ப்ரவிஶந்நப்ரஜாலாநி நிஷ்பதம்ஶ்ச புநஃ புநஃ। ப்ரச்சந்நஶ்ச ப்ரகாஶஶ்ச சந்த்ரமா இவ த்ரு'ஶ்யதே
அவன் மீண்டும் மீண்டும் மேகக் கூட்டங்களில் புகுந்து வெளியே வந்தபோது, மறைந்தும் வெளிப்பட்டும், நிலவு போலத் தோன்றினான்.
ப்லவமாநம் து தம் த்ரு'ஷ்ட்வா ப்லவகம் த்வரிதம் ததா। வவ்ரு'ஷுஸ்தத்ர புஷ்பாணி தேவகந்தர்வசாரணாஃ
அந்த வேகமாக பாயும் குரங்கைக் கண்ட தேவர்கள், கந்தர்வர்கள், சாரணர்கள் அங்கு மலர்களை பொழிந்தனர்.
ததாப நஹி தம் ஸூர்யஃ ப்லவந்தம் வாநரேஶ்வரம்। ஸிஷேவே ச ததா வாயூ ராமகார்யார்தஸித்தயே
அப்போது வானரர்களின் தலைவனைப் பாயும் போது சூரியன் வெப்பம் கொடுக்கவில்லை; ராமனின் காரியம் நிறைவேற வேண்டும் என்று காற்றும் அவனைச் சேவித்தது.
ரு'ஷயஸ்துஷ்டுவுஶ்சைநம் ப்லவமாநம் விஹாயஸா। ஜகுஶ்ச தேவகந்தர்வாஃ ப்ரஶம்ஸந்தோ வநௌகஸம்
அவன் ஆகாயத்தில் பாயும் போது முனிவர்கள் அவனைப் புகழ்ந்தார்கள்; தேவர்கள், கந்தர்வர்கள் அந்த காட்டு வாழ்வாளை பாடி புகழ்ந்தார்கள்.
நாகாஶ்ச துஷ்டுவுர்யக்ஷா ரக்ஷாம்ஸி விவிதாநி ச। ப்ரேக்ஷ்ய ஸர்வே கபிவரம் ஸஹஸா விகதக்லமம்
நாகர்கள், யக்ஷர்கள், பலவகை ராட்சதர்கள் அனைவரும் திடீரென சோர்வில்லாமல் இருக்கும் அந்த சிறந்த குரங்கைக் கண்டுப் புகழ்ந்தார்கள்.
தஸ்மிந் ப்லவகஶார்தூலே ப்லவமாநே ஹநூமதி। இக்ஷ்வாகுகுலமாநார்தீ சிந்தயாமாஸ ஸாகரஃ
அந்தக் குரங்குகளில் சிறந்தவன் அனுமன் பாயும் போது, இக்ஷ்வாகு குலத்தை மதிக்க வேண்டும் என்று எண்ணி, சமுத்திரம் சிந்திக்கத் தொடங்கியது.
ஸாஹாய்யம் வாநரேந்த்ரஸ்ய யதி நாஹம் ஹநூமதஃ। கரிஷ்யாமி பவிஷ்யாமி ஸர்வவாச்யோ விவக்ஷதாம்
நான் வானரர்களின் அரசன் அனுமனுக்கு உதவி செய்யவில்லை என்றால், பேசும் அனைவரிடமும் பழி கேட்க நேரிடும்.
அஹமிக்ஷ்வாகுநாதேந ஸகரேண விவர்திதஃ। இக்ஷ்வாகுஸசிவஶ்சாயம் தந்நார்ஹத்யவஸாதிதும்
நான் இக்ஷ்வாகு குலத்தின் தலைவன் சகரனால் பெரிதாக வளர்க்கப்பட்டவன்; இவனும் இக்ஷ்வாகு குலத்தின் அமைச்சன்; எனவே அவனை நான் தடுக்கக் கூடாது.
ததா மயா விதாதவ்யம் விஶ்ரமேத யதா கபிஃ। ஶேஷம் ச மயி விஶ்ராந்தஃ ஸுகீ ஸோऽதிதரிஷ்யதி
அந்தக் குரங்கு ஓய்வெடுக்கும்படி நான் ஏற்பாடு செய்ய வேண்டும்; என்னைச் சார்ந்து ஓய்ந்த பிறகு, மீதமுள்ள தூரத்தை மகிழ்ச்சியுடன் கடக்க முடியும்.
இதி க்ரு'த்வா மதிம் ஸாத்வீம் ஸமுத்ரஶ்சந்நமம்பஸி। ஹிரண்யநாபம் மைநாகமுவாச கிரிஸத்தமம்
இவ்வாறு நல்ல முடிவெடுத்து, கடலுக்குள் மறைந்திருக்கும் பொன்னிற நாபியுடைய மைனாகன் என்ற சிறந்த மலைக்கு சமுத்திரம் கூறியது.
த்வமிஹாஸுரஸங்காநாம் தேவராஜ்ஞா மஹாத்மநா। பாதாலநிலயாநாம் ஹி பரிகஃ ஸம்நிவேஶிதஃ
இங்கு அசுரர்களின் கூட்டங்களுக்கு, பரலோகத்தின் அரசனால், நீ பातாளத்தில் வாழ்பவர்களுக்கு தடையாக நியமிக்கப்பட்டுள்ளாய்.
த்வமேஷாம் ஜ்ஞாதவீர்யாணாம் புநரேவோத்பதிஷ்யதாம்। பாதாலஸ்யாப்ரமேயஸ்ய த்வாரமாவ்ரு'த்ய திஷ்டஸி
அவர்களுக்குள் வலிமை அறியப்பட்ட நீ, மீண்டும் எழுந்து வராதபடி அளவில்லா பातாளத்தின் வாயிலை அடைத்து நிற்கிறாய்.
திர்யகூர்த்வமதஶ்சைவ ஶக்திஸ்தே ஶைல வர்திதும்। தஸ்மாத் ஸம்சோதயாமி த்வாமுத்திஷ்ட கிரிஸத்தம
மலைவேந்தனே! உன் வலிமை மேலும் கீழும் அகலமும் பரவியுள்ளது; அதனால் உன்னை நான் தூண்டுகிறேன், எழுந்து வா.
ஸ ஏஷ கபிஶார்தூலஸ்த்வாமுபர்யேதி வீர்யவாந்। ஹநூமாந் ராமகார்யார்தீ பீமகர்மா கமாப்லுதஃ
இப்போது அந்த வீரமான குரங்குகளில் சிறந்தவன் அனுமன், ராமனுக்காக வானில் பாய்ந்து, வலிமை கொண்டவன், உன்னிடம் வந்து கொண்டிருக்கிறான்.
அஸ்ய ஸாஹ்யம் மயா கார்யமிக்ஷ்வாகுகுலவர்திநஃ। மம இக்ஷ்வாகவஃ பூஜ்யாஃ பரம் பூஜ்யதமாஸ்தவ
இக்ஷ்வாகு குலத்தைத் தாங்கும் அவனுக்கு உதவுவது எனது கடமை; இக்ஷ்வாகு குலத்தவர்கள் எனக்கு மதிக்கத்தக்கவர்கள், உனக்கும் மிகவும் மதிக்கப்பட வேண்டியவர்கள்.
குரு ஸாசிவ்யமஸ்மாகம் ந நஃ கார்யமதிக்ரமேத்। கர்தவ்யமக்ரு'தம் கார்யம் ஸதாம் மந்யுமுதீரயேத்
எங்கள் காரியம் தடைபடாமல் நீயும் உதவி செய்; செய்ய வேண்டிய காரியம் செய்யப்படவில்லை என்றால் நல்லவர்களின் கோபம் எழும்.
ஸலிலாதூர்த்வமுத்திஷ்ட திஷ்டத்வேஷ கபிஸ்த்வயி। அஸ்மாகமதிதிஶ்சைவ பூஜ்யஶ்ச ப்லவதாம் வரஃ
நீர் மேலிருந்து எழுந்து நில்; இந்தக் குரங்கு உன்னில் நிற்கட்டும். இவன் எங்களுக்குப் பொருந்திய விருந்தினர், தாவுபவர்களில் சிறந்தவன், மதிக்கப்பட வேண்டியவன்.
சாமீகரமஹாநாப தேவகந்தர்வஸேவித। ஹநூமாँஸ்த்வயி விஶ்ராந்தஸ்ததஃ ஶேஷம் கமிஷ்யதி
பெரும் பொன்னிறக் குன்றுகளும், தேவர்கள் கந்தர்வர்கள் சேவை செய்யும் மெய்நாகா, ஹனுமான் உன்னில் ஓய்வெடுத்து, பிறகு தனது பயணத்தை தொடருவான்.
காகுத்ஸ்தஸ்யாந்ரு'ஶம்ஸ்யம் ச மைதில்யாஶ்ச விவாஸநம்। ஶ்ரமம் ச ப்லவகேந்த்ரஸ்ய ஸமீக்ஷ்யோத்தாதுமர்ஹஸி
காகுத்ஸ்தரின் கருணையையும், சீதையின் அகலத்தையும், வானரத் தலைவனின் சிரமத்தையும் நினைத்து, நீ எழுந்து வர வேண்டும்.
ஹிரண்யகர்போ மைநாகோ நிஶம்ய லவணாம்பஸஃ। உத்பபாத ஜலாத் தூர்ணம் மஹாத்ருமலதாவ்ரு'தஃ
இதை கேட்டதும், பொன்னிறச் சிகரமுடைய மெய்நாகன், பெரும் மரங்களும் கொடிகளும் சூழ்ந்து, உவர்நீரிலிருந்து விரைவாக மேலெழுந்தான்.
ஸ ஸாகரஜலம் பித்த்வா பபூவாத்யுச்ச்ரிதஸ்ததா। யதா ஜலதரம் பித்த்வா தீப்தரஶ்மிர்திவாகரஃ
அப்போது, அந்த மலை கடல் நீரை உடைத்து, உயரமாக எழுந்தான்; அது, மேகங்களை உடைத்து ஒளிவீசும் சூரியனைப் போன்று இருந்தது.
ஸ மஹாத்மா முஹூர்தேந பர்வதஃ ஸலிலாவ்ரு'தஃ। தர்ஶயாமாஸ ஶ்ரு'ங்காணி ஸாகரேண நியோஜிதஃ
அந்த மகாத்மா மலை, கடல் நீரில் மூழ்கியிருந்தும், ஒரு கணத்தில் தனது சிகரங்களை காட்டினான்; கடலின் கட்டளையின்படி அவ்வாறு செய்தான்.
ஶாதகும்பமயைஃ ஶ்ரு'ங்கைஃ ஸகிம்நரமஹோரகைஃ। ஆதித்யோதயஸம்காஶைருல்லிகத்பிரிவாம்பரம்
பொன்னிறச் சிகரங்களும், கின்னரர்களும் பெரும் பாம்புகளும் அலங்கரித்தும், உதயசூரியனைப் போல ஒளிர்ந்தும், அவை வானத்தைத் தொடும் போல் இருந்தன.
தஸ்ய ஜாம்பூநதைஃ ஶ்ரு'ங்கைஃ பர்வதஸ்ய ஸமுத்திதைஃ। ஆகாஶம் ஶஸ்த்ரஸம்காஶமபவத் காஞ்சநப்ரபம்
ஜாம்பூநதப் பொன்னால் ஆன சிகரங்கள் மேலெழ, வானம் ஆயுதங்கள் நிறைந்த புலம்போல் பொன்னிற ஒளியில் மின்னியது.
ஜாதரூபமயைஃ ஶ்ரு'ங்கைர்ப்ராஜமாநைர்மஹாப்ரபைஃ। ஆதித்யஶதஸம்காஶஃ ஸோऽபவத் கிரிஸத்தமஃ
தூய பொன்னால் ஆன, மிகுந்த ஒளியுடன் பிரகாசிக்கும் அந்தச் சிறந்த மலை, நூறு சூரியர்கள் போலத் தோன்றியது.
ஸமுத்திதமஸங்கேந ஹநூமாநக்ரதஃ ஸ்திதம்। மத்யே லவணதோயஸ்ய விக்நோऽயமிதி நிஶ்சிதஃ
வானில் திடீரென எழுந்து, உவர்நீரின் நடுவில் நின்று கொண்டிருக்கும் மலையை ஹனுமான் பார்த்து, 'இது ஒரு தடையாக இருக்கிறது' என்று எண்ணினான்.
ஸ தமுச்ச்ரிதமத்யர்தம் மஹாவேகோ மஹாகபிஃ। உரஸா பாதயாமாஸ ஜீமூதமிவ மாருதஃ
அந்த வேகமான பெரிய குரங்கு, அந்த உயர்ந்த மலையை மார்பால் தள்ளி வீழ்த்தினான்; அது, காற்று மேகத்தை தள்ளும் போல் இருந்தது.
ஸ ததாஸாதிதஸ்தேந கபிநா பர்வதோத்தமஃ। புத்த்வா தஸ்ய ஹரேர்வேகம் ஜஹர்ஷ ச நநாத ச
அப்போது, அந்த வானரன் மலையைத் தொட்டதும், அவன் வலிமையை உணர்ந்த அந்தச் சிறந்த மலை மகிழ்ந்து முழங்கினான்.
தமாகாஶகதம் வீரமாகாஶே ஸமுபஸ்திதஃ। ப்ரீதோ ஹ்ரு'ஷ்டமநா வாக்யமப்ரவீத் பர்வதஃ கபிம்
வானில் வருகிற அந்த வீரனைப் பார்த்து, அந்த மலை ஆனந்தத்துடன், மகிழ்ச்சியுடன், இவ்வாறு பேசினான்.
மாநுஷம் தாரயந் ரூபமாத்மநஃ ஶிகரே ஸ்திதஃ। துஷ்கரம் க்ரு'தவாந் கர்ம த்வமிதம் வாநரோத்தம
மனித உருவம் கொண்டு, தன் சிகரத்தில் நின்று, 'வானரர்களில் சிறந்தவனே! நீ செய்தது மிக கடினமான செயல்' என்று கூறினான்.