இப்போது வால்மீகி இராமாயணத்தின் கிஷ்கிந்தா காண்டத்தில் நடந்த நிகழ்வுகள், உரைநடையில் தொடர்ந்து விவரிக்கிறேன்: இராமன், வாலியை எதிர்கொள்ளும் சண்டையில், “இன்று நீ வாலியை பார்ப்பாய், அவன் கூரிய அம்புகளால், பாம்புகளைப் போல கொடியதாக வீழ்த்தப்படுவான். அவன் அம்புகளால் உடல் கீறப்பட்டு, மலைப்போல் தரையில் சிதறி கிடப்பான்,” என்று உறுதியுடன் சொன்னான். இந்த ராகவனின் நன்மைக்குரிய வார்த்தைகளை கேட்ட சுக்ரீவன் மனமகிழ்ச்சி அடைந்து, “மாநவர்களுக்குள் சிங்கம் போல் நீர், உங்கள் அருளால் என் மனப்பெண்ணையும், என் ராஜ்யத்தையும் மீண்டும் பெற வேண்டும். என் பகைவரை நீர் தண்டித்து, என் அண்ணனுக்கு இனி தீங்கு செய்ய முடியாதவாறு செய்ய வேண்டும்,” என்று வேண்டினான். இராமன் மற்றும் சுக்ரீவனின் நட்பும், சீதா, வானரர்களின் தலைவன், இரவு சுற்றும் ராக்ஷஸர்கள்—இவர்கள் அனைவரது கண்கள், தாமரை, தங்கம், அல்லது தீப்போல் அழகாக, ஒரே நேரத்தில் அசைந்து கொண்டிருந்தன. இப்போது, வால்மீகி இராமாயணத்தின் கிஷ்கிந்தா காண்டத்தின் ஆறாவது சர்காவை கேட்கவும். மீண்டும், மகிழ்ச்சியுடன் சுக்ரீவன் ராகவனிடம், “இராமா, என் முக்கிய ஆலோசகர் ஹனுமான் உமக்கு சொல்லுவான்,” என்று சொன்னான். ஹனுமான், நீர் இந்த காட்டில் லக்ஷ்மணனுடன் வந்ததற்கான காரணத்தை அறிவான். உங்கள் மனைவி, மைதிலி, ஜனகனின் மகள், ஒரு ராக்ஷஸனால் கடத்தப்பட்டாள்; உம்மிடம் இருந்து பிரிந்து, லக்ஷ்மணனுடன் சேர்ந்து அழுதாள். அந்த ராக்ஷஸன் வாய்ப்பை தேடி, ஜடாயுவை கொன்றான்; உங்கள் மனைவியின் கடத்தலால், நீர் இந்த துக்கத்திற்கு வந்துள்ளீர். விரைவில், உங்கள் மனைவியின் பிரிவால் ஏற்பட்ட துன்பத்திலிருந்து நீர் விடுவீர்கள்; நான் அந்த இழந்தவனை, இழந்த வேதத்தை மீட்டது போல, உமக்கு மீண்டும் கொண்டு வருவேன். இராமா, என் வார்த்தைகள் உண்மை; அவளை இந்திரன், தேவர்கள், ராக்ஷஸர்கள் கூட வலியிழக்க முடியாது. உங்கள் மனைவி, பெரிய கரங்களில் கொண்டவர், விஷம் கலந்த உணவு போல, தொட முடியாதவள். துயரை விட்டு விடுங்கள், நான் உங்கள் மனப்பெண்ணை உமக்கு மீட்டுக் கொடுப்பேன். நிச்சயமாக, அவள் மைதிலி என்பதில் எனக்கு சந்தேகம் இல்லை; அந்த கொடிய ராக்ஷஸன் அவளை கடத்தும் போது நான் பார்த்தேன். அவள், “இராமா! இராமா!” “லக்ஷ்மணா!” என்று கூவிக்கொண்டே, ராவணனின் மடியில் போராடினாள், பாம்பின் அரசின் மனைவி போல. அவள் என்னை மலைச்சரிவில் நிற்கும் போது பார்த்து, தனது மேல் ஆடையும், திருமண நகைகளையும் கீழே வீசினாள். ராகவா, அந்த நகைகள் எங்களிடம் பாதுகாக்கப்பட்டுள்ளன; அவற்றை உமக்கு காட்டுவேன், நீர் அவற்றை அறிந்து கொள்ள வேண்டும். இராமன், சுக்ரீவனிடம், “விரைவாக கொண்டு வா, நண்பா, ஏன் தாமதம் செய்கிறாய்?” என்று சொன்னான். சுக்ரீவன் உடனே, ராகவனை மகிழ்விக்க விரும்பி, மலைக்குகையில் உள்ள ஆடையும் நகைகளையும் எடுத்துக்கொண்டு, “இதோ, பாருங்கள்,” என்று இராமனிடம் காட்டினான். அந்த ஆடையும் அழகான நகைகளையும் எடுத்த இராமன், பனித்துளியில் மறைந்த சந்திரன் போல, கண்களில் நீர் நிறைந்து, உருக்குண்டான். சீதாவை நினைத்து, காதலில் எழும் கண்ணீரால், “அயோ, என் மனப்பெண்!” என்று கூவி, தன்னைக் கட்டுப்படுத்த முடியாமல் தரையில் விழுந்தான். அந்த நகைகளை மீண்டும் மீண்டும் மார்பில் வைத்துக் கொண்டு, இராமன், கோபத்தில் பாம்பு தன் புற்றில் சிரமம் விடுவது போல, ஆழமாக சுவாசம் விட்டான். கண்ணீரின் ஓட்டம் தடை செய்யப்படாமல், இராமன், பக்கத்தில் இருக்கும் லக்ஷ்மணனைப் பார்த்து துயரத்தில் வாடினான். “லக்ஷ்மணா, இதோ, சீதா கடத்தப்படும்போது தரையில் வீசிய மேல் ஆடும், நகைகளும். இந்த நகை, அவள் கடத்தப்படும்போது புல் மேடையில் விழுந்தது; அதன் வடிவம் அவ்வாறு தெரிகிறது,” என்று சொன்னான். இராமனின் இந்த வார்த்தைகளுக்கு, லக்ஷ்மணன், “நான் கைநகையையும், காதணிகளையும் அறியவில்லை; ஆனால், அவளது பாத நகைகளை மட்டும் அடிக்கடி வணங்கியதால் தெரிகிறது,” என்று பதிலளித்தான். பிறகு இராமன், சுக்ரீவனிடம், “சுக்ரீவா, அந்த கொடிய ராக்ஷஸன் என் மனப்பெண்ணை கடத்திய இடம் எது? அவன் எங்கே வாழ்கிறான்? அவன் எனக்கு பெரும் துயரம் கொடுத்தான்; அவனுக்காக, நான் எல்லா ராக்ஷஸர்களையும் அழிப்பேன். மைதிலியை கடத்தி, என்னை கோபப்படுத்தியதால், அவன் தன் உயிரை இழக்கும் வாயிலைத் திறந்துவிட்டான். அந்த இரவில் சுற்றும் ராக்ஷஸன் என் மனப்பெண்ணை கடத்தி, அவளை துன்பப்படுத்தினான்; இன்று, வானரர்களின் தலைவா, அவன் யார் என்று சொல்லுங்கள்; அவனை நான் யமனிடம் அனுப்புவேன்,” என்று கேட்டான். இப்போது, ஏழாவது சர்காவை கேட்கவும். இராமன் துயரத்தில் வாடி கேட்டபோது, சுக்ரீவன், கைகள் கூப்பி, கண்ணீரால் குரல் தடுக்கப்பட்டு, “அந்த கொடிய ராக்ஷஸன் எங்கே வாழ்கிறான், அவன் திறமை, வீரமும், வம்சமும் எனக்கு தெரியவில்லை. ஆனால், உமக்கு உறுதியுடன் சொல்கிறேன், பகைவரை அழிப்பவரே, துயரை விட்டு விடுங்கள்; நான் முயற்சி செய்து, மைதிலியை உமக்கு மீட்டுத் தருவேன். ராவணனையும் அவனது கூட்டத்தாரையும் அழித்து, என் வீரத்தை நிறைவேற்றி, உமக்கு விரைவில் மகிழ்ச்சி தருவதற்கு செயல்படுவேன். இந்த மனத்தளர்ச்சி போதும்; உம் உள்ளத்தின் வீரத்தை நினைவில் கொண்டு, மனம் சஞ்சலிப்பதை விட்டுவிடுங்கள்; இது உங்களுக்கு ஏற்றதல்ல. நான் என் மனைவியுடன் பிரிந்த துன்பத்தையும் அனுபவித்தேன்; ஆனால், இந்த மாதிரியாக நான் துயரப்படவில்லை, என் மன உறுதியை விட்டுவிடவில்லை. உமக்கு எழும் கண்ணீரை, உம் மன உறுதியால் கட்டுப்படுத்த வேண்டும்; உயர்ந்தோர் தக்க அமைதியும், பொறுமையும் நீர் விட்டு விடக்கூடாது. துன்பம், துயரம், பயம், அல்லது இறுதியில்—even in adversity—a wise, steadfast person தன் அறிவால் சிந்தித்து, தளர்ந்து விடாமல் நிலைத்திருக்க வேண்டும்,” என்று கூறினான். இவ்வாறு, இராமன், சீதாவை மீட்கும் தீர்மானத்தில், சுக்ரீவனும், ஹனுமானும், அவருக்கு உறுதிமொழி அளித்து, துயரத்தில் இருக்கும் இராமனை ஆற்றினார்.