதஃ
எட்டு குதிரைகள் நசுங்கி, ரதத்தின் அச்சும் தண்டும் உடைந்து, துர்தரன் உயிர் விட்டு, ரதத்தை விட்டு கீழே விழுந்தான்.
தம் விரூபாக்ஷயூபாக்ஷௌ த்ரு'ஷ்ட்வா நிபதிதம் புவி। தௌ ஜாதரோஷௌ துர்தர்ஷாவுத்பேததுரரிம்தமௌ
துர்தரன் நிலத்தில் விழுந்ததைப் பார்த்து, விரூபாக்ஷனும் யூபாக்ஷனும் கோபம் கொண்டு, எதிரிகளை அழிப்பதில் வல்லவர்களாக பாய்ந்தார்கள்.
ஸ தாப்யாம் ஸஹஸோத்ப்லுத்ய விஷ்டிதோ விமலேऽம்பரே। முத்கராப்யாம் மஹாபாஹுர்வக்ஷஸ்யபிஹதஃ கபிஃ
பெரும் புயலையுடைய அந்த வானரன், அவர்கள் இருவருடன் திடீரென வானில் பாய்ந்தபோது, அவர்கள் இருவரும் தங்கள் கோலால் அவன் மார்பில் அடித்தார்கள்.
தயோர்வேகவதோர்வேகம் நிஹத்ய ஸ மஹாபலஃ। நிபபாத புநர்பூமௌ ஸுபர்ண இவ வேகிதஃ
அந்த வலிமைமிக்கவன், அந்த இருவரின் வேகத்தை வென்று, மீண்டும் ஒரு வேகமான சூபர்ணன் போல் நிலத்தில் விழுந்தான்.
ஸ ஸாலவ்ரு'க்ஷமாஸாத்ய ஸமுத்பாட்ய ச வாநரஃ। தாவுபௌ ராக்ஷஸௌ வீரௌ ஜகாந பவநாத்மஜஃ
அந்த வானரன் ஒரு சாளை மரத்தை பிடித்து பிடுங்கி, இரு வீர ராட்சதர்களையும், காற்றின் மகன், கொன்றான்.
ததஸ்தாம்ஸ்த்ரீந் ஹதாந் ஜ்ஞாத்வா வாநரேண தரஸ்விநா। அபிபேதே மஹாவேகஃ ப்ரஹஸ்ய ப்ரகஸோ பலீ
அந்த மூவரும் வலிமைமிக்க வானரனால் கொல்லப்பட்டதை அறிந்து, பெரும் வேகமும் வலிமையும் உடைய பிரகாசன், சிரித்துக்கொண்டு வந்தான்.
பாஸகர்ணஶ்ச ஸம்க்ருத்தஃ ஶூலமாதாய வீர்யவாந்। ஏகதஃ கபிஶார்தூலம் யஶஸ்விநமவஸ்திதௌ
பாஸகர்ணன், கோபம் கொண்டு, வீரத்துடன் ஒரு வேல் எடுத்தான்; இருவரும் அந்த புகழ்பெற்ற வானர சிங்கத்துக்கு எதிராக நின்றார்கள்.
பட்டிஶேந ஶிதாக்ரேண ப்ரகஸஃ ப்ரத்யபோதயத்। பாஸகர்ணஶ்ச ஶூலேந ராக்ஷஸஃ கபிகுஞ்ஜரம்
பிரகாசன் கூர்மையான பட்டிசால் வானர யானையைத் தாக்கினான்; பாஸகர்ணன் அந்த ராட்சதன் வேலால் தாக்கினான்.
ஸ தாப்யாம் விக்ஷதைர்காத்ரைரஸ்ரு'க்திக்ததநூருஹஃ। அபவத் வாநரஃ க்ருத்தோ பாலஸூர்யஸமப்ரபஃ
அவர்கள் இருவரால் உடல் காயமடைந்து, ரத்தம் பூசப்பட்ட உடலுடன், அந்த வானரன் கோபம் கொண்டு, இளம் சூரியனைப் போல் பிரகாசித்தான்.
ஸமுத்பாட்ய கிரேஃ ஶ்ரு'ங்கம் ஸம்ரு'கவ்யாலபாதபம்। ஜகாந ஹநுமாந் வீரோ ராக்ஷஸௌ கபிகுஞ்ஜரஃ। கிரிஶ்ரு'ங்கஸுநிஷ்பிஷ்டௌ திலஶஸ்தௌ பபூவதுஃ
ஹனுமான் அந்த வீர வானர யானை, மிருகங்களும் பாம்புகளும் மரங்களும் உடைய ஒரு மலைச் சிகரத்தை பிடுங்கி, இரு ராட்சதர்களையும் கொன்றான்; அந்த மலைச் சிகரத்தால் நசுங்கி, அவர்கள் எள் போல் ஆனார்கள்.
ததஸ்தேஷ்வவஸந்நேஷு ஸேநாபதிஷு பஞ்சஸு। பலம் ததவஶேஷம் து நாஶயாமாஸ வாநரஃ
அப்போது அந்த ஐந்து படைத்தலைவர்கள் வீழ்ந்தபின், மீதமுள்ள படையை அந்த வானரன் அழித்தான்.
அஶ்வைரஶ்வாந் கஜைர்நாகாந் யோதைர்யோதாந் ரதை ரதாந்। ஸ கபிர்நாஶயாமாஸ ஸஹஸ்ராக்ஷ இவாஸுராந்
குதிரைகள் குதிரைகளோடு, யானைகள் யானைகளோடு, வீரர்கள் வீரர்களோடு, ரதங்கள் ரதங்களோடு போரிட்டபோது, அந்தக் கபி, இந்திரன் அசுரர்களை அழிப்பதைப் போல அவர்களை அழித்தான்.
ஹயைர்நாகைஸ்துரம்கைஶ்ச பக்நாக்ஷைஶ்ச மஹாரதைஃ। ஹதைஶ்ச ராக்ஷஸைர்பூமீ ருத்தமார்கா ஸமந்ததஃ
குதிரைகள், யானைகள், வேகமான குதிரைகள், உடைந்த ரதங்கள், சுட்டு வீழ்ந்த ராட்சசர்கள் ஆகியவை பூமியை எல்லா திசைகளிலும் அடைத்துவிட்டன.
ததஃ கபிஸ்தாந் த்வஜிநீபதீந் ரணே நிஹத்ய வீராந் ஸபலாந் ஸவாஹநாந்। ததைவ வீரஃ பரிக்ரு'ஹ்ய தோரணம் க்ரு'தக்ஷணஃ கால இவ ப்ரஜாக்ஷயே
பின்னர் அந்தக் கபி, போரில் வீரமான படைத்தலைவர்களையும், அவர்களது படைகளும் வாகனங்களும் உடன் சேர்த்து அழித்துவிட்டு, கதவினை பிடித்து நின்றான்; அவன், உயிர்கள் அழியும் நேரத்தில் காலன் போல் தயார் நிலையில் இருந்தான்.
thumb|ஸப்தசத்வாரிம்ஶஃ ஸர்கஃ ஶ்ரூயதாம்|center ஶ்ரீமத்வால்மீகியராமாயணே ஸுந்தரகாண்டே ஸப்தசத்வாரிம்ஶஃ ஸர்கஃ ॥௫-
நாற்பத்தி ஏழாவது அதிகாரம் இப்போது கேட்கப்படட்டும்.
ஸேநாபதீந் பஞ்ச ஸ து ப்ரமாபிதாந் ஹநூமதா ஸாநுசராந் ஸவாஹநாந்। நிஶம்ய ராஜா ஸமரோத்ததோந்முகம் குமாரமக்ஷம் ப்ரஸமைக்ஷதாக்ஷம்
அந்த ஐந்து படைத்தலைவர்கள், அவர்களது உடன்பிறப்புகள் மற்றும் வாகனங்களுடன், அனுமனால் வீழ்த்தப்பட்டதை கேட்ட ராவணன், போருக்கு ஆர்வமுடன், அக்ஷ குமாரனை கவனமாக நோக்கினான்.
ஸ தஸ்ய த்ரு'ஷ்ட்யர்பணஸம்ப்ரசோதிதஃ ப்ரதாபவாந் காஞ்சநசித்ரகார்முகஃ। ஸமுத்பபாதாத ஸதஸ்யுதீரிதோ த்விஜாதிமுக்யைர்ஹவிஷேவ பாவகஃ
அந்த அரசனின் பார்வையால் தூண்டப்பட்ட, பெரும் வீரன், பொன்னால் அலங்கரிக்கப்பட்ட வில்லுடன், யாகத்தில் வேதியர்கள் தீயை அழைப்பதைப் போல, அவைச்சபையிலிருந்து எழுந்தான்.
ததோ மஹாந் பாலதிவாகரப்ரபம் ப்ரதப்தஜாம்பூநதஜாலஸம்ததம்। ரதம் ஸமாஸ்தாய யயௌ ஸ வீர்யவாந் மஹாஹரிம் தம் ப்ரதி நைர்ரு'தர்ஷபஃ
பின்னர், பசுமை சூரியன் போல் பிரகாசிக்கும், வெந்த பொன்னால் ஆன வலையால் அலங்கரிக்கப்பட்ட பெரிய ரதத்தில் ஏறி, அந்த வீரமான ராட்சச தலைவர், பெரும் வானரனை எதிர்த்து சென்றான்.
ததஸ்தபஃஸம்க்ரஹஸம்சயார்ஜிதம் ப்ரதப்தஜாம்பூநதஜாலசித்ரிதம்। பதாகிநம் ரத்நவிபூஷிதத்வஜம் மநோஜவாஷ்டாஶ்வவரைஃ ஸுயோஜிதம்
அந்த ரதம் தவமாற்றிய பலத்தால் கிடைத்தது; வெந்த பொன்னால் அலங்கரிக்கப்பட்டது; கொடிகள் பறக்கும், ரதக்கொடி மாணிக்கங்கள் பொருந்தியது; எட்டுப் பறக்கும் குதிரைகள் நன்றாகப் பிணைக்கப்பட்டிருந்தன.
ஸுராஸுராத்ரு'ஷ்யமஸங்கசாரிணம் தடித்ப்ரபம் வ்யோமசரம் ஸமாஹிதம்। ஸதூணமஷ்டாஸிநிபத்தபந்துரம் யதாக்ரமாவேஶிதஶக்திதோமரம்
தேவரும் அசுரரும் எதிர்க்க முடியாதது; எங்கும் சுதந்திரமாகச் செல்லும்; மின்னலைப் போல ஒளிரும்; ஆகாயத்தில் பறக்கும்; அம்புப்பெட்டியும் எட்டு வாள்களும் அழகாக கட்டப்பட்டு, ஒழுங்காக சக்தி, தோமரம் ஆகிய ஆயுதங்கள் அமைக்கப்பட்டிருந்தன.
விராஜமாநம் ப்ரதிபூர்ணவஸ்துநா ஸஹேமதாம்நா ஶஶிஸூர்யவர்சஸா। திவாகராபம் ரதமாஸ்திதஸ்ததஃ ஸ நிர்ஜகாமாமரதுல்யவிக்ரமஃ
அனைத்து ஆயுதங்களும் நிரம்பி, பொன்னால் ஆன கட்டுப்பாட்டுடன், சந்திரன் சூரியன் போல ஒளிரும் அந்த ரதத்தில், அமரர்களுக்கு இணையான வீரன் ஏறி, அங்கிருந்து புறப்பட்டான்.
ஸ பூரயந் கம் ச மஹீம் ச ஸாசலாம் துரங்கமாதங்கமஹாரதஸ்வநைஃ। பலைஃ ஸமேதைஃ ஸஹதோரணஸ்திதம் ஸமர்தமாஸீநமுபாகமத் கபிம்
அவன், குதிரைகள், யானைகள், பெரிய ரதங்களின் சத்தத்தால், வானத்தையும், மண்ணையும், மலைகளோடும் சேர்த்து முழங்கச் செய்து, படைகள் சூழ்ந்த கதவின் அருகே நின்ற வானரனை அணுகினான்.
ஸ தம் ஸமாஸாத்ய ஹரிம் ஹரீக்ஷணோ யுகாந்தகாலாக்நிமிவ ப்ரஜாக்ஷயே। அவஸ்திதம் விஸ்மிதஜாதஸம்ப்ரமம் ஸமைக்ஷதாக்ஷோ பஹுமாநசக்ஷுஷா
அக்ஷன், சிங்கக் கண்கள் கொண்ட அந்த வானரனை அணுகி, அவன் அமைதியாகவும், அசைக்க முடியாதவனாகவும், அனைவரையும் வியப்பும் கலக்கமும் அடையச் செய்யும் நிலையில், யுகத்தின் முடிவில் உயிர்களை அழிக்கும் தீயைப் போல அவனை மரியாதையுடன் பார்த்தான்.
ஸ தஸ்ய வேகம் ச கபேர்மஹாத்மநஃ பராக்ரமம் சாரிஷு ராவணாத்மஜஃ। விசாரயந் ஸ்வம் ச பலம் மஹாபலோ யுகக்ஷயே ஸூர்ய இவாபிவர்தத
அந்த ராவணனின் மகன், அந்த மகாத்மா வானரனின் வேகம், வீரத்தை எண்ணி, தன் பலத்தையும் ஆராய்ந்து, யுகம் முடியும் போது சூரியன் வளர்வதைப் போல தன் வலிமையில் வளர்ந்தான்.
ஸ ஜாதமந்யுஃ ப்ரஸமீக்ஷ்ய விக்ரமம் ஸ்திதஃ ஸ்திரஃ ஸம்யதி துர்நிவாரணம்। ஸமாஹிதாத்மா ஹநுமந்தமாஹவே ப்ரசோதயாமாஸ ஶிதைஃ ஶரைஸ்த்ரிபிஃ
பின்னர், போரில் நிலைத்தும், எதிர்க்க முடியாதவனாகவும் இருக்கும் அந்த வானரனின் வீரத்தை கவனித்து, கோபம் எழுந்த அவன், மனதை ஒருமைப்படுத்தி, அனுமனை மூன்று கூர்மையான அம்புகளால் தாக்கத் தூண்டினான்.
ததஃ கபிம் தம் ப்ரஸமீக்ஷ்ய கர்விதம் ஜிதஶ்ரமம் ஶத்ருபராஜயோசிதம்। அவைக்ஷதாக்ஷஃ ஸமுதீர்ணமாநஸம் ஸபாணபாணிஃ ப்ரக்ரு'ஹீதகார்முகஃ
பின்னர் அக்ஷன், பெருமை கொண்ட, சோர்வில்லாத, பகைவரை வெல்லத் தகுதியான அந்த வானரனை கவனமாக நோக்கி, மனம் கலக்கமடைந்து, அம்பும் வில்லும் பிடித்து நின்றான்.
ஸ ஹேமநிஷ்காங்கதசாருகுண்டலஃ ஸமாஸஸாதாஶுபராக்ரமஃ கபிம்। தயோர்பபூவாப்ரதிமஃ ஸமாகமஃ ஸுராஸுராணாமபி ஸம்ப்ரமப்ரதஃ
பொன்னால் ஆன வளையலும் அழகான குண்டலமும் அணிந்த, அபூர்வமான வீரத்துடன், அவன் அந்த வானரனை எதிர்கொண்டான்; அவர்களது சந்திப்பு, தேவரும் அசுரரும் பயப்படும்படி, ஒப்பில்லாததாக இருந்தது.
ரராஸ பூமிர்ந ததாப பாநுமாந் வவௌ ந வாயுஃ ப்ரசசால சாசலஃ। கபேஃ குமாரஸ்ய ச வீர்யஸம்யுகம் நநாத ச த்யௌருததிஶ்ச சுக்ஷுபே
பூமி முழங்கியது; சூரியன் வெப்பம் தரவில்லை; காற்று வீசவில்லை; மலைகள் அசையவில்லை; வானரனும் குமாரனும் போரிடும் போது, வானம் முழங்கியது, கடலும் கலங்கியது.
ஸ தஸ்ய வீரஃ ஸுமுகாந் பதத்ரிணஃ ஸுவர்ணபுங்காந் ஸவிஷாநிவோரகாந்। ஸமாதிஸம்யோகவிமோக்ஷதத்த்வவி- ச்சராநத த்ரீந் கபிமூர்த்ந்யதாடயத்
அந்த வீரன், நன்கு அமைந்த பறவையின் இறகுகள் போல் அழகாக, பொன்னால் அலங்கரிக்கப்பட்டு, பாம்புகளுக்கு ஒத்த விஷம் கொண்ட அம்புகளை, ஆழமான மனக்குவிப்புடன் இலக்கை அடையக் கற்றிருந்தான். அவற்றில் மூன்றை, குரங்கின் தலையில் விட்டான்.
ஸ தைஃ ஶரைர்மூர்த்நி ஸமம் நிபாதிதைஃ க்ஷரந்நஸ்ரு'க்திக்தவிவ்ரு'த்தநேத்ரஃ। நவோதிதாதித்யநிபஃ ஶராம்ஶுமாந் வ்யராஜதாதித்ய இவாம்ஶுமாலிகஃ
அந்த அம்புகள் நேராக தலையில் பட்டதால், அவன் கண்கள் இரத்தம் மல்கி சுழன்று, இரத்தம் சிந்தியபடி, அம்புகளின் ஒளியால் புதிதாக உதித்த சூரியனைப் போல பிரகாசித்தான்; அம்புகளின் கதிர்களால் சூழப்பட்ட சூரியனைப் போல் காட்சியளித்தான்.