ஸம்தாநகலதாபிஶ்ச பாதபைருபஶோபிதாம்। திவ்யகந்தரஸோபேதாம் ஸர்வதஃ ஸமலம்க்ரு'தாம்
முல்லைத் தண்டுகளால் சுற்றப்பட்ட மரங்களால் அலங்கரிக்கப்பட்டு, தெய்வீக மணமும் இனிப்பும் பரப்பிய அந்த இடம் எல்லா பக்கங்களிலும் அழகாக இருந்தது.
தாம் ஸ நந்தநஸம்காஶாம் ம்ரு'கபக்ஷிபிராவ்ரு'தாம்। ஹர்ம்யப்ராஸாதஸம்பாதாம் கோகிலாகுலநிஃஸ்வநாம்
அந்த இடம் நந்தன வனத்தைப் போல், மிருகங்களும் பறவைகளும் நிறைந்தது; மாளிகைகளும் அரண்மனைகளும் கூடியது; குயில்களின் கூவலால் முழங்கியது.
காஞ்சநோத்பலபத்மாபிர்வாபீபிருபஶோபிதாம்। பஹ்வாஸநகுதோபேதாம் பஹுபூமிக்ரு'ஹாயுதாம்
பொன்னிற தாமரை, அல்லி மலர்களால் நிரம்பிய குளங்கள், பல இருக்கைகள், படுக்கைகள், பல மாடி வீடுகள் கொண்டது.
ஸர்வர்துகுஸுமை ரம்யைஃ பலவத்பிஶ்ச பாதபைஃ। புஷ்பிதாநாமஶோகாநாம் ஶ்ரியா ஸூர்யோதயப்ரபாம்
எல்லா காலங்களிலும் மலர்ந்த பழமரங்களும், மலர்ந்த அசோக மரங்களின் ஒளியால், அந்த இடம் சூரியோதயத்தின் பிரகாசத்தைப் போல ஜொலித்தது.
ப்ரதீப்தாமிவ தத்ரஸ்தோ மாருதிஃ ஸமுதைக்ஷத। நிஷ்பத்ரஶாகாம் விஹகைஃ க்ரியமாணாமிவாஸக்ரு'த்
அங்கு மாருதியான ஹனுமான், அந்த இடத்தை தீப்பற்றி எரிகிறதுபோல் பார்த்தான்; பறவைகள் அடிக்கடி கிளைகளை இலையற்றதாக்கும் போல் இருந்தது.
விநிஷ்பதத்பிஃ ஶதஶஶ்சித்ரைஃ புஷ்பாவதம்ஸகைஃ। ஸமூலபுஷ்பரசிதைரஶோகைஃ ஶோகநாஶநைஃ
நூற்றுக்கணக்கான பறவைகள் வண்ணமயமான மலர் மாலைகள் அணிந்து பறந்து, மலர்ந்த அசோக மரங்கள் துயரை நீக்கும் தன்மை கொண்டிருந்தன.
புஷ்பபாராதிபாரைஶ்ச ஸ்ப்ரு'ஶத்பிரிவ மேதிநீம்। கர்ணிகாரைஃ குஸுமிதைஃ கிம்ஶுகைஶ்ச ஸுபுஷ்பிதைஃ
மலர்களின் கனமான சுமை பூமியைத் தொட்டது போல், கர்ணிகாரமும் கிஞ்சுகமும் மலர்ந்து நிறைந்திருந்தன.
ஸ தேஶஃ ப்ரபயா தேஷாம் ப்ரதீப்த இவ ஸர்வதஃ। பும்நாகாஃ ஸப்தபர்ணாஶ்ச சம்பகோத்தாலகாஸ்ததா
அந்த இடம், அந்த மரங்களின் ஒளியால் எல்லா பக்கங்களிலும் பிரகாசமாக இருந்தது; புன்னாகம், எழிலரும்பு, சம்பகம், உத்தாலகம் ஆகிய மரங்களும் இருந்தன.
விவ்ரு'த்தமூலா பஹவஃ ஶோபந்தே ஸ்ம ஸுபுஷ்பிதாஃ। ஶாதகும்பநிபாஃ கேசித் கேசிதக்நிஶிகப்ரபாஃ
பல மரங்கள் வலுவான வேர் கொண்டு, மலர்ந்து நிறைந்து அழகாக இருந்தன; சில பொன்னிறமாக, சில தீயின் ஜ்வாலையைப் போல் ஒளிர்ந்தன.
நீலாஞ்ஜநநிபாஃ கேசித் தத்ராஶோகாஃ ஸஹஸ்ரஶஃ। நந்தநம் விபுதோத்யாநம் சித்ரம் சைத்ரரதம் யதா
அங்கு ஆயிரக்கணக்கான அசோக மரங்கள் கருஞ்சாந்து நிறம் போல் இருந்தன; அது தேவர்களின் நந்தனம், சைத்ரரதம் போன்ற அதிசயமான தோட்டமாக இருந்தது.
அதிவ்ரு'த்தமிவாசிந்த்யம் திவ்யம் ரம்யஶ்ரியாயுதம்। த்விதீயமிவ சாகாஶம் புஷ்பஜ்யோதிர்கணாயுதம்
அது எல்லா கணிப்புகளையும் கடந்தது, கற்பனைக்கு அப்பாற்பட்டது, தெய்வீகமும், அழகும் நிறைந்தது; மலரொளி கூட்டங்களால் நிரம்பிய இரண்டாம் ஆகாயம் போல் தெரிந்தது.
புஷ்பரத்நஶதைஶ்சித்ரம் பஞ்சமம் ஸாகரம் யதா। ஸர்வர்துபுஷ்பைர்நிசிதம் பாதபைர்மதுகந்திபிஃ
நூற்றுக்கணக்கான மலரணிகளால் அலங்கரிக்கப்பட்டு, ஐந்தாவது கடலைப் போல் தோன்றியது; எல்லா ঋதுக்களிலும் மலர்ந்த, தேன் மணம் வீசும் மரங்களால் நிரம்பியது.
நாநாநிநாதைருத்யாநம் ரம்யம் ம்ரு'ககணத்விஜைஃ। அநேககந்தப்ரவஹம் புண்யகந்தம் மநோஹரம்
பல்வேறு குரல்களில் மான் கூட்டங்களும் பறவைகளும் ஒலிக்க, பலவித மணங்களை வீசும், புண்ணியமானதும் மனதை கவரும் அழகான தோட்டமாக இருந்தது.
ஸ ததர்ஶாவிதூரஸ்தம் சைத்யப்ராஸாதமூர்ஜிதம்। மத்யே ஸ்தம்பஸஹஸ்ரேண ஸ்திதம் கைலாஸபாண்டுரம்
அவன் அருகிலேயே, ஆயிரம் தூண்களில் நடுவில் நின்று, கைலாசம் போல் வெண்மையாக பிரகாசிக்கும் ஒரு சிறப்பான சைத்யக் கோபுரத்தைப் பார்த்தான்.
ப்ரவாலக்ரு'தஸோபாநம் தப்தகாஞ்சநவேதிகம்। முஷ்ணந்தமிவ சக்ஷூம்ஷி த்யோதமாநமிவ ஶ்ரியா
பவளம் கொண்டு செய்யப்பட்ட படிக்கட்டும், தங்கம் கொண்டு செய்யப்பட்ட மேடையும், கண்களை மின்னச் செய்யும் ஒளியுடன் பிரகாசித்தது.
நிர்மலம் ப்ராம்ஶுபாவத்வாதுல்லிகந்தமிவாம்பரம்। ததோ மலிநஸம்வீதாம் ராக்ஷஸீபிஃ ஸமாவ்ரு'தாம்
அது மிகத் தூய்மையானதும் உயரமானதும் ஆக, ஆகாயத்தைத் தொடும் போல் தெரிந்தது; பின்னர், அழுக்கான உடை உடுத்தி, ராட்சசியர்களால் சூழப்பட்டவளையும் அவன் கண்டான்.
உபவாஸக்ரு'ஶாம் தீநாம் நிஃஶ்வஸந்தீம் புநஃ புநஃ। ததர்ஶ ஶுக்லபக்ஷாதௌ சந்த்ரரேகாமிவாமலாம்
உணவு தவிர்த்து மெலிந்தும், மனம் தளர்ந்தும், மீண்டும் மீண்டும் ஆழ்ந்தためஸ்வாசம் விடும் அவளைக் கண்டான்; அவள் வளர்ந்த பௌர்ணமி சந்திரக்கிரகையைப் போல் தூய்மையானவள்.
மந்தப்ரக்யாயமாநேந ரூபேண ருசிரப்ரபாம்। பிநத்தாம் தூமஜாலேந ஶிகாமிவ விபாவஸோஃ
அழகு மங்கியதும், ஒளி குறைந்ததும், புகைமூட்டில் மறைந்த தீக்கதிரைப் போல் மூடியும் இருந்தாள்.
பீதேநைகேந ஸம்வீதாம் க்லிஷ்டேநோத்தமவாஸஸா। ஸபங்காமநலம்காராம் விபத்மாமிவ பத்மிநீம்
ஒரே மஞ்சள் நிற, அழுக்கடைந்த மென்மையான vasthiram உடுத்தி, ஆபரணமில்லாமல், களங்கமடைந்த, மலர் இலை இன்றி வாடிய தாமரைப் போல் இருந்தாள்.
பீடிதாம் துஃகஸம்தப்தாம் பரிக்ஷீணாம் தபஸ்விநீம்। க்ரஹேணாம்காரகேணேவ பீடிதாமிவ ரோஹிணீம்
துயரால் சுடப்பட்டு, துன்பத்தில் சோர்ந்து, தவத்தில் ஈடுபட்டவளாய், செவ்வாய் கிரகத்தால் பாதிக்கப்பட்ட ரோகிணி நட்சத்திரம் போல் அவள் வேதனையடைந்தாள்.
அஶ்ருபூர்ணமுகீம் தீநாம் க்ரு'ஶாமநஶநேந ச। ஶோகத்யாநபராம் தீநாம் நித்யம் துஃகபராயணாம்
அவளது முகம் கண்ணீரால் நிரம்பி, மனம் தளர்ந்து, உண்ணாமையால் மெலிந்து, சோகத்திலும் தியானத்திலும் மூழ்கி, எப்போதும் துயரத்தில் வாழ்ந்தாள்.
ப்ரியம் ஜநமபஶ்யந்தீம் பஶ்யந்தீம் ராக்ஷஸீகணம்। ஸ்வகணேந ம்ரு'கீம் ஹீநாம் ஶ்வகணேநாவ்ரு'தாமிவ
தனக்குப் பிடித்தவர்களை காண முடியாமல், ராட்சசியர்கள் சூழ, தன் கூட்டத்திலிருந்து பிரிக்கப்பட்ட மான் ஒன்று நாய்கள் கூட்டத்தால் சூழப்பட்டதைப் போல் இருந்தாள்.
நீலநாகாபயா வேண்யா ஜகநம் கதயைகயா। நீலயா நீரதாபாயே வநராஜ்யா மஹீமிவ
ஒரு நீல நிற ஜடையால் இடுப்பில் கோடு போனது, மேகங்கள் விலகிய பின்பு ஒரு ஆற்றால் கோடு போன வனநாட்டின் நிலத்தைப் போல் இருந்தது.
ஸுகார்ஹாம் துஃகஸம்தப்தாம் வ்யஸநாநாமகோவிதாம்। தாம் விலோக்ய விஶாலாக்ஷீமதிகம் மலிநாம் க்ரு'ஶாம்
இன்பத்திற்கு உரியவளாய், துயரால் சுடப்பட்டு, துன்பங்களைத் தாங்கத் தெரியாதவளாய், அகன்ற கண்களுடன், மேலும் மேலும் மெலிந்து அழுக்கடைந்தவளாக இருந்தாள்.
தர்கயாமாஸ ஸீதேதி காரணைருபபாதிபிஃ। ஹ்ரியமாணா ததா தேந ரக்ஷஸா காமரூபிணா
அவள் சீதையே என்று பல காரணங்களால் நிச்சயித்தான்; ஏனெனில், அப்போது அந்த உருவம் மாற்றும் ராட்சசனால் கடத்தப்பட்டவள் இதுவே.
யதாரூபா ஹி த்ரு'ஷ்டா ஸா ததாரூபேயமம்கநா। பூர்ணசந்த்ராநநாம் ஸுப்ரூம் சாருவ்ரு'த்தபயோதராம்
அப்போது கண்ட உருவமே இப்போது இவளுக்கும் உள்ளது; பூரண சந்திரனைப் போல் முகம், அழகான புருவம், வட்டமான மார்பகங்கள் கொண்டவள்.
குர்வதீம் ப்ரபயா தேவீம் ஸர்வா விதிமிரா திஶஃ। தாம் நீலகண்டீம் பிம்போஷ்டீம் ஸுமத்யாம் ஸுப்ரதிஷ்டிதாம்
அவள் தன் ஒளியால் எல்லா திசைகளையும் இருளில் இருந்து விடுவித்த தேவியைப் போல், கருநிற கழுத்தும், பிம்பிப்பழம் போல் சிவந்த உதடுகளும், மெலிந்த இடுப்பும், உறுதியான நிற்பும் கொண்டவள்.
ஸீதாம் பத்மபலாஶாக்ஷீம் மந்மதஸ்ய ரதிம் யதா। இஷ்டாம் ஸர்வஸ்ய ஜகதஃ பூர்ணசந்த்ரப்ரபாமிவ
தாமரை இதழ் போன்ற கண்கள் கொண்ட சீதா, உலகத்திற்கெல்லாம் மனமகிழ்ச்சி அளிப்பவளாக, பூரண சந்திரன் போல் பிரகாசமுள்ளவளாக இருந்தாள்.
பூமௌ ஸுதநுமாஸீநாம் நியதாமிவ தாபஸீம்। நிஃஶ்வாஸபஹுலாம் பீரும் புஜகேந்த்ரவதூமிவ
மண்ணில் அமர்ந்திருக்கும் இளமையான உருவம் கொண்ட, தவம் செய்பவளைப் போல் அமைதியுடன் இருந்தாள்; ஆழ்ந்த மூச்சு விடும் பயந்தவளாக, பாம்பரசனின் மனைவியைப் போலத் தோன்றினாள்.
ஶோகஜாலேந மஹதா விததேந ந ராஜதீம்। ஸம்ஸக்தாம் தூமஜாலேந ஶிகாமிவ விபாவஸோஃ
பெரும் துக்கம் சூழ்ந்ததால், அவள் ஒளி வெளிப்படவில்லை; புகைமூட்டில் மூடப்பட்ட தீப்பொறியைப் போல இருந்தாள்.