அயோத்தி மகா ராஜா தசரதன், விஸ்வாமித்திர முனிவர் ராமனை யாகத்திற்கு அழைத்துச் செல்ல விரும்புகிறார் என்று கேட்டதும், தனது மனதில் உள்ள ஆழமான பாசத்துடன் முனிவரிடம் பேசினார். “என் ராமன், தாமரை கண்கள் கொண்டவன், இன்னும் பதினாறு வயதுக்கு கூட வரவில்லை; அவன் ராக்ஷஸர்களுடன் போரிடுவதற்கு தகுதியானவன் என்று எனக்குப் தெரியவில்லை,” என்றார். தசரதன் தொடர்ந்து, “இது என் இராணுவம் — ஒரு அக்ஷௌஹிணி — நான் அதற்கு தலைவன்; இந்த படையுடன் நான் போய் அந்த இரவில் திரியும் ராக்ஷஸர்களுடன் போரிடுவேன். என் சேவகர்கள் வீரரும், வலிமையும் கொண்டவர்களும், ஆயுதங்களை பயன்படுத்துவதில் நிபுணர்களும்; அவர்கள் ராக்ஷஸர்களுடன் போரிடத் தகுதியானவர்கள் — ராமனை நீங்கள் அழைத்துச் செல்ல கூடாது,” என்று வலியுறுத்தினார். “நான் தான், என் வில்லுடன், போரில் உங்களை முன்னணியில் பாதுகாப்பேன்; என் உயிர் இருக்கும் வரை, அந்த இரவில் திரியும் ராக்ஷஸர்களுடன் போரிடுவேன். உங்கள் விரதம் தடையின்றி நிறைவேறும்; நான் போகிறேன், ராமனை நீங்கள் அழைத்துச் செல்ல வேண்டாம்,” என்று உறுதி கூறினார். “அவன் ஒரு சிறுவன்; அவன் அறிவில் பயிற்சி பெறவில்லை, வலிமை, பலவீனம் தெரியவில்லை; அவனுக்கு ஆயுதங்களின் சக்தி இல்லை, போரில் நிபுணர் அல்ல. ராக்ஷஸர்கள் மோசமாக போரிடுகிறார்கள்; ராமன் அவர்களை எதிர்கொள்ள தகுதியற்றவன். ராமனிலிருந்து பிரிந்து நான் ஒரு கணம் கூட தாங்க முடியாது,” என்று தசரதன் தனது பாசத்தை வெளிப்படுத்தினார். “முனிவரே, ராமனை இன்றி நான் வாழ முடியாது; ஆனால், நீங்கள் ராமனை அழைத்துச் செல்ல விரும்பினால், என்னையும், என் நான்கு வகை படையுடன் அழைத்துச் செல்லுங்கள். கௌசிகா, நான் அறுபது ஆயிரம் ஆண்டுகள் வயதாகிவிட்டேன். ராமனை மிகப் பெரும் முயற்சியால் பெற்றேன்; என் நான்கு மகன்களில், அவனை எனது பாசம் மிக அதிகம். அவன் என் முதல்வரும், தர்மத்தில் முதன்மையும்; ராக்ஷஸர்களின் சக்தி என்ன, அவர்கள் யார், அவர்களின் பிள்ளைகள் யார்?” “அவர்கள் எவ்வளவு வலிமை கொண்டவர்கள், யார் அவர்களை பாதுகாக்கிறார்கள், முனிவரே? ராமன் எப்படி அவர்களை எதிர்கொள்ள வேண்டும்? என் படையோடு அல்லது மோசமான வீரர்களோடு அவர்களை எதிர்கொள்ள வேண்டுமா? போரில் அவர்களை எப்படி எதிர்கொள்ள வேண்டும், எல்லாம் சொல்லுங்கள். தீய எண்ணம் கொண்டவர்களை எதிர்கொள்ள வேண்டும்; ராக்ஷஸர்கள் தங்கள் வலிமையில் மிக பெருமை கொண்டவர்கள்,” என்று தசரதன் கேட்டார். இது கேட்ட விஸ்வாமித்திர முனிவர், “பௌலஸ்த்ய வம்சத்தில் பிறந்த ராக்ஷஸன் ராவணன் இருக்கிறான்; பிரம்மாவின் வரம் பெற்றவன், மூவுலகையும் மிகவும் தொந்தரவு செய்கிறான். அவன் மிக வலிமை வாய்ந்தவன், பல ராக்ஷஸர்கள் அவனை சுற்றி இருக்கிறார்கள். ராவணன் ராக்ஷஸர்களின் தலைவன் என்று கூறப்படுகிறான். அவன் வைஸ்ரவணனின் சகோதரன், விஸ்ரவஸ் முனிவரின் மகன். ஆனால், அவன் நேரடியாக யாகத்தை தொந்தரவு செய்யவில்லை. அவன் தூண்டலால், மாரீசன் மற்றும் சுபாஹு என்ற இரண்டு வலிமை வாய்ந்த ராக்ஷஸர்கள் யாகத்தை இடையூறு செய்ய வருகிறார்கள்,” என்றார். தசரதன், “அதனால், முனிவரே, என் மகனுக்கு தயை காட்டுங்கள். நான் அதிர்ஷ்டமற்றவன், நீங்கள் எனக்கு ஒரு தெய்வம் போன்றவர். தேவர்கள், தனவர்கள், கந்தர்வர்கள், யக்ஷர்கள், பறவைகள், பாம்புகள் — யாரும் ராவணனை எதிர்கொள்ள முடியவில்லை; மனிதர்கள் எப்படி போரில் அவனை எதிர்கொள்ள முடியும்? ராவணன் போரில் வலிமை வாய்ந்தவர்களின் சக்தியை எடுத்துக்கொள்கிறான். அதனால், நான் அவனை அல்லது அவன் படையை எதிர்கொள்ள முடியவில்லை. என் சக்தியோடு, என் மகன்களோடு கூட, அவனை — யுத்தத்தில் இறைவனை போல வலிமை கொண்டவனை — நான் எதிர்கொள்ள முடியாது,” என்று துக்கத்துடன் கூறினார். “முனிவரே, என் இளம் மகனை நான் தரமாட்டேன்; என் இரு மகன்கள் சுண்டா, உபசுண்டா போன்ற வீரர்கள் என்றாலும், அந்த சிறுவனை நான் தரமாட்டேன். மாரீசன், சுபாஹு — யாகத்தை இடையூறு செய்யும் இருவரும் — வலிமை வாய்ந்தவர்கள், பயிற்சி பெற்றவர்கள்; என் மகனை நான் தரமாட்டேன். என் நண்பர்கள், கூட்டாளிகளுடன் நான் அவர்களில் ஒருவரை எதிர்கொள்ள போகிறேன்; இல்லையெனில், உங்களை, உங்கள் உறவினர்களுடன் வேண்டுகிறேன்,” என்று தசரதன் தனது மனதை வெளிப்படுத்தினார். இவ்வாறு தசரதன், முனிவரிடம் — இருமுறை பிறந்தவர்களின் தலைவரிடம் — சொன்னபோது, குசிக புத்திரனில் (விஸ்வாமித்திரர்) ஒரு பெரிய கோபம் எழுந்தது; யாகத்தில் நெய் ஊற்றும் தீ போல, அந்த முனிவரின் கோபம் பளபளப்பாக எழுந்தது. இப்போது, வால்மீகி ராமாயணத்தின் பாக்கா காண்டத்தில் இருபத்தொன்றாவது சர்கம் ஆரம்பமாகிறது. தசரதனின் பாசம் கலந்த வார்த்தைகளை கேட்ட விஸ்வாமித்திரர், கோபத்தில் நிரம்பி, தசரதனை நோக்கி பதிலளித்தார்: “முன்பு நீங்கள் வாக்குறுதி அளித்தீர்கள், இப்போது அதை மறுக்க நினைக்கிறீர்கள்; இது ரகு குலத்திற்கு, இந்த உயர்ந்த வம்சத்திற்கு பொருந்தாது. இது உங்கள் முடிவாக இருந்தால், ராஜா, நான் வந்தபடி திரும்பிச் செல்லுகிறேன்; ககுத்ஸ்த வம்சத்தவரே, நீங்கள் மகிழ்ச்சி அடையுங்கள், புகழ் பெறுங்கள், ஆனாலும் உங்கள் வாக்குறுதியை மீறிவிட்டீர்கள்.” விஸ்வாமித்திரர் கோபத்தில் ஆழ்ந்தபோது, முழு பூமி நடுங்கியது, தேவர்களுக்கு பெரிய பயம் ஏற்பட்டது. உலகம் பயத்தில் ஆழ்ந்ததை உணர்ந்த வசிஷ்ட முனிவர், தசரதனை நோக்கி சொன்னார்: “இக்ஷ்வாகு வம்சத்தில் பிறந்த நீங்கள், தர்மம் தான் உருவாக வந்தவர்; உறுதி, நற்பண்பு, புகழுடன் — நீங்கள் தர்மத்தை விட்டுவிடக் கூடாது. ராகவனும் மூவுலகிலும் தர்மத்தில் பிரமிப்பாக புகழப்பட்டவன்; உங்கள் கடமையை பின்பற்றுங்கள், அதர்மம் செய்யக்கூடாது.” “‘நான் செய்வேன்’ என்று வாக்குறுதி அளித்தவன், அதை செய்யத் தவறினால், அவன் புண்ணியமும் நற்பணிகளும் அழிந்து விடும்; ஆகவே, ராமனை அனுப்புங்கள். ஆயுதங்களில் நிபுணர் இல்லையெனில் கூட, ராக்ஷஸர்கள் அவரை தீங்கு செய்ய முடியாது; குசிக புத்திரன் (விஸ்வாமித்திரர்) அவரை பாதுகாப்பார், அமிர்தத்தை தீ பாதுகாப்பதைப் போல.” “அவர் தர்மத்தின் உருவாகவும், வலிமையில் முதன்மையாகவும், அறிவில் எல்லோரையும் மிஞ்சும், தவத்தில் முழுமையாக ஈடுபட்டவராகவும் இருக்கிறார். அவர் மட்டுமே மூவுலகிலும், நிலைபெற்ற மற்றும் அசையாத உயிரினங்களில், பல்வேறு ஆயுதங்களை அறிந்தவர்; வேறு எந்த மனிதனும் அவற்றை அறியவில்லை, அறியவும் முடியாது. தேவர்கள், முனிவர்கள், அமரர்கள், ராக்ஷஸர்கள், கந்தர்வர்கள், யக்ஷர்கள், கின்னரர்கள், பெரிய பாம்புகள் — யாரும் அவற்றை அறியவில்லை. அந்த ஆயுதங்கள், மகா தர்மம் கொண்டவர்கள், முன்பு கௌசிகருக்கு (விஸ்வாமித்திரர்) கிருஷாஸ்வனால் வழங்கப்பட்டன,” என்று வசிஷ்டர் தசரதனை அறிவுறுத்தினார். இவ்வாறு, தசரதனின் பாசம், விஸ்வாமித்திரரின் கோபம், வசிஷ்டரின் அறிவுரை — எல்லாம் இணைந்து, ராமனை யாகத்திற்கு அனுப்ப வேண்டிய தர்மம், அவன் பாதுகாப்பும், அவன் சிறப்பும் வெளிப்பட்டன.