வஹதா ஹவ்யமத்யந்தம் ஸேவிதே சித்ரபாநுநா। க்ரஹநக்ஷத்ரசந்த்ரார்கதாராகணவிபூஷிதே
அந்த இடம் சூரியன் செல்கின்ற வழியாகவும், சித்ரபானுவால் வழிபடப்பட்டதாகவும், கிரகங்கள், நட்சத்திரங்கள், சந்திரன், சூரியன் ஆகியவற்றால் அலங்கரிக்கப்பட்டிருந்தது.
மஹர்ஷிகணகந்தர்வநாகயக்ஷஸமாகுலே। விவிக்தே விமலே விஶ்வே விஶ்வாவஸுநிஷேவிதே
அந்த இடம் மகா முனிவர்கள், கந்தர்வர்கள், நாகர்கள், யக்ஷர்கள் கூட்டமாக இருந்தும், தெளிவாகவும் தூய்மையாகவும், விஸ்வாவசுக்கள் அனைவராலும் சேவிக்கப்பட்டதாக இருந்தது.
தேவராஜகஜாக்ராந்தே சந்த்ரஸூர்யபதே ஶிவே। விதாநே ஜீவலோகஸ்ய விததே ப்ரஹ்மநிர்மிதே
அந்த இடம் தேவராஜனின் யானை நடந்த பாதையில், சந்திரன் சூரியன் செல்லும் புனித வழியில், உயிரினங்களுக்கான பரப்பான வானவெளியில், பிரம்மா உருவாக்கிய இடமாக இருந்தது.
பஹுஶஃ ஸேவிதே வீரைர்வித்யாதரகணைர்வ்ரு'தே। ஜகாம வாயுமார்கே ச கருத்மாநிவ மாருதிஃ
அந்த இடம் பலமுறை வீரமான வித்யாதரர்கள் வந்து சென்றதாகவும், வாயுபுத்திரன் ஹனுமான் கருடனைப் போல வாயுவின் பாதையில் பறந்தான்.
ஹநுமாந் மேகஜாலாநி ப்ராகர்ஷந் மாருதோ யதா। காலாகுருஸவர்ணாநி ரக்தபீதஸிதாநி ச
ஹனுமான், காற்று இழுப்பதைப் போல, கருப்பு அகிலம் போன்ற நிறமுள்ள மேகங்களையும், சிவப்பு, மஞ்சள், வெள்ளை நிற மேகங்களையும் இழுத்துச் சென்றான்.
கபிநா க்ரு'ஷ்யமாணாநி மஹாப்ராணி சகாஶிரே। ப்ரவிஶந்நப்ரஜாலாநி நிஷ்பதம்ஶ்ச புநஃ புநஃ
அந்த வானரன் இழுத்துச் சென்ற பெரிய மேகங்கள் பிரகாசித்தன; அவன் மீண்டும் மீண்டும் அந்த மேகக் கூட்டங்களில் புகுந்து வெளியே வந்தான்.
ப்ராவ்ரு'ஷீந்துரிவாபாதி நிஷ்பதந் ப்ரவிஶம்ஸ்ததா। ப்ரத்ரு'ஶ்யமாநஃ ஸர்வத்ர ஹநூமாந் மாருதாத்மஜஃ
அந்த நேரத்தில், வாயுபுத்திரன் ஹனுமான், புகுந்து வெளியே வந்தபோது, எல்லா இடத்திலும் கண்ணுக்குத் தென்படும், கன்னி மாதக் சந்திரனைப் போல இருந்தான்.
பேஜேऽம்பரம் நிராலம்பம் பக்ஷயுக்த இவாத்ரிராட்। ப்லவமாநம் து தம் த்ரு'ஷ்ட்வா ஸிம்ஹிகா நாம ராக்ஷஸீ
அவன் எந்த ஆதரவுமில்லாத ஆகாயத்தை, இறக்கைகள் உடைய மலைப்போல் அடைந்தான்; அப்போது அவனைப் பறக்கத் தாண்டி, சிம்ஹிகை என்ற ஒரு ராட்சசி பார்த்தாள்.
மநஸா சிந்தயாமாஸ ப்ரவ்ரு'த்தா காமரூபிணீ। அத்ய தீர்கஸ்ய காலஸ்ய பவிஷ்யாம்யஹமாஶிதா
அழுத்தமான, விருப்பத்திற்கேற்ப உருவம் எடுக்கும் சிம்ஹிகை மனதில், 'இன்று நீண்ட நாட்களுக்கு பிறகு எனக்கு உணவு கிடைக்கப் போகிறது' என்று எண்ணினாள்.
இதம் மம மஹாஸத்த்வம் சிரஸ்ய வஶமாகதம்। இதி ஸம்சிந்த்ய மநஸா ச்சாயாமஸ்ய ஸமாக்ஷிபத்
'இந்தப் பெரிய உயிர் இப்போது என் வசத்தில் வந்துவிட்டது' என்று சிந்தித்து, அவன் நிழலைப் பிடித்தாள்.
சாயாயாம் க்ரு'ஹ்யமாணாயாம் சிந்தயாமாஸ வாநரஃ। ஸமாக்ஷிப்தோऽஸ்மி ஸஹஸா பங்கூக்ரு'தபராக்ரமஃ
தன் நிழல் பிடிக்கப்படும்போது, அந்த வானரன், 'நான் திடீரென பிடிக்கபட்டு விட்டேன்; என் வலிமை செயலிழந்துவிட்டது' என்று எண்ணினான்.
ப்ரதிலோமேந வாதேந மஹாநௌரிவ ஸாகரே। திர்யகூர்த்வமதஶ்சைவ வீக்ஷமாணஸ்ததா கபிஃ
அந்தக் கடலில் எதிர்க்காற்றால் நகரும் பெரிய கப்பலைப் போல, அந்தக் குரங்கு அப்போது பக்கமும், மேலும், கீழும் பார்த்தான்.
ததர்ஶ ஸ மஹாஸத்த்வமுத்திதம் லவணாம்பஸி। தத் த்ரு'ஷ்ட்வா சிந்தயாமாஸ மாருதிர்விக்ரு'தாநநாம்
அவன், உப்புக் கடலில் எழுந்து வந்த அந்தப் பெரும் உயிரினத்தைப் பார்த்தான்; அவளைப் பார்த்தவுடன், வாயுவின் மகன் அனுமன் சிந்தனையில் ஆழ்ந்தான்.
கபிராஜ்ஞா யதாக்யாதம் ஸத்த்வமத்புததர்ஶநம்। சாயாக்ராஹி மஹாவீர்யம் ததிதம் நாத்ர ஸம்ஶயஃ
குரங்குகளின் அரசன் கூறியது போலவே, இது அதிசயமான உருவம் கொண்ட, நிழலைப் பிடிக்கும் வல்லமை உள்ளவள்; இதில் சந்தேகம் இல்லை.
ஸ தாம் புத்த்வார்ததத்த்வேந ஸிம்ஹிகாம் மதிமாந் கபிஃ। வ்யவர்தத மஹாகாயஃ ப்ராவ்ரு'ஷீவ பலாஹகஃ
அவளது உண்மையான இயல்பை அறிந்து, புத்திசாலியான அனுமன், மழைக்கால மேகம்போல் தன் உடலை பெரிதாக்கினான்.
தஸ்ய ஸா காயமுத்வீக்ஷ்ய வர்தமாநம் மஹாகபேஃ। வக்த்ரம் ப்ரஸாரயாமாஸ பாதாலாம்பரஸம்நிபம்
அந்த மகா குரங்கின் உருவம் பெரிதாகி வருவதைப் பார்த்து, அவள் வானும் பாதாளமும் போல் பெரிய வாயை விரித்தாள்.
கநராஜீவ கர்ஜந்தீ வாநரம் ஸமபித்ரவத்। ஸ ததர்ஶ ததஸ்தஸ்யா விக்ரு'தம் ஸுமஹந்முகம்
மேகக் கூட்டம் முழங்கும் போல் அவள் சத்தமிட்டு, குரங்கைக் கண்டு பாய்ந்தாள்; அப்போது அவளது விகாரமான பெரிய வாயை அனுமன் பார்த்தான்.
காயமாத்ரம் ச மேதாவீ மர்மாணி ச மஹாகபிஃ। ஸ தஸ்யா விக்ரு'தே வக்த்ரே வஜ்ரஸம்ஹநநஃ கபிஃ
அந்த புத்திசாலி மகா குரங்கு, அவளது உடலும் முக்கியமான இடங்களையும் கவனமாக நோக்கினான்; அவளது வாய் விகாரமாக இருந்தபோது, வஜ்ரம் போன்ற வலிமை கொண்ட குரங்கு,
ஸம்க்ஷிப்ய முஹுராத்மாநம் நிபபாத மஹாகபிஃ। ஆஸ்யே தஸ்யா நிமஜ்ஜந்தம் தத்ரு'ஶுஃ ஸித்தசாரணாஃ
அவன் தன் உருவத்தை அடிக்கடி சுருக்கிக்கொண்டு, அந்த மகா குரங்கு அவளது வாயில் பாய்ந்து விழுந்தான்; அப்போது சித்தர்களும் சாரணர்களும் அவனை விழுந்து மறைந்ததைப் பார்த்தார்கள்.
க்ரஸ்யமாநம் யதா சந்த்ரம் பூர்ணம் பர்வணி ராஹுணா। ததஸ்தஸ்யா நகைஸ்தீக்ஷ்ணைர்மர்மாண்யுத்க்ரு'த்ய வாநரஃ
பூரண சந்திரனை ராகு விழுங்கும் போல் அவளால் விழுங்கப்பட்டபோது, அந்தக் குரங்கு கூரிய நகங்களால் அவளது உயிர் இடங்களை கிழித்தான்.
உத்பபாதாத வேகேந மநஃஸம்பாதவிக்ரமஃ। தாம் து திஷ்ட்யா ச த்ரு'த்யா ச தாக்ஷிண்யேந நிபாத்ய ஸஃ
பெரும் வேகத்துடன், மனதின் வலிமையோடும், அனுமன் மீண்டும் மேலே பாய்ந்தான்; அதிர்ஷ்டமும், தைரியமும், திறமையும் கொண்டு அவளை வீழ்த்தினான்.
கபிப்ரவீரோ வேகேந வவ்ரு'தே புநராத்மவாந்। ஹ்ரு'தஹ்ரு'த்ஸா ஹநுமதா பபாத விதுராம்பஸி। ஸ்வயம்புவைவ ஹநுமாந் ஸ்ரு'ஷ்டஸ்தஸ்யா நிபாதநே
அந்த வீரமான, தன்னம்பிக்கை கொண்ட குரங்கு மீண்டும் வேகத்துடன் பெரிதாகி, அனுமன் அவளது இதயத்தை அழித்து, கலங்கிய கடலில் விழுந்தான்; அவளை அழிப்பதற்காகவே சுயம்புவால் அனுமன் படைக்கப்பட்டான்.
தாம் ஹதாம் வாநரேணாஶு பதிதாம் வீக்ஷ்ய ஸிம்ஹிகாம்। பூதாந்யாகாஶசாரீணி தமூசுஃ ப்லவகோத்தமம்
விரைவாக வந்த வானரனால் சிம்ஹிகை வீழ்த்தப்பட்டு கிடப்பதைப் பார்த்து, ஆகாயத்தில் சஞ்சரிக்கும் உயிர்கள் அந்த வானரச் சிறந்தவனை நோக்கி பேசினார்கள்.
பீமமத்ய க்ரு'தம் கர்ம மஹத்ஸத்த்வம் த்வயா ஹதம்। ஸாதயார்தமபிப்ரேதமரிஷ்டம் ப்லவதாம் வர
இன்று ஒரு பயங்கரமான செயல் நிகழ்ந்தது; ஒரு பெரிய உயிரினம் உன்னால் அழிக்கப்பட்டது. நீ நினைத்த காரியத்தை முடிக்க, பாயும் வானரர்களில் சிறந்தவனே!
யஸ்ய த்வேதாநி சத்வாரி வாநரேந்த்ர யதா தவ। த்ரு'திர்த்ரு'ஷ்டிர்மதிர்தாக்ஷ்யம் ஸ கர்மஸு ந ஸீததி
வானரர்களின் அரசனே, உன்னிடம் இருப்பது போல், தைரியம், தெளிவான பார்வை, புத்தி, திறமை ஆகிய நாலும் யாரிடம் இருந்தாலும், அவர் எந்தச் செயலிலும் தடுமாற மாட்டார்.
ஸ தைஃ ஸம்பூஜிதஃ பூஜ்யஃ ப்ரதிபந்நப்ரயோஜநைஃ। ஜகாமாகாஶமாவிஶ்ய பந்நகாஶநவத் கபிஃ
தம் நோக்கத்தை அடைந்தவர்களால் மதிக்கப்பட்டு, மதிக்கத்தக்கவனான அந்தக் குரங்கு, பாம்புகளை விழுங்கும் கருடனைப் போல ஆகாயத்துக்குள் பாய்ந்தான்.
ப்ராப்தபூயிஷ்டபாரஸ்து ஸர்வதஃ பரிலோகயந்। யோஜநாநாம் ஶதஸ்யாந்தே வநராஜீம் ததர்ஶ ஸஃ
அந்தக் கடலின் அப்புறக் கரையை அடையத் தாழ்ந்தபோது, எல்லா திசைகளிலும் பார்த்து, நூறு யோஜனை முடிவில் ஒரு பெரிய காடைக் கண்டான்.
ததர்ஶ ச பதந்நேவ விவிதத்ருமபூஷிதம்। த்வீபம் ஶாகாம்ரு'கஶ்ரேஷ்டோ மலயோபவநாநி ச
விழுந்தபோது, கிளைமிருகங்களில் சிறந்தவனான அனுமன், பலவிதமான மரங்களால் அலங்கரிக்கப்பட்ட தீவும், மலய மலைக் காடுகளையும் பார்த்தான்.
ஸாகரம் ஸாகராநூபாந் ஸாகராநூபஜாந் த்ருமாந்। ஸாகரஸ்ய ச பத்நீநாம் முகாந்யபி விலோகயத்
அவன் கடலை, கடற்கரை நிலங்களை, கடற்கரையில் வளரும் மரங்களை, கடலின் மனைவிகளின் முகங்களையும் பார்த்தான்.
ஸ மஹாமேகஸம்காஶம் ஸமீக்ஷ்யாத்மாநமாத்மவாந்। நிருந்தந்தமிவாகாஶம் சகார மதிமாந் மதிம்
அவன் தன்னைப் பார்த்தபோது, பெரிய மேகத்தைப் போல் பரந்த உருவம் கொண்டிருந்தான். மனம் தெளிந்தவனாக, தன்னை வானத்தை மூடியதுபோல் எண்ணினான்.