யதஹம் காத்ரஸம்ஸ்பர்ஶம் ராவணஸ்ய கதா பலாத்। அநீஶா கிம் கரிஷ்யாமி விநாதா விவஶா ஸதீ
நான் இராவணனின் தொடுதலை அனுபவித்தது என் விருப்பமல்ல; அதற்கு நான் சக்தியில்லாமல், பாதுகாப்பில்லாமல் இருந்தேன். அப்போது நான் என்ன செய்ய முடியும்?
யதி ராமோ தஶக்ரீவமிஹ ஹத்வா ஸராக்ஷஸம்। மாமிதோ க்ரு'ஹ்ய கச்சேத தத் தஸ்ய ஸத்ரு'ஶம் பவேத்
இங்குள்ள பத்து தலை கொண்ட இராவணனை எல்லா ராட்சசர்களோடும் சேர்த்து ராமன் வென்று, என்னை இங்கிருந்து அழைத்து சென்றால், அதுதான் அவனுக்குப் பொருத்தமானது.
ஶ்ருதாஶ்ச த்ரு'ஷ்டா ஹி மயா பராக்ரமா மஹாத்மநஸ்தஸ்ய ரணாவமர்திநஃ। ந தேவகந்தர்வபுஜங்கராக்ஷஸா பவந்தி ராமேண ஸமா ஹி ஸம்யுகே
போரில் எதிரிகளைத் தகர்க்கும் அந்த மகான் ராமனின் வீரம் எனக்குத் தெரியும், கேட்டும் பார்த்தும் இருக்கிறேன்; தேவர்கள், கந்தர்வர்கள், பாம்புகள், ராட்சசர்கள் யாரும் போரில் ராமனுக்கு சமம் இல்லை.
ஸமீக்ஷ்ய தம் ஸம்யதி சித்ரகார்முகம் மஹாபலம் வாஸவதுல்யவிக்ரமம்। ஸலக்ஷ்மணம் கோ விஷஹேத ராகவம் ஹுதாஶநம் தீப்தமிவாநிலேரிதம்
போரில் அழகான வில்லும், பெரும் பலமும், இந்திரனுக்கு ஒப்பான வீரமும் உடைய ராமனை, லக்ஷ்மணனுடன், யார் தாங்க முடியும்? அவன் காற்றால் ஊதப்படும் எரியும் நெருப்பைப் போல இருக்கிறான்.
ஸலக்ஷ்மணம் ராகவமாஜிமர்தநம் திஶாகஜம் மத்தமிவ வ்யவஸ்திதம்। ஸஹேத கோ வாநரமுக்ய ஸம்யுகே யுகாந்தஸூர்யப்ரதிமம் ஶரார்சிஷம்
வானரர்களில் தலைவா, லக்ஷ்மணனுடன் சேர்ந்து, படைகளை அழிக்கும் ராமன், எல்லை தெரியாத மதமுள்ள யானையைப் போல நிற்கிறான்; அவன் அம்புகள் யுகாந்தத்தில் ஒளிரும் சூரியனைப் போல ஜொலிக்கின்றன. போரில் அவனை யார் தாங்க முடியும்?
ஸ மே கபிஶ்ரேஷ்ட ஸலக்ஷ்மணம் ப்ரியம் ஸயூதபம் க்ஷிப்ரமிஹோபபாதய। சிராய ராமம் ப்ரதி ஶோககர்ஶிதாம் குருஷ்வ மாம் வாநரவீர ஹர்ஷிதாம்
வானரர்களில் சிறந்தவனே, லக்ஷ்மணனும், என் பிரியமான ராமனும், வானரத் தலைவர்களும் உடன் விரைவாக இங்கே கொண்டு வா; ராமனை நினைத்து நீண்ட நாட்கள் துயரத்தில் வாடிய என்னை, வானர வீரா, மகிழ்ச்சியுடன் மாற்றிவிடு.
thumb|அஷ்டாத்ரிம்ஶஃ ஸர்கஃ ஶ்ரூயதாம்|center ஶ்ரீமத்வால்மீகியராமாயணே ஸுந்தரகாண்டே அஷ்டாத்ரிம்ஶஃ ஸர்கஃ ॥௫-
புகழ் பெற்ற வால்மீகி இராமாயணத்தில், சுந்தர காண்டத்தில், முப்பத்தி எட்டாவது சர்கம் இப்போது கேட்கப்படட்டும்.
ததஃ ஸ கபிஶார்தூலஸ்தேந வாக்யேந தோஷிதஃ। ஸீதாமுவாச தச்ச்ருத்வா வாக்யம் வாக்யவிஶாரதஃ
அப்போது அந்த வானரங்களில் சிறந்தவன், அவள் சொன்ன வார்த்தைகளால் மகிழ்ந்து, வார்த்தைகளில் நிபுணனாகியவன், சீதையிடம் பேசினான்.
யுக்தரூபம் த்வயா தேவி பாஷிதம் ஶுபதர்ஶநே। ஸத்ரு'ஶம் ஸ்த்ரீஸ்வபாவஸ்ய ஸாத்வீநாம் விநயஸ்ய ச
மங்களமான உருவமுள்ள தேவியே, நீ சொன்னது முற்றிலும் சரியானது; அது பெண்களின் இயல்புக்கும், நல்ல மனைவிகளுக்கும், பண்புக்கும் ஏற்றதாகும்.
ஸ்த்ரீத்வாந்ந த்வம் ஸமர்தாஸி ஸாகரம் வ்யதிவர்திதும்। மாமதிஷ்டாய விஸ்தீர்ணம் ஶதயோஜநமாயதம்
பெண் என்பதாலேயே, நீ என்மீது நம்பிக்கை வைத்து, நூறு யோஜனை அகலமான இந்த பெருங்கடலைத் தாண்ட இயலாது.
த்விதீயம் காரணம் யச்ச ப்ரவீஷி விநயாந்விதே। ராமாதந்யஸ்ய நார்ஹாமி ஸம்ஸர்கமிதி ஜாநகி
இரண்டாவது காரணமாக, ஜானகி, நீ பண்புடன் சொன்னது — ராமனைத் தவிர வேறு யாருடனும் சேர முடியாது என்று — அதுவும் உண்மைதான்.
ஏதத் தே தேவி ஸத்ரு'ஶம் பத்ந்யாஸ்தஸ்ய மஹாத்மநஃ। கா ஹ்யந்யா த்வாம்ரு'தே தேவி ப்ரூயாத் வசநமீத்ரு'ஶம்
தேவியே, நீ அந்த மகானின் மனைவியாக இருப்பதால், இது உனக்கு ஏற்றது; உன்னைத் தவிர வேறு யார் இப்படிப் பேச முடியும்?
ஶ்ரோஷ்யதே சைவ காகுத்ஸ்தஃ ஸர்வம் நிரவஶேஷதஃ। சேஷ்டிதம் யத் த்வயா தேவி பாஷிதம் ச மமாக்ரதஃ
காகுத்த்ஸ்தன் எல்லாவற்றையும் முழுமையாகக் கேட்பான்; நீ செய்ததும், என்னை முன்னிலையில் நீ சொன்னதும் அனைத்தும் அவனுக்குத் தெரியும்.
காரணைர்பஹுபிர்தேவி ராமப்ரியசிகீர்ஷயா। ஸ்நேஹப்ரஸ்கந்நமநஸா மயைதத் ஸமுதீரிதம்
தேவியே, பல காரணங்களால், ராமனுக்கு மகிழ்ச்சி தரவேண்டும் என்ற ஆசையாலும், அன்பு நிறைந்த மனதாலும், இதை நான் சொன்னேன்.
லங்காயா துஷ்ப்ரவேஶத்வாத் துஸ்தரத்வாந்மஹோததேஃ। ஸாமர்த்யாதாத்மநஶ்சைவ மயைதத் ஸமுதீரிதம்
இலங்கைக்கு நுழைவது கடினம், பெருங்கடலைத் தாண்டுவது அருமை, எனது திறமையாலும், இதை நான் சொன்னேன்.
இச்சாமி த்வாம் ஸமாநேதுமத்யைவ ரகுநந்திநா। குருஸ்நேஹேந பக்த்யா ச நாந்யதா ததுதாஹ்ரு'தம்
இன்று உன்னை ரகு வம்சத்தாரான ராமனுடன் சேர்க்க விரும்புகிறேன்; ஆழ்ந்த அன்பும் பக்தியாலும் தான் சொன்னேன், வேறு காரணம் இல்லை.
யதி நோத்ஸஹஸே யாதும் மயா ஸார்தமநிந்திதே। அபிஜ்ஞாநம் ப்ரயச்ச த்வம் ஜாநீயாத் ராகவோ ஹி யத்
பழியில்லாதவளே, என்னுடன் செல்ல முடியவில்லை என்றால், ராகவன் அறியும்படி, ஏதாவது அடையாளம் கொடு.
ஏவமுக்தா ஹநுமதா ஸீதா ஸுரஸுதோபமா। உவாச வசநம் மந்தம் பாஷ்பப்ரக்ரதிதாக்ஷரம்
அப்படிச் ஹனுமான் சொன்னபோது, தேவர்களின் மகளுக்கு ஒப்பான சீதை, கண்ணீர் அடங்கிய மென்மையான வார்த்தைகளை மெதுவாகப் பேசினாள்.
இதம் ஶ்ரேஷ்டமபிஜ்ஞாநம் ப்ரூயாஸ்த்வம் து மம ப்ரியம்। ஶைலஸ்ய சித்ரகூடஸ்ய பாதே பூர்வோத்தரே பதே
இது மிகச் சிறந்த அடையாளம்; என் பிரியமானவரிடம் நீ சொல்ல வேண்டும்: சித்ரகூட மலையின் வடகிழக்கு அடிவாரத்தில்...
தாபஸாஶ்ரமவாஸிந்யாஃ ப்ராஜ்யமூலபலோதகே। தஸ்மிந் ஸித்தாஶ்ரிதே தேஶே மந்தாகிந்யவிதூரதஃ
அந்த பகுதியிலே தவசிகள் வாழும் இடம், வேர்கள், பழங்கள், தண்ணீர் எல்லாம் நிறைந்தது; அந்த இடம் மந்தாகினி ஆற்றுக்கு அருகிலும், சித்தர்கள் தங்கும் இடமாகவும் இருந்தது.
தஸ்யோபவநகண்டேஷு நாநாபுஷ்பஸுகந்திஷு। விஹ்ரு'த்ய ஸலிலே க்லிந்நோ மமாங்கே ஸமுபாவிஶஃ
அந்த இடத்தின் தோட்டங்களில் பலவகை மலர்களின் மணம் வீசும்; நீ அங்கே நீரில் நனைந்து விளையாடி, என் மடியில் வந்து அமர்ந்தாய்.
ததோ மாம்ஸஸமாயுக்தோ வாயஸஃ பர்யதுண்டயத்। தமஹம் லோஷ்டமுத்யம்ய வாரயாமி ஸ்ம வாயஸம்
அப்போது இறைச்சியுடன் வந்த ஒரு காகம் என்னைத் தின்றது; நான் ஒரு மண்ணைக் கட்டி எடுத்து, அந்தக் காகத்தை விரட்ட முயன்றேன்.
தாரயந் ஸ ச மாம் காகஸ்தத்ரைவ பரிலீயதே। ந சாப்யுபாரமந்மாம்ஸாத் பக்ஷார்தீ பலிபோஜநஃ
அந்தக் காகம் என்னை கிழித்துவிட்டு அங்கேயே மறைந்தது; ஆனால் அது தன் உணவுக்காக இறைச்சியை விட்டுவிடாமல் இருந்தது.
உத்கர்ஷந்த்யாம் ச ரஶநாம் க்ருத்தாயாம் மயி பக்ஷிணே। ஸ்ரம்ஸமாநே ச வஸநே ததோ த்ரு'ஷ்டா த்வயா ஹ்யஹம்
அந்தப் பறவை மீது கோபமடைந்து என் இடுப்புப் பட்டையை இழுத்தபோது, என் vasthiram சற்றே சறுக்க, அப்போது நீ என்னை பார்த்தாய்.
த்வயா விஹஸிதா சாஹம் க்ருத்தா ஸம்லஜ்ஜிதா ததா। பக்ஷ்யக்ரு'த்தேந காகேந தாரிதா த்வாமுபாகதா
அப்போது நீ என்னை நகைத்தாய்; நான் கோபத்துடனும் வெட்கத்துடனும், அந்த உணவுக்காக ஆசைப்பட்ட காகம் காயப்படுத்தியதால், உன்னிடம் வந்து சேர்ந்தேன்.
ததஃ ஶ்ராந்தாஹமுத்ஸங்கமாஸீநஸ்ய தவாவிஶம்। க்ருத்யந்தீவ ப்ரஹ்ரு'ஷ்டேந த்வயாஹம் பரிஸாந்த்விதா
பின்னர் சோர்வால், அமர்ந்திருந்த உன் மடியில் நான் வந்து உட்கார்ந்தேன்; கோபமாக இருந்தாலும், உன் மகிழ்ச்சியால் நான் சமாதானமடைந்தேன்.
பாஷ்பபூர்ணமுகீ மந்தம் சக்ஷுஷீ பரிமார்ஜதீ। லக்ஷிதாஹம் த்வயா நாத வாயஸேந ப்ரகோபிதா
என் முகம் கண்ணீரால் நிரம்பி, மெதுவாக கண்களைத் துடைத்துக்கொண்டிருந்தேன்; அப்போது, அந்தக் காகம் எனைத் தொந்தரவு செய்ததை நீ கவனித்தாய், என் ஆண்டவரே.
பரிஶ்ரமாச்ச ஸுப்தா ஹே ராகவாங்கேऽஸ்ம்யஹம் சிரம்। பர்யாயேண ப்ரஸுப்தஶ்ச மமாங்கே பரதாக்ரஜஃ
சோர்வால் நீண்ட நேரம் ராகவன் மடியில் நான் தூங்கினேன்; பின்னர், பாரதனின் மூத்தான் என் மடியில் தூங்கினான்.
ஸ தத்ர புநரேவாத வாயஸஃ ஸமுபாகமத்। ததஃ ஸுப்தப்ரபுத்தாம் மாம் ராகவாங்காத் ஸமுத்திதாம்। வாயஸஃ ஸஹஸாகம்ய விததார ஸ்தநாந்தரே
அப்போது மீண்டும் அந்தக் காகம் வந்தது; நான் தூக்கத்திலிருந்து விழித்து, ராகவன் மடியில் இருந்து எழுந்தபோது, அந்தக் காகம் திடீரென்று வந்து என் மார்புக்கிடையில் காயம் செய்தது.
புநஃ புநரதோத்பத்ய விததார ஸ மாம் ப்ரு'ஶம்। ததஃ ஸமுத்திதோ ராமோ முக்தைஃ ஶோணிதபிந்துபிஃ
அந்தக் காகம் மீண்டும் மீண்டும் பறந்து வந்து என்னை மிகவும் காயப்படுத்தியது; பின்னர் ராமன் எழுந்து, என் உடலில் சிதறும் இரத்தத்தைக் கண்டான்.