தஸ்ய ஸா காயமுத்வீக்ஷ்ய வர்தமாநம் மஹாகபேஃ। வக்த்ரம் ப்ரஸாரயாமாஸ பாதாலாம்பரஸம்நிபம்
அந்த மகா குரங்கின் உருவம் பெரிதாகி வருவதைப் பார்த்து, அவள் வானும் பாதாளமும் போல் பெரிய வாயை விரித்தாள்.
கநராஜீவ கர்ஜந்தீ வாநரம் ஸமபித்ரவத்। ஸ ததர்ஶ ததஸ்தஸ்யா விக்ரு'தம் ஸுமஹந்முகம்
மேகக் கூட்டம் முழங்கும் போல் அவள் சத்தமிட்டு, குரங்கைக் கண்டு பாய்ந்தாள்; அப்போது அவளது விகாரமான பெரிய வாயை அனுமன் பார்த்தான்.
காயமாத்ரம் ச மேதாவீ மர்மாணி ச மஹாகபிஃ। ஸ தஸ்யா விக்ரு'தே வக்த்ரே வஜ்ரஸம்ஹநநஃ கபிஃ
அந்த புத்திசாலி மகா குரங்கு, அவளது உடலும் முக்கியமான இடங்களையும் கவனமாக நோக்கினான்; அவளது வாய் விகாரமாக இருந்தபோது, வஜ்ரம் போன்ற வலிமை கொண்ட குரங்கு,
ஸம்க்ஷிப்ய முஹுராத்மாநம் நிபபாத மஹாகபிஃ। ஆஸ்யே தஸ்யா நிமஜ்ஜந்தம் தத்ரு'ஶுஃ ஸித்தசாரணாஃ
அவன் தன் உருவத்தை அடிக்கடி சுருக்கிக்கொண்டு, அந்த மகா குரங்கு அவளது வாயில் பாய்ந்து விழுந்தான்; அப்போது சித்தர்களும் சாரணர்களும் அவனை விழுந்து மறைந்ததைப் பார்த்தார்கள்.
க்ரஸ்யமாநம் யதா சந்த்ரம் பூர்ணம் பர்வணி ராஹுணா। ததஸ்தஸ்யா நகைஸ்தீக்ஷ்ணைர்மர்மாண்யுத்க்ரு'த்ய வாநரஃ
பூரண சந்திரனை ராகு விழுங்கும் போல் அவளால் விழுங்கப்பட்டபோது, அந்தக் குரங்கு கூரிய நகங்களால் அவளது உயிர் இடங்களை கிழித்தான்.
உத்பபாதாத வேகேந மநஃஸம்பாதவிக்ரமஃ। தாம் து திஷ்ட்யா ச த்ரு'த்யா ச தாக்ஷிண்யேந நிபாத்ய ஸஃ
பெரும் வேகத்துடன், மனதின் வலிமையோடும், அனுமன் மீண்டும் மேலே பாய்ந்தான்; அதிர்ஷ்டமும், தைரியமும், திறமையும் கொண்டு அவளை வீழ்த்தினான்.
கபிப்ரவீரோ வேகேந வவ்ரு'தே புநராத்மவாந்। ஹ்ரு'தஹ்ரு'த்ஸா ஹநுமதா பபாத விதுராம்பஸி। ஸ்வயம்புவைவ ஹநுமாந் ஸ்ரு'ஷ்டஸ்தஸ்யா நிபாதநே
அந்த வீரமான, தன்னம்பிக்கை கொண்ட குரங்கு மீண்டும் வேகத்துடன் பெரிதாகி, அனுமன் அவளது இதயத்தை அழித்து, கலங்கிய கடலில் விழுந்தான்; அவளை அழிப்பதற்காகவே சுயம்புவால் அனுமன் படைக்கப்பட்டான்.
தாம் ஹதாம் வாநரேணாஶு பதிதாம் வீக்ஷ்ய ஸிம்ஹிகாம்। பூதாந்யாகாஶசாரீணி தமூசுஃ ப்லவகோத்தமம்
விரைவாக வந்த வானரனால் சிம்ஹிகை வீழ்த்தப்பட்டு கிடப்பதைப் பார்த்து, ஆகாயத்தில் சஞ்சரிக்கும் உயிர்கள் அந்த வானரச் சிறந்தவனை நோக்கி பேசினார்கள்.
பீமமத்ய க்ரு'தம் கர்ம மஹத்ஸத்த்வம் த்வயா ஹதம்। ஸாதயார்தமபிப்ரேதமரிஷ்டம் ப்லவதாம் வர
இன்று ஒரு பயங்கரமான செயல் நிகழ்ந்தது; ஒரு பெரிய உயிரினம் உன்னால் அழிக்கப்பட்டது. நீ நினைத்த காரியத்தை முடிக்க, பாயும் வானரர்களில் சிறந்தவனே!
யஸ்ய த்வேதாநி சத்வாரி வாநரேந்த்ர யதா தவ। த்ரு'திர்த்ரு'ஷ்டிர்மதிர்தாக்ஷ்யம் ஸ கர்மஸு ந ஸீததி
வானரர்களின் அரசனே, உன்னிடம் இருப்பது போல், தைரியம், தெளிவான பார்வை, புத்தி, திறமை ஆகிய நாலும் யாரிடம் இருந்தாலும், அவர் எந்தச் செயலிலும் தடுமாற மாட்டார்.
ஸ தைஃ ஸம்பூஜிதஃ பூஜ்யஃ ப்ரதிபந்நப்ரயோஜநைஃ। ஜகாமாகாஶமாவிஶ்ய பந்நகாஶநவத் கபிஃ
தம் நோக்கத்தை அடைந்தவர்களால் மதிக்கப்பட்டு, மதிக்கத்தக்கவனான அந்தக் குரங்கு, பாம்புகளை விழுங்கும் கருடனைப் போல ஆகாயத்துக்குள் பாய்ந்தான்.
ப்ராப்தபூயிஷ்டபாரஸ்து ஸர்வதஃ பரிலோகயந்। யோஜநாநாம் ஶதஸ்யாந்தே வநராஜீம் ததர்ஶ ஸஃ
அந்தக் கடலின் அப்புறக் கரையை அடையத் தாழ்ந்தபோது, எல்லா திசைகளிலும் பார்த்து, நூறு யோஜனை முடிவில் ஒரு பெரிய காடைக் கண்டான்.
ததர்ஶ ச பதந்நேவ விவிதத்ருமபூஷிதம்। த்வீபம் ஶாகாம்ரு'கஶ்ரேஷ்டோ மலயோபவநாநி ச
விழுந்தபோது, கிளைமிருகங்களில் சிறந்தவனான அனுமன், பலவிதமான மரங்களால் அலங்கரிக்கப்பட்ட தீவும், மலய மலைக் காடுகளையும் பார்த்தான்.
ஸாகரம் ஸாகராநூபாந் ஸாகராநூபஜாந் த்ருமாந்। ஸாகரஸ்ய ச பத்நீநாம் முகாந்யபி விலோகயத்
அவன் கடலை, கடற்கரை நிலங்களை, கடற்கரையில் வளரும் மரங்களை, கடலின் மனைவிகளின் முகங்களையும் பார்த்தான்.
ஸ மஹாமேகஸம்காஶம் ஸமீக்ஷ்யாத்மாநமாத்மவாந்। நிருந்தந்தமிவாகாஶம் சகார மதிமாந் மதிம்
அவன் தன்னைப் பார்த்தபோது, பெரிய மேகத்தைப் போல் பரந்த உருவம் கொண்டிருந்தான். மனம் தெளிந்தவனாக, தன்னை வானத்தை மூடியதுபோல் எண்ணினான்.
காயவ்ரு'த்திம் ப்ரவேகம் ச மம த்ரு'ஷ்ட்வைவ ராக்ஷஸாஃ। மயி கௌதூஹலம் குர்யுரிதி மேநே மஹாமதிஃ
என் உடல் பெரிதாகி, வேகமும் அதிகரித்ததை ராட்சதர்கள் பார்த்தால், என்னைப் பற்றி அவர்கள் ஆச்சரியப்படுவார்கள் என்று அந்த புத்திசாலி எண்ணினான்.
ததஃ ஶரீரம் ஸம்க்ஷிப்ய தந்மஹீதரஸம்நிபம்। புநஃ ப்ரக்ரு'திமாபேதே வீதமோஹ இவாத்மவாந்
பின்னர், பெரிய மலைக்கு ஒப்பான தன் உருவத்தைச் சுருக்கி, மயக்கம் நீங்கியவனைப் போல இயல்பான நிலைக்கு திரும்பினான்.
தத்ரூபமதிஸம்க்ஷிப்ய ஹநூமாந் ப்ரக்ரு'தௌ ஸ்திதஃ। த்ரீந் க்ரமாநிவ விக்ரம்ய பலிவீர்யஹரோ ஹரிஃ
உருவத்தை மிகவும் சுருக்கி, ஹனுமான் தன் இயல்பில் நிலைத்தான்; வலி வலிமையை எடுத்த ஹரியைப் போல, மூன்று படிகள் எடுத்து நடந்தான்.
ஸ சாருநாநாவிதரூபதாரீ பரம் ஸமாஸாத்ய ஸமுத்ரதீரம்। பரைரஶக்யம் ப்ரதிபந்நரூபஃ ஸமீக்ஷிதாத்மா ஸமவேக்ஷிதார்தஃ
அழகாக பல்வேறு உருவங்களை எடுத்தவனாக, கடலின் அப்புறத் திடலை அடைந்தான்; பிறர் செய்ய முடியாத வடிவத்தை எடுத்துத், தன் குறிக்கோளை மனதில் கொண்டு, அங்கு எல்லாவற்றையும் கவனமாக நோக்கினான்.
ததஃ ஸ லம்பஸ்ய கிரேஃ ஸம்ரு'த்தே விசித்ரகூடே நிபபாத கூடே। ஸகேதகோத்தாலகநாரிகேலே மஹாப்ரகூடப்ரதிமோ மஹாத்மா
பின்னர், உயர்ந்த லம்பா மலையின் அழகான சிகரத்தில், கேதகம், உடாலகம், தேங்காய் மரங்கள் சூழ, மேகக் கூட்டம் போல் தோற்றமளிக்கும் அந்த மகாத்மா இறங்கினான்.
ததஸ்து ஸம்ப்ராப்ய ஸமுத்ரதீரம் ஸமீக்ஷ்ய லம்காம் கிரிவர்யமூர்த்நி। கபிஸ்து தஸ்மிந் நிபபாத பர்வதே விதூய ரூபம் வ்யதயந்ம்ரு'கத்விஜாந்
அவன் கடற்கரையை அடைந்து, சிறந்த மலையின் உச்சியில் உள்ள இலங்கையை பார்த்தான்; அந்தக் குரங்கு அந்த மலையில் இறங்கி, தன் உருவத்தை மாற்றி, மான், பறவைகளை அச்சுறுத்தினான்.
ஸ ஸாகரம் தாநவபந்நகாயுதம் பலேந விக்ரம்ய மஹோர்மிமாலிநம்। நிபத்ய தீரே ச மஹோததேஸ்ததா ததர்ஶ லம்காமமராவதீமிவ
பெரும் அலைகளால் சூழப்பட்ட, அசுரர்கள், பாம்புகள் நிறைந்த கடலைக் கடந்துவிட்டு, அந்த பெரும் கடற்கரையில் இறங்கி, தேவர்களின் நகரம் போல் இலங்கையைப் பார்த்தான்.
thumb|த்விதீயஃ ஸர்கஃ ஶ்ரூயதாம்|center ஶ்ரீமத்வால்மீகியராமாயணே ஸுந்தரகாண்டே த்விதீயஃ ஸர்கஃ ॥௫-
பிரமாண்டமான வால்மீகி இராமாயணத்தின் சுந்தர காண்டத்தில் இரண்டாம் பகுதியை இப்போது கேளுங்கள்.
ஸ ஸாகரமநாத்ரு'ஷ்யமதிக்ரம்ய மஹாபலஃ। த்ரிகூடஸ்ய தடே லம்காம் ஸ்திதஃ ஸ்வஸ்தோ ததர்ஶ ஹ
அடங்க முடியாத கடலை கடந்த அந்த வலிமைமிக்கவன், திரிகூட மலையின் சரிவில் அமைந்த இலங்கையை அமைதியாக பார்த்தான்.
யோஜநாநாம் ஶதம் ஶ்ரீமாம்ஸ்தீர்த்வாப்யுத்தமவிக்ரமஃ। அநிஃஶ்வஸந் கபிஸ்தத்ர ந க்லாநிமதிகச்சதி
நூறு யோஜனைகள் கடந்தும், அந்தப் புகழ் பெற்ற, மிகுந்த வீரமுள்ள குரங்கு, அங்கே மூச்சு விடாமல், சோர்வும் அடையவில்லை.
ஶதாந்யஹம் யோஜநாநாம் க்ரமேயம் ஸுபஹூந்யபி। கிம் புநஃ ஸாகரஸ்யாந்தம் ஸம்க்யாதம் ஶதயோஜநம்
நான் நூற்றுக்கணக்கான யோஜனைகளை எளிதில் கடக்க முடியும்; அதனால், இந்த நூறு யோஜனை கடலைக் கடக்குவது என்ன பெரிது?
ஸ து வீர்யவதாம் ஶ்ரேஷ்டஃ ப்லவதாமபி சோத்தமஃ। ஜகாம வேகவாँல்லம்காம் லங்கயித்வா மஹோததிம்
வீரர்களில் சிறந்தவன், தாவுபவர்களில் முதல்வன், அந்த வேகமானவன், பெரும் கடலை தாண்டி இலங்கையை அடைந்தான்.
ஶாத்வலாநி ச நீலாநி கந்தவந்தி வநாநி ச। மதுமந்தி ச மத்யேந ஜகாம நகவந்தி ச
பசுமை புல்வெளிகள், மணம் வீசும் காடுகள், தேனுடன் கூடிய வனங்கள், மலைகள் ஆகியவற்றை நடுவே கடந்து சென்றான்.
ஶைலாம்ஶ்ச தருஸம்சந்நாந் வநராஜீஶ்ச புஷ்பிதாஃ। அபிசக்ராம தேஜஸ்வீ ஹநூமாந் ப்லவகர்ஷபஃ
மரங்கள் நிறைந்த மலைகள், மலர்ந்த காடுகள் ஆகியவற்றை அந்தத் தைரியசாலி ஹனுமான், குரங்குகளின் தலைவன், அணுகினான்.
ஸ தஸ்மிந்நசலே திஷ்டந் வநாந்யுபவநாநி ச। ஸ நகாக்ரே ஸ்திதாம் லம்காம் ததர்ஶ பவநாத்மஜஃ
அந்த மலையில், காடுகளும் தோப்புகளும் நடுவே நின்று, பவனபுத்திரன் அந்த மலையின் உச்சியில் அமைந்த இலங்கையைப் பார்த்தான்.