பாண்டுரம் ககநம் த்ரு'ஷ்ட்வா விமலம் சந்த்ரமண்டலம்। ஶாரதீம் ரஜநீம் சைவ த்ரு'ஷ்ட்வா ஜ்யோத்ஸ்நாநுலேபநாம்
வெண்மையாகத் திகழும் வானத்தையும், களங்கமற்ற சந்திரனைவும், சந்திர ஒளியில் நனைந்த சரத்கால இரவையும் பார்த்தான்.
காமவ்ரு'த்தம் ச ஸுக்ரீவம் நஷ்டாம் ச ஜநகாத்மஜாம்। த்ரு'ஷ்ட்வா காலமதீதம் ச முமோஹ பரமாதுரஃ
இன்பத்தில் மூழ்கிய சுக்ரீவனையும், காணாமல் போன ஜனகனின் மகளையும், கடந்துபோன காலத்தையும் நினைத்து, பெரும் துயரத்தில் இராமன் மனம் கலங்கியது.
ஸ து ஸம்ஜ்ஞாமுபாகம்ய முஹூர்தாந்மதிமாந் ந்ரு'பஃ। மநஃஸ்தாமபி வைதேஹீம் சிந்தயாமாஸ ராகவஃ
சிறிது நேரம் கழித்து, அறிவு திரும்பிய இராமன், தனது உள்ளத்தில் உறைந்த வைதேஹியை நினைத்து யோசிக்கத் தொடங்கினான்.
த்ரு'ஷ்ட்வா ச விமலம் வ்யோம கதவித்யுத்பலாஹகம்। ஸாரஸாராவஸம்குஷ்டம் விலலாபார்தயா கிரா
மின்னலும் மேகமும் இல்லாத தெளிந்த வானத்தையும், சாரஸ் பறவைகளின் கூவலால் முழங்கும் அந்த இடத்தையும் பார்த்து, இராமன் துயரக் குரலில் அழுதான்.
ஆஸீநஃ பர்வதஸ்யாக்ரே ஹேமதாதுவிபூஷிதே। ஶாரதம் ககநம் த்ரு'ஷ்ட்வா ஜகாம மநஸா ப்ரியாம்
பொன்னிறம் மின்னும் மலையின் உச்சியில் அமர்ந்திருந்த இராமன், சரத்கால வானத்தை பார்த்தபோது, அவன் மனம் தனது பிரியமானவளிடம் சென்றது.
ஸாரஸாராவஸம்நாதைஃ ஸாரஸாராவநாதிநீ। யாऽऽஶ்ரமே ரமதே பாலா ஸாத்ய மே ரமதே கதம்
சாரஸ் பறவைகளின் இசை முழங்கும் ஆசிரமத்தில், முன்பு மகிழ்ந்த அந்த இளம்பெண், இப்போது என்ன செய்வாள், எப்படித் தனக்குத் துயில் கிடைக்கும்?
புஷ்பிதாம்ஶ்சாஸநாந் த்ரு'ஷ்ட்வா காஞ்சநாநிவ நிர்மலாந்। கதம் ஸா ரமதே பாலா பஶ்யந்தீ மாமபஶ்யதீ
முல்லை மலர்ந்த, பொன்னைப் போல் பிரகாசிக்கும் தூய மரங்களைப் பார்த்து, என்னை காணாமல் அவள் மகிழ்ச்சி அடைவது எப்படி?
யா புரா கலஹம்ஸாநாம் கலேந கலபாஷிணீ। புத்யதே சாருஸர்வாங்கீ ஸாத்ய மே ரமதே கதம்
முன்பு, அன்னப்பறவைகளின் இனிய கூவலைக் கேட்டு, இனிய குரலில் விழித்தெழுந்த அழகிய அவள், இப்போது எப்படி மகிழ்ச்சி அடைவாள்?
நிஃஸ்வநம் சக்ரவாகாநாம் நிஶம்ய ஸஹசாரிணாம்। புண்டரீகவிஶாலாக்ஷீ கதமேஷா பவிஷ்யதி
இணைபிரியா சகர்களுடன் கூடி கூவுகின்ற சக்ரவாக பறவைகளின் சப்தத்தை கேட்டால், தாமரைப்போல் பெரிய கண்கள் கொண்ட அவள் இப்போது எப்படி இருப்பாள்?
ஸராம்ஸி ஸரிதோ வாபீஃ காநநாநி வநாநி ச। தாம் விநா ம்ரு'கஶாவாக்ஷீம் சரந்நாத்ய ஸுகம் லபே
ஏரிகள், நதிகள், கிணறுகள், காடுகள், வனங்கள் இவை அனைத்திலும் சுற்றினாலும், மான் கண்கள் கொண்ட அவளை இன்றி இன்று எனக்கு மகிழ்ச்சி இல்லை.
அபி தாம் மத்வியோகாச்ச ஸௌகுமார்யாச்ச பாமிநீம்। ஸுதூரம் பீடயேத் காமஃ ஶரத்குணநிரந்தரஃ
என்னைப் பிரிந்து, மென்மையான அவள், தொலைவில், இந்த சரத்கால காற்றைப் போல் தொடரும் ஆசையால் மிகவும் வாடுகிறாளோ?
ஏவமாதி நரஶ்ரேஷ்டோ விலலாப ந்ரு'பாத்மஜஃ। விஹம்க இவ ஸாரங்கஃ ஸலிலம் த்ரிதஶேஶ்வராத்
இவ்வாறு, மனிதர்களில் சிறந்த அரசகுமாரன், தேவாதிபதியின் நீருக்காக ஏங்கும் பறவையோ அல்லது மானோ போல, துயரத்துடன் அழுதான்.
ததஶ்சஞ்சூர்ய ரம்யேஷு பலார்தீ கிரிஸாநுஷு। ததர்ஶ பர்யுபாவ்ரு'த்தோ லக்ஷ்மீவாँல்லக்ஷ்மணோऽக்ரஜம்
அழகான மலையசைகளில் பழங்களைத் தேடி அலைந்தபோது, மகிழ்ச்சி நிறைந்த லக்ஷ்மணன், திரும்பி நின்ற தனது அண்ணனைப் பார்த்தான்.
ஸ சிந்தயா துஸ்ஸஹயா பரீதம் விஸம்ஜ்ஞமேகம் விஜநே மநஸ்வீ। ப்ராதுர்விஷாதாத் த்வரிதோऽதிதீநஃ ஸமீக்ஷ்ய ஸௌமித்ரிருவாச தீநம்
தாங்க முடியாத துயரத்தில் மூழ்கி, தனிமையில் அறிவிழந்த தனது நல்ல மனம் கொண்ட அண்ணனைப் பார்த்து, மிகவும் கவலையுடன் விரைந்து சென்ற சௌமித்ரி, துயரத்துடன் அவனை நோக்கி பேசினான்.
கிமார்ய காமஸ்ய வஶம்கதேந கிமாத்மபௌருஷ்யபராபவேந । அயம் ஹ்ரியா ஸம்ஹ்ரியதே ஸமாதிஃ கிமத்ர யோகேந நிவர்ததே ந
அரியநீ, ஏன் ஆசைக்கு அடிமையாய் இருக்கிறாய்? ஏன் உன் சக்தி தோற்கிறது என்று ஒப்புக்கொள்கிறாய்? வெட்கம் உன் மனதை அடக்கும்போது, தியானம் அதைத் திரும்பக் கொண்டு வராதது ஏன்?
க்ரியாபியோகம் மநஸஃ ப்ரஸாதம் ஸமாதியோகாநுகதம் ச காலம்। ஸஹாயஸாமர்த்யமதீநஸத்த்வஃ ஸ்வகர்மஹேதும் ச குருஷ்வ தாத
உன் முயற்சியைச் செயலில் செலுத்து, மன அமைதியையும், தியானத்தால் வழிநடத்தும் சரியான காலத்தையும், நண்பர்களின் வலிமையையும், தளராத மனதையும், உன் கடமையின் காரணத்தையும் நினைத்துக் கொள், அண்ணா.
ந ஜாநகீ மாநவவம்ஶநாத த்வயா ஸநாதா ஸுலபா பரேண। ந சாக்நிசூடாம் ஜ்வலிதாமுபேத்ய ந தஹ்யதே வீர வரார்ஹ கஶ்சித்
மனிதர்களின் தலைவனே, ஜனகியின் மகளான சீதை உன்னால் பாதுகாக்கப்படுகிறாள்; அவளை வேறு யாரும் எளிதில் அடைய முடியாது. வீரர்களில் சிறந்தவரே, எரியும் நெருப்பை அருகில் சென்றால் யாரும் தீயால் கரையாமல் இருக்க முடியுமா?
ஸலக்ஷணம் லக்ஷ்மணமப்ரத்ரு'ஷ்யம் ஸ்வபாவஜம் வாக்யமுவாச ராமஃ। ஹிதம் ச பத்யம் ச நயப்ரஸக்தம் ஸஸாமதர்மார்தஸமாஹிதம் ச
அழகிய பண்புகளும், அசைக்க முடியாத மனமும் கொண்ட இலக்குவனிடம், இராமன் நன்மையும், பயனும், நீதியும், தர்மமும் நிறைந்த வார்த்தைகளை சொன்னான்.
நிஸ்ஸம்ஶயம் கார்யமவேக்ஷிதவ்யம் க்ரியாவிஶேஷோऽப்யநுவர்திதவ்யஃ। ந து ப்ரவ்ரு'த்தஸ்ய துராஸதஸ்ய குமார வீர்யஸ்ய பலம் ச சிந்த்யம்
சந்தேகம் இல்லாமல், செய்ய வேண்டியதை கவனமாக எண்ண வேண்டும்; ஒவ்வொரு செயலும் முறையாக நடக்க வேண்டும். ஆனால், இளவரசே, பெரும் வீரத்தால் கிடைக்கும் பலனைப் பற்றி சந்தேகிக்க வேண்டாம்.
அத பத்மபலாஶாக்ஷீம் மைதிலீமநுசிந்தயந்। உவாச லக்ஷ்மணம் ராமோ முகேந பரிஶுஷ்யதா
பத்மத்தின் இதழைப் போன்ற கண்கள் கொண்ட மைதிலியை நினைத்து, இராமன், வாய் வறண்டு, இலக்குவனிடம் பேசினான்.
தர்பயித்வா ஸஹஸ்ராக்ஷஃ ஸலிலேந வஸும்தராம்। நிர்வர்தயித்வா ஸஸ்யாநி க்ரு'தகர்மா வ்யவஸ்திதஃ
இந்திரன், பூமியை நீரால் திருப்திப்படுத்தி, பயிர்களை வளர்த்த பின், தன் கடமையை முடித்தவனாய் உறுதியாக நிற்கிறான்.
தீர்ககம்பீரநிர்கோஷாஃ ஶைலத்ருமபுரோகமாஃ। விஸ்ரு'ஜ்ய ஸலிலம் மேகாஃ பரிஶாந்தா ந்ரு'பாத்மஜ
மலைகளும் மரங்களும் வழிகாட்டும், ஆழமான முழக்கம் கொண்ட மேகங்கள் தங்கள் நீரை விட்டுவிட்டு, இப்போது, இளவரசே, அமைதியாக இருக்கின்றன.
நீலோத்பலதலஶ்யாமாஃ ஶ்யாமீக்ரு'த்வா திஶோ தஶ। விமதா இவ மாதங்காஃ ஶாந்தவேகாஃ பயோதராஃ
நீலத்தாமரை இதழைப் போல இருண்ட மேகங்கள், பத்து திசைகளையும் கருப்பாக மாற்றி, தங்கள் வேகத்தை இழந்து, மதம் தீர்ந்த யானைகளைப் போல் அமைதியாக உள்ளன.
ஜலகர்பா மஹாவேகாஃ குடஜார்ஜுநகந்திநஃ। சரித்வா விரதாஃ ஸௌம்ய வ்ரு'ஷ்டிவாதாஃ ஸமுத்யதாஃ
நீரை நிறைந்தும், வேகமாகவும், குடஜா மற்றும் அர்ஜுன மரங்களின் மணம் வீசும் மழைக்காற்றுகள், இனி தணிந்து, இனியவரே, ஓய்ந்துவிட்டன.
கநாநாம் வாரணாநாம் ச மயூராணாம் ச லக்ஷ்மண। நாதஃ ப்ரஸ்ரவணாநாம் ச ப்ரஶாந்தஃ ஸஹஸாநக
இலக்குவா, மேகங்களின் இடியோசை, யானைகளின் கர்ஜனை, மயில்களின் குரல், அருவிகளின் சத்தம் — இவை எல்லாம் திடீரென அமைதியாகிவிட்டன.
அபிவ்ரு'ஷ்டா மஹாமேகைர்நிர்மலாஶ்சித்ரஸாநவஃ। அநுலிப்தா இவாபாந்தி கிரயஶ்சந்த்ரரஶ்மிபிஃ
பெரும் மழையால் சுத்தமாக கழுவப்பட்ட மலைச்சரிவுகள், சந்திரனின் ஒளியில் புதிதாக அபிஷேகம் செய்யப்பட்டதுபோல் பிரகாசிக்கின்றன.
ஶாகாஸு ஸப்தச்சதபாதபாநாம் ப்ரபாஸு தாரார்கநிஶாகராணாம்। லீலாஸு சைவோத்தமவாரணாநாம் ஶ்ரியம் விபஜ்யாத்ய ஶரத்ப்ரவ்ரு'த்தா
இப்போது சரத்காலம் வந்துள்ளது; அதன் அழகு, சப்தச்சட மரக்கிளைகளிலும், நட்சத்திரம், சூரியன், சந்திரன் ஆகியவற்றின் ஒளியிலும், சிறந்த யானைகளின் விளையாட்டிலும் பகிரப்பட்டிருக்கிறது.
ஸம்ப்ரத்யநேகாஶ்ரயசித்ரஶோபா லக்ஷ்மீஃ ஶரத்காலகுணோபபந்நா। ஸூர்யாக்ரஹஸ்தப்ரதிபோதிதேஷு பத்மாகரேஷ்வப்யதிகம் விபாதி
பல இடங்களில் விசித்திரமாக விரிந்துள்ள சரத்காலத்தின் அழகு, சூரியனின் கதிரால் விழித்தெழும் தாமரை குளங்களில் மிக அதிகமாக பிரகாசிக்கிறது.
அப்யாகதைஶ்சாருவிஶாலபக்ஷைஃ ஸ்மரப்ரியைஃ பத்மரஜோऽவகீர்ணைஃ। மஹாநதீநாம் புலிநோபயாதைஃ க்ரீடந்தி ஹம்ஸாஃ ஸஹ சக்ரவாகைஃ
அழகான, அகல்பறவைகள் கொண்ட, மன்மதனுக்குப் பிடித்த, தாமரைத் தூளால் பூசப்பட்ட அன்னப்பறவைகள், பெரிய நதிகளின் கரையில் சக்ரவாக பறவைகளுடன் விளையாடுகின்றன.
மதப்ரகல்பேஷு ச வாரணேஷு கவாம் ஸமூஹேஷு ச தர்பிதேஷு। ப்ரஸந்நதோயாஸு ச நிம்நகாஸு விபாதி லக்ஷ்மீர்பஹுதா விபக்தா
மதம் பொங்கும் யானைகளிலும், பெருமிதம் கொண்ட பசுக்களும் கூட்டமாக நடமாடும் இடங்களிலும், தெளிந்த நீர் ஓடும் நதிகளிலும், அழகு பலவகையில் பிரகாசிக்கிறது.