ஸம்க்ஷிப்தோऽயம் மயாऽऽத்மா ச ராமார்தே ராவணஸ்ய ச। ஸித்திம் திஶந்து மே ஸர்வே தேவாஃ ஸர்ஷிகணாஸ்த்விஹ
நான் எனது மனதை ராமனுக்காகவும், இராவணனுக்காகவும் அடக்கிக் கொண்டேன்; இங்கு எல்லா தேவதைகளும் முனிவர்களும் எனக்கு வெற்றி தரட்டும்.
ப்ரஹ்மா ஸ்வயம்பூர்பகவாந் தேவாஶ்சைவ தபஸ்விநஃ। ஸித்திமக்நிஶ்ச வாயுஶ்ச புருஹூதஶ்ச வஜ்ரப்ரு'த்
சுயமாக தோன்றிய பிரம்மா, எல்லா தேவதைகள், தவமிருந்தோர்கள், அக்னி, வாயு, புரந்தரன், வஜ்ராயுதம் உடையவன் ஆகியோரும் எனக்கு வெற்றி தர வேண்டும்.
வருணஃ பாஶஹஸ்தஶ்ச ஸோமாதித்யௌ ததைவ ச। அஶ்விநௌ ச மஹாத்மாநௌ மருதஃ ஸர்வ ஏவ ச
பாசம் பிடித்த வருணன், சோமனும் ஆதித்யர்களும், பெரிய அசுவினிகள், எல்லா மருத்துகள் ஆகியோரும் எனக்கு வெற்றி தர வேண்டும்.
ஸித்திம் ஸர்வாணி பூதாநி பூதாநாம் சைவ யஃ ப்ரபுஃ। தாஸ்யந்தி மம யே சாந்யேऽப்யத்ரு'ஷ்டாஃ பதி கோசராஃ
எல்லா உயிரினங்களும், உயிர்களுக்கு அதிபதியானவரும், பாதையில் தெரியாமல் செல்லும் மற்ற எல்லோரும் எனக்கு வெற்றி தர வேண்டும்.
ததுந்நஸம் பாண்டுரதந்தமவ்ரணம் ஶுசிஸ்மிதம் பத்மபலாஶலோசநம்। த்ரக்ஷ்யே ததார்யாவதநம் கதா ந்வஹம் ப்ரஸந்நதாராதிபதுல்யவர்சஸம்
எப்போது அந்த அருமைமிக்க முகத்தை, உயர்ந்த பளிச்சென்ற பற்கள், குறைபாடில்லாத சுத்தமான புன்னகை, தாமரை இதழைப் போன்ற கண்கள், தெளிவான சந்திரனைப் போல் பிரகாசமாக இருக்கும் முகத்தை நான் காணப்போகிறேன்?
க்ஷுத்ரேண ஹீநேந ந்ரு'ஶம்ஸமூர்திநா ஸுதாருணாலம்க்ரு'தவேஷதாரிணா। பலாபிபூதா ஹ்யபலா தபஸ்விநீ கதம் நு மே த்ரு'ஷ்டிபதேऽத்ய ஸா பவேத்
இன்று அந்த மென்மையான தவமிருந்த தேவியை, பலத்தால் அடிமையாக்கப்பட்டு, கீழான, கொடூரமான, இரக்கம் இல்லாத, பயங்கரமான அலங்கார உடையவனால் பிடிக்கப்பட்டவளாக, என் கண்களுக்கு எப்படி தோன்றுவாள்?
thumb|சதுர்தஶஃ ஸர்கஃ ஶ்ரூயதாம்|center ஶ்ரீமத்வால்மீகியராமாயணே ஸுந்தரகாண்டே சதுர்தஶஃ ஸர்கஃ ॥௫-
இப்போது நாலாவது பதினான்காவது அதிகாரத்தை கேளுங்கள். இவ்வாறு வால்மீகியின் புகழ்பெற்ற இராமாயணத்தின் சுந்தர காண்டத்தில் பதினான்காவது அதிகாரம் முடிகிறது.
ஸ முஹூர்தமிவ த்யாத்வா மநஸா சாதிகம்ய தாம்। அவப்லுதோ மஹாதேஜாஃ ப்ராகாரம் தஸ்ய வேஶ்மநஃ
ஒரு கணம் யோசித்து, மனதை அவளிடம் செலுத்தி, அந்த வல்லமைமிக்கவன் அந்த மாளிகையின் சுவரை தாண்டி பாய்ந்தான்.
ஸ து ஸம்ஹ்ரு'ஷ்டஸர்வாம்கஃ ப்ராகாரஸ்தோ மஹாகபிஃ। புஷ்பிதாக்ராந் வஸந்தாதௌ ததர்ஶ விவிதாந் த்ருமாந்
அந்த பெரிய குரங்கு, உடல் முழுவதும் ஆனந்தத்தில் துள்ளி, சுவரின் மேல் நின்று, வசந்த காலத்தின் தொடக்கத்தில் மலர்ந்த பலவிதமான மரங்களைப் பார்த்தான்.
ஸாலாநஶோகாந் பவ்யாம்ஶ்ச சம்பகாம்ஶ்ச ஸுபுஷ்பிதாந்। உத்தாலகாந் நாகவ்ரு'க்ஷாம்ஶ்சூதாந் கபிமுகாநபி
அவன் அழகான அசோக மரங்களையும், மலர்ந்த சம்பக மரங்களையும், உட்தாலக மரங்களையும், நாக மரங்களையும், மாமரங்களையும், குரங்கின் முகம் போல் தோன்றும் மரங்களையும் பார்த்தான்.
ததாऽऽம்ரவணஸம்பந்நாँல்லதாஶதஸமந்விதாந்। ஜ்யாமுக்த இவ நாராசஃ புப்லுவே வ்ரு'க்ஷவாடிகாம்
அதேபோல், மாமரங்கள் நிறைந்த, நூற்றுக்கணக்கான கொடிகள் சூழ்ந்த அந்தத் தோட்டத்தில், வில் நாணிலிருந்து விடப்பட்ட அம்பைப் போல் பாய்ந்தான்.
ஸ ப்ரவிஶ்ய விசித்ராம் தாம் விஹகைரபிநாதிதாம்। ராஜதைஃ காஞ்சநைஶ்சைவ பாதபைஃ ஸர்வதோ வ்ரு'தாம்
பறவைகளால் முழங்கும் அந்த விசித்திரமான தோட்டத்துக்குள் நுழைந்து, வெள்ளி மற்றும் தங்க மரங்கள் எல்லா பக்கமும் சூழ்ந்திருந்ததை அவன் கண்டான்.
விஹகைர்ம்ரு'கஸங்கைஶ்ச விசித்ராம் சித்ரகாநநாம்। உதிதாதித்யஸம்காஶாம் ததர்ஶ ஹநுமாந் பலீ
பறவைகளும், மிருகங்களும் கூட்டமாக இருந்த அந்த வண்ணமயமான காட்டை, உதித்த சூரியனைப் போல் ஒளிர்ந்ததை, வல்லமைமிக்க அனுமன் பார்த்தான்.
வ்ரு'தாம் நாநாவிதைர்வ்ரு'க்ஷைஃ புஷ்போபகபலோபகைஃ। கோகிலைர்ப்ரு'ங்கராஜைஶ்ச மத்தைர்நித்யநிஷேவிதாம்
அது பலவிதமான மலரும் பழும் மரங்களால் நிரம்பி, குயில்களும் மதுபான புழுக்களும் எப்போதும் வந்து கொண்டிருந்தன.
ப்ரஹ்ரு'ஷ்டமநுஜாம் காலே ம்ரு'கபக்ஷிமதாகுலாம்। மத்தபர்ஹிணஸம்குஷ்டாம் நாநாத்விஜகணாயுதாம்
அந்த தோட்டம், சரியான நேரத்தில் மகிழ்ச்சியுடன் இருந்த மக்களாலும், உற்சாகமான பறவைகள், மிருகங்கள், மதுபான மயில்களின் கூச்சலும் பலவிதமான பறவைகளின் கூட்டங்களாலும் நிரம்பி இருந்தது.
மார்கமாணோ வராரோஹாம் ராஜபுத்ரீமநிந்திதாம்। ஸுகப்ரஸுப்தாந் விஹகாந் போதயாமாஸ வாநரஃ
அழகான வடிவம் கொண்ட குற்றமற்ற அரசுமகளைக் காண முயன்ற குரங்கு, இனிதாக தூங்கிக் கொண்டிருந்த பறவைகளை எழுப்பினான்.
உத்பதத்பிர்த்விஜகணைஃ பக்ஷைர்வாதைஃ ஸமாஹதாஃ। அநேகவர்ணா விவிதா முமுசுஃ புஷ்பவ்ரு'ஷ்டயஃ
பறவைகள் கூட்டமாக பறக்க, அவற்றின் இறக்கைகள் காற்றை கிளப்ப, பலவகை நிறமுள்ள மலர் மழைகள் கீழே விழுந்தன.
புஷ்பாவகீர்ணஃ ஶுஶுபே ஹநூமாந் மாருதாத்மஜஃ। அஶோகவநிகாமத்யே யதா புஷ்பமயோ கிரிஃ
மலர்களால் மூடப்பட்ட மாறுதாத் மகன் அனுமன் அசோக வனத்தின் நடுவில் மலர்களால் ஆன மலை போல ஒளிர்ந்தான்.
திஶஃ ஸர்வாபிதாவந்தம் வ்ரு'க்ஷகண்டகதம் கபிம்। த்ரு'ஷ்ட்வா ஸர்வாணி பூதாநி வஸந்த இதி மேநிரே
மரக் கிளைகளில் எல்லா திசைகளிலும் விரைவாக நகரும் குரங்கைக் கண்டு, அங்குள்ள உயிர்கள் எல்லாம் வசந்தம் வந்துவிட்டது என்று நினைத்தன.
வ்ரு'க்ஷேப்யஃ பதிதைஃ புஷ்பைரவகீர்ணாஃ ப்ரு'தக்விதைஃ। ரராஜ வஸுதா தத்ர ப்ரமதேவ விபூஷிதா
மரங்களில் இருந்து விழுந்த பலவகை மலர்களால் பூமி அங்கே, விழாவுக்காக அலங்கரிக்கப்பட்ட பெண்ணைப் போல் பிரகாசித்தது.
நிர்தூதபத்ரஶிகராஃ ஶீர்ணபுஷ்பபலத்ருமாஃ। நிக்ஷிப்தவஸ்த்ராபரணா தூர்தா இவ பராஜிதாஃ
இலைகள் குலுங்கி, மலரும் பழமும் சிதறி, பெரிய மரங்கள் ஆடைகள், ஆபரணங்களை நீக்கி தோற்கடிக்கப்பட்ட வஞ்சக பெண்களைப் போல் தோன்றின.
ஹநூமதா வேகவதா கம்பிதாஸ்தே நகோத்தமாஃ। புஷ்பபத்ரபலாந்யாஶு முமுசுஃ பலஶாலிநஃ
வேகமாக அசைந்த அனுமனால் அந்த சிறந்த பழமரங்கள் மலர், இலை, பழங்களை விரைவில் சிதற விட்டன.
விஹம்கஸங்கைர்ஹீநாஸ்தே ஸ்கந்தமாத்ராஶ்ரயா த்ருமாஃ। பபூவுரகமாஃ ஸர்வே மாருதேந விநிர்துதாஃ
பறவைகள் இல்லாமல், கிளைகள் மட்டும் மிச்சமுள்ள அந்த மரங்கள் எல்லாம், காற்றால் பலமாக அசைக்கப்பட்டு உயிரற்றவையாக இருந்தன.
விதூதகேஶீ யுவதிர்யதா ம்ரு'திதவர்ணகா। நிபீதஶுபதந்தோஷ்டீ நகைர்தந்தைஶ்ச விக்ஷதா
அழுக்காறான தலைமுடியுடன், அலங்காரம் கெட்ட, அழகான பற்கள் உதடுகள் நகங்களாலும் பற்களாலும் கறைந்தும் கீறப்பட்டும் போல்,
ததா லாம்கூலஹஸ்தைஸ்து சரணாப்யாம் ச மர்திதா। ததைவாஶோகவநிகா ப்ரபக்நவநபாதபா
அதேபோல், அனுமனின் வால், கை, காலால் சிதைக்கப்பட்டு, அசோக வனம் முற்றிலும் உடைந்த மரங்களுடன் காணப்பட்டது.
மஹாலதாநாம் தாமாநி வ்யதமத் தரஸா கபிஃ। யதா ப்ராவ்ரு'ஷி வேகேந மேகஜாலாநி மாருதஃ
பெரிய கொடிகளின் மாலைகளை அந்தக் குரங்கு வலிமையுடன் கிழித்தான்; மழைக்காலத்தில் காற்று மேகக் கூட்டங்களைப் பறக்கவிடுவது போல.
ஸ தத்ர மணிபூமீஶ்ச ராஜதீஶ்ச மநோரமாஃ। ததா காஞ்சநபூமீஶ்ச விசரந் தத்ரு'ஶே கபிஃ
அங்கே, அந்தக் குரங்கு சுற்றித் திரிந்தபோது, மணிமயமான தரை, வெள்ளி தரை, பொன் தரை ஆகியவை அழகாக தெரிந்தன.
வாபீஶ்ச விவிதாகாராஃ பூர்ணாஃ பரமவாரிணா। மஹார்ஹைர்மணிஸோபாநைருபபந்நாஸ்ததஸ்ததஃ
அங்கே பலவகை வடிவமுள்ள குளங்கள், சிறந்த நீரால் நிரம்பி, பெரிய மணிப்படிக்கட்டுகளால் அலங்கரிக்கப்பட்டு இருந்தன.
முக்தாப்ரவாலஸிகதாஃ ஸ்பாடிகாந்தரகுட்டிமாஃ। காஞ்சநைஸ்தருபிஶ்சித்ரைஸ்தீரஜைருபஶோபிதாஃ
அந்தக் குளங்களில் முத்து, பவளம் மணல், உள்ளே கிரிஸ்தல் தரை, கரையில் பொன்மரங்களால் அழகு பெற்றிருந்தன.
புத்தபத்மோத்பலவநாஶ்சக்ரவாகோபஶோபிதாஃ। நத்யூஹருதஸம்குஷ்டா ஹம்ஸஸாரஸநாதிதாஃ
அவை தாமரை, நீலோற்பலம் மலர்களால் அலங்கரிக்கப்பட்டு, சக்ரவாக பறவைகள், நீர்ப்பறவைகளின் சத்தம், அன்னம், சாரஸ் ஆகியவற்றின் கூவலால் முழங்கின.