இஹைவ நியதாஹாரோ வத்ஸ்யாமி நியதேந்த்ரியஃ। ந மத்க்ரு'தே விநஶ்யேயுஃ ஸர்வே தே நரவாநராஃ
இங்கேயே, உணவை கட்டுப்படுத்தி, உணர்வுகளை அடக்கி, நான் தங்குவேன்; என்னால் எல்லா மனிதர்களும் வானரர்களும் அழிய வேண்டாம்.
அஶோகவநிகா சாபி மஹதீயம் மஹாத்ருமா। இமாமதிகமிஷ்யாமி நஹீயம் விசிதா மயா
இந்த பெரும் அசோக வனம், பெரிய மரங்களுடன் கூடியது, இதை நான் தேடிக்கொண்டே ஆக வேண்டும்; ஏனெனில் இதை இன்னும் நான் ஆராயவில்லை.
வஸூந் ருத்ராம்ஸ்ததாऽऽதித்யாநஶ்விநௌ மருதோऽபி ச। நமஸ்க்ரு'த்வா கமிஷ்யாமி ரக்ஷஸாம் ஶோகவர்தநஃ
வசுக்கள், ருத்ரர்கள், ஆதித்யர்கள், அசுவினிகள், மருதுகள் ஆகியோருக்கு வணங்கி, நான் போவேன்; அரக்கர்களின் துயரை அதிகப்படுத்துபவன் ஆக.
ஜித்வா து ராக்ஷஸாந் தேவீமிக்ஷ்வாகுகுலநந்திநீம்। ஸம்ப்ரதாஸ்யாமி ராமாய ஸித்தீமிவ தபஸ்விநே
அரக்கர்களை வென்று, இக்ஷ்வாகு வம்சத்தின் மகிழ்ச்சி ஆன தேவியை, தவசிக்கு சித்தி அளிப்பது போல், ராமனிடம் சேர்க்குவேன்.
ஸ முஹூர்தமிவ த்யாத்வா சிந்தாவிக்ரதிதேந்த்ரியஃ। உததிஷ்டந் மஹாபாஹுர்ஹநூமாந் மாருதாத்மஜஃ
ஒரு கணம் தியானித்து, சிந்தையிலுள்ள குழப்பம் நீங்க, வலிமைமிக்க ஹனுமான், வாயுவின் மகன், எழுந்தான்.
நமோऽஸ்து ராமாய ஸலக்ஷ்மணாய தேவ்யை ச தஸ்யை ஜநகாத்மஜாயை। நமோऽஸ்து ருத்ரேந்த்ரயமாநிலேப்யோ நமோऽஸ்து சந்த்ராக்நிமருத்கணேப்யஃ
இராமனுக்கும் லட்சுமணனுடனும், ஜனகனின் மகளான தேவிக்கும் வணக்கம்; ருத்ரன், இந்திரன், யமன், வாயு ஆகியோருக்கும், சந்திரன், அக்கினி, மருதுகள் ஆகியோருக்கும் வணக்கம்.
ஸ தேப்யஸ்து நமஸ்க்ரு'த்வா ஸுக்ரீவாய ச மாருதிஃ। திஶஃ ஸர்வாஃ ஸமாலோக்ய ஸோऽஶோகவநிகாம் ப்ரதி
அவர்களுக்கும் சுக்ரீவனுக்கும் வணங்கி, மாருதியான ஹனுமான், அசோக வனத்தை நோக்கி எல்லா திசைகளிலும் பார்த்தான்.
ஸ கத்வா மநஸா பூர்வமஶோகவநிகாம் ஶுபாம்। உத்தரம் சிந்தயாமாஸ வாநரோ மாருதாத்மஜஃ
முதலில் மனதில் அசோக வனத்தை சென்றடைந்து, வாயுவின் மகன் ஆன வானரன், அடுத்ததாக என்ன செய்வது என்று யோசித்தான்.
த்ருவம் து ரக்ஷோபஹுலா பவிஷ்யதி வநாகுலா। அஶோகவநிகா புண்யா ஸர்வஸம்ஸ்காரஸம்ஸ்க்ரு'தா
இந்த புனிதமான அசோக வனம், எல்லா வகையிலும் தூய்மையடைந்தது, இங்கு நிறைய அரக்கர்கள் கூடிவரும்; மரங்களும் நிறைந்திருக்கும் என்பது உறுதி.
ரக்ஷிணஶ்சாத்ர விஹிதா நூநம் ரக்ஷந்தி பாதபாந்। பகவாநபி விஶ்வாத்மா நாதிக்ஷோபம் ப்ரவாயதி
இங்கே மரங்களை காக்க காவலர்கள் நிச்சயம் நியமிக்கப்பட்டுள்ளனர்; உலகுக்கெல்லாம் ஆதாரமான பெருமாளும் கூட, இங்கு அதிகமாக காற்றை வீச விடவில்லை.
ஸம்க்ஷிப்தோऽயம் மயாऽऽத்மா ச ராமார்தே ராவணஸ்ய ச। ஸித்திம் திஶந்து மே ஸர்வே தேவாஃ ஸர்ஷிகணாஸ்த்விஹ
நான் எனது மனதை ராமனுக்காகவும், இராவணனுக்காகவும் அடக்கிக் கொண்டேன்; இங்கு எல்லா தேவதைகளும் முனிவர்களும் எனக்கு வெற்றி தரட்டும்.
ப்ரஹ்மா ஸ்வயம்பூர்பகவாந் தேவாஶ்சைவ தபஸ்விநஃ। ஸித்திமக்நிஶ்ச வாயுஶ்ச புருஹூதஶ்ச வஜ்ரப்ரு'த்
சுயமாக தோன்றிய பிரம்மா, எல்லா தேவதைகள், தவமிருந்தோர்கள், அக்னி, வாயு, புரந்தரன், வஜ்ராயுதம் உடையவன் ஆகியோரும் எனக்கு வெற்றி தர வேண்டும்.
வருணஃ பாஶஹஸ்தஶ்ச ஸோமாதித்யௌ ததைவ ச। அஶ்விநௌ ச மஹாத்மாநௌ மருதஃ ஸர்வ ஏவ ச
பாசம் பிடித்த வருணன், சோமனும் ஆதித்யர்களும், பெரிய அசுவினிகள், எல்லா மருத்துகள் ஆகியோரும் எனக்கு வெற்றி தர வேண்டும்.
ஸித்திம் ஸர்வாணி பூதாநி பூதாநாம் சைவ யஃ ப்ரபுஃ। தாஸ்யந்தி மம யே சாந்யேऽப்யத்ரு'ஷ்டாஃ பதி கோசராஃ
எல்லா உயிரினங்களும், உயிர்களுக்கு அதிபதியானவரும், பாதையில் தெரியாமல் செல்லும் மற்ற எல்லோரும் எனக்கு வெற்றி தர வேண்டும்.
ததுந்நஸம் பாண்டுரதந்தமவ்ரணம் ஶுசிஸ்மிதம் பத்மபலாஶலோசநம்। த்ரக்ஷ்யே ததார்யாவதநம் கதா ந்வஹம் ப்ரஸந்நதாராதிபதுல்யவர்சஸம்
எப்போது அந்த அருமைமிக்க முகத்தை, உயர்ந்த பளிச்சென்ற பற்கள், குறைபாடில்லாத சுத்தமான புன்னகை, தாமரை இதழைப் போன்ற கண்கள், தெளிவான சந்திரனைப் போல் பிரகாசமாக இருக்கும் முகத்தை நான் காணப்போகிறேன்?
க்ஷுத்ரேண ஹீநேந ந்ரு'ஶம்ஸமூர்திநா ஸுதாருணாலம்க்ரு'தவேஷதாரிணா। பலாபிபூதா ஹ்யபலா தபஸ்விநீ கதம் நு மே த்ரு'ஷ்டிபதேऽத்ய ஸா பவேத்
இன்று அந்த மென்மையான தவமிருந்த தேவியை, பலத்தால் அடிமையாக்கப்பட்டு, கீழான, கொடூரமான, இரக்கம் இல்லாத, பயங்கரமான அலங்கார உடையவனால் பிடிக்கப்பட்டவளாக, என் கண்களுக்கு எப்படி தோன்றுவாள்?
thumb|சதுர்தஶஃ ஸர்கஃ ஶ்ரூயதாம்|center ஶ்ரீமத்வால்மீகியராமாயணே ஸுந்தரகாண்டே சதுர்தஶஃ ஸர்கஃ ॥௫-
இப்போது நாலாவது பதினான்காவது அதிகாரத்தை கேளுங்கள். இவ்வாறு வால்மீகியின் புகழ்பெற்ற இராமாயணத்தின் சுந்தர காண்டத்தில் பதினான்காவது அதிகாரம் முடிகிறது.
ஸ முஹூர்தமிவ த்யாத்வா மநஸா சாதிகம்ய தாம்। அவப்லுதோ மஹாதேஜாஃ ப்ராகாரம் தஸ்ய வேஶ்மநஃ
ஒரு கணம் யோசித்து, மனதை அவளிடம் செலுத்தி, அந்த வல்லமைமிக்கவன் அந்த மாளிகையின் சுவரை தாண்டி பாய்ந்தான்.
ஸ து ஸம்ஹ்ரு'ஷ்டஸர்வாம்கஃ ப்ராகாரஸ்தோ மஹாகபிஃ। புஷ்பிதாக்ராந் வஸந்தாதௌ ததர்ஶ விவிதாந் த்ருமாந்
அந்த பெரிய குரங்கு, உடல் முழுவதும் ஆனந்தத்தில் துள்ளி, சுவரின் மேல் நின்று, வசந்த காலத்தின் தொடக்கத்தில் மலர்ந்த பலவிதமான மரங்களைப் பார்த்தான்.
ஸாலாநஶோகாந் பவ்யாம்ஶ்ச சம்பகாம்ஶ்ச ஸுபுஷ்பிதாந்। உத்தாலகாந் நாகவ்ரு'க்ஷாம்ஶ்சூதாந் கபிமுகாநபி
அவன் அழகான அசோக மரங்களையும், மலர்ந்த சம்பக மரங்களையும், உட்தாலக மரங்களையும், நாக மரங்களையும், மாமரங்களையும், குரங்கின் முகம் போல் தோன்றும் மரங்களையும் பார்த்தான்.
ததாऽऽம்ரவணஸம்பந்நாँல்லதாஶதஸமந்விதாந்। ஜ்யாமுக்த இவ நாராசஃ புப்லுவே வ்ரு'க்ஷவாடிகாம்
அதேபோல், மாமரங்கள் நிறைந்த, நூற்றுக்கணக்கான கொடிகள் சூழ்ந்த அந்தத் தோட்டத்தில், வில் நாணிலிருந்து விடப்பட்ட அம்பைப் போல் பாய்ந்தான்.
ஸ ப்ரவிஶ்ய விசித்ராம் தாம் விஹகைரபிநாதிதாம்। ராஜதைஃ காஞ்சநைஶ்சைவ பாதபைஃ ஸர்வதோ வ்ரு'தாம்
பறவைகளால் முழங்கும் அந்த விசித்திரமான தோட்டத்துக்குள் நுழைந்து, வெள்ளி மற்றும் தங்க மரங்கள் எல்லா பக்கமும் சூழ்ந்திருந்ததை அவன் கண்டான்.
விஹகைர்ம்ரு'கஸங்கைஶ்ச விசித்ராம் சித்ரகாநநாம்। உதிதாதித்யஸம்காஶாம் ததர்ஶ ஹநுமாந் பலீ
பறவைகளும், மிருகங்களும் கூட்டமாக இருந்த அந்த வண்ணமயமான காட்டை, உதித்த சூரியனைப் போல் ஒளிர்ந்ததை, வல்லமைமிக்க அனுமன் பார்த்தான்.
வ்ரு'தாம் நாநாவிதைர்வ்ரு'க்ஷைஃ புஷ்போபகபலோபகைஃ। கோகிலைர்ப்ரு'ங்கராஜைஶ்ச மத்தைர்நித்யநிஷேவிதாம்
அது பலவிதமான மலரும் பழும் மரங்களால் நிரம்பி, குயில்களும் மதுபான புழுக்களும் எப்போதும் வந்து கொண்டிருந்தன.
ப்ரஹ்ரு'ஷ்டமநுஜாம் காலே ம்ரு'கபக்ஷிமதாகுலாம்। மத்தபர்ஹிணஸம்குஷ்டாம் நாநாத்விஜகணாயுதாம்
அந்த தோட்டம், சரியான நேரத்தில் மகிழ்ச்சியுடன் இருந்த மக்களாலும், உற்சாகமான பறவைகள், மிருகங்கள், மதுபான மயில்களின் கூச்சலும் பலவிதமான பறவைகளின் கூட்டங்களாலும் நிரம்பி இருந்தது.
மார்கமாணோ வராரோஹாம் ராஜபுத்ரீமநிந்திதாம்। ஸுகப்ரஸுப்தாந் விஹகாந் போதயாமாஸ வாநரஃ
அழகான வடிவம் கொண்ட குற்றமற்ற அரசுமகளைக் காண முயன்ற குரங்கு, இனிதாக தூங்கிக் கொண்டிருந்த பறவைகளை எழுப்பினான்.
உத்பதத்பிர்த்விஜகணைஃ பக்ஷைர்வாதைஃ ஸமாஹதாஃ। அநேகவர்ணா விவிதா முமுசுஃ புஷ்பவ்ரு'ஷ்டயஃ
பறவைகள் கூட்டமாக பறக்க, அவற்றின் இறக்கைகள் காற்றை கிளப்ப, பலவகை நிறமுள்ள மலர் மழைகள் கீழே விழுந்தன.
புஷ்பாவகீர்ணஃ ஶுஶுபே ஹநூமாந் மாருதாத்மஜஃ। அஶோகவநிகாமத்யே யதா புஷ்பமயோ கிரிஃ
மலர்களால் மூடப்பட்ட மாறுதாத் மகன் அனுமன் அசோக வனத்தின் நடுவில் மலர்களால் ஆன மலை போல ஒளிர்ந்தான்.
திஶஃ ஸர்வாபிதாவந்தம் வ்ரு'க்ஷகண்டகதம் கபிம்। த்ரு'ஷ்ட்வா ஸர்வாணி பூதாநி வஸந்த இதி மேநிரே
மரக் கிளைகளில் எல்லா திசைகளிலும் விரைவாக நகரும் குரங்கைக் கண்டு, அங்குள்ள உயிர்கள் எல்லாம் வசந்தம் வந்துவிட்டது என்று நினைத்தன.
வ்ரு'க்ஷேப்யஃ பதிதைஃ புஷ்பைரவகீர்ணாஃ ப்ரு'தக்விதைஃ। ரராஜ வஸுதா தத்ர ப்ரமதேவ விபூஷிதா
மரங்களில் இருந்து விழுந்த பலவகை மலர்களால் பூமி அங்கே, விழாவுக்காக அலங்கரிக்கப்பட்ட பெண்ணைப் போல் பிரகாசித்தது.