இப்போது நான் உங்களுக்கு இந்த அரிய இராமாயணக் கதையை, வழங்கப்பட்ட ச்லோகங்களை அடிப்படையாகக் கொண்டு, தமிழில் உரையாடல் வடிவில் விவரமாகக் கூறுகிறேன்: ராமரும் லக்ஷ்மணனும் சீதையுடன் காட்டில் பயணித்துக் கொண்டிருக்கையில், அவர்கள் கார்த்திகேயர் இருப்பிடத்தையும், தர்மனின் வாசஸ்தலத்தையும் பார்த்தனர். அதன்பிறகு, அசிரீரி ஒளியுடன் திகழும் முனிவர் அகத்தியர், தம் சீடர்களுடன் வெளியில் வந்தார். அந்தச் சிறப்பான முனிவர் அருகே வருவதை ராமர் பார்த்தார். அப்போது வீரரும், செல்வம் வளர்க்கும் லக்ஷ்மணனிடம், “லக்ஷ்மணா, இந்த முனிவர் அகத்தியர் வருகிறார். அவருடைய தானத்தால் இங்கு தவத்தின் பெரும் செல்வம் இருக்கிறது என்பதை உணர்கிறேன்,” என்று சொன்னார். இவ்வாறு கூறியதும், வலிமைமிக்க ராமர், ரகு குலத்தில் பிறந்தவர், சூரியனைப் போல ஒளிரும் அகத்தியர் இறங்கியபோது, அவருடைய பாதங்களைப் பிடித்து வணங்கினார். தனது மரியாதையை செலுத்தி முடித்தபின், தர்மமிக்க ராமர், வீதேஹ நாட்டின் மகளான சீதை மற்றும் லக்ஷ்மணனுடன் கை கூப்பி நின்றார். அகத்திய முனிவர், ராமரை வரவேற்று, அவருக்கு இருக்கையும் கையடக்க நீரும் வழங்கினார். அவருடைய நலம் விசாரித்து, “தயவு செய்து உட்காருங்கள்,” என்று சொன்னார். காட்டில் வாழ்வோருக்கான முறையின்படி, அகத்தியர், யாகத்திற்கு ஹவிசை அர்ப்பணித்து, கையடக்க நீர் வழங்கி, விருந்தினர்களை மரியாதையுடன் ஏற்றுக்கொண்டு, அவர்களுக்கு உணவு அளித்தார். பின்னர், முனிவர் முதலில் அமர்ந்து, தர்மத்தை அறிந்தவர், கை கூப்பி அமர்ந்திருந்த ராமரிடம் பேசினார்: “யாகத்தில் ஹவிச் செலுத்தி, நீர் வழங்கி, விருந்தினரை மரியாதையுடன் ஏற்றுக்கொள்ள வேண்டும். அப்படி இல்லையெனில், ஓர் தவசு தவறாக நடந்தால், பிறப்பில் பொய்யுரை கூறும் ஒருவன் போல் தன் இறைச்சியைத் தானே உண்ண நேரிடும்.” “ஒரு அரசன், தர்மம் காக்கும் வீரர், எல்லா மக்களுக்கும் தலைவன்; அவரை மரியாதையுடன் நடத்த வேண்டும். நீ இங்கு வந்திருப்பது எனக்கு மகிழ்ச்சி அளிக்கிறது.” இவ்வாறு கூறி, ராகவனை பழங்கள், மூலிகைகள், பூக்கள் மற்றும் அவர் விரும்பிய பல பொருட்களால் மரியாதை செய்து, அகத்தியர் மீண்டும் பேசினார்: “இந்த தெய்வீகமான பெரிய வில், பொன்னாலும் வைரத்தாலும் அலங்கரிக்கப்பட்டது, விஷ்ணுவுக்குரியது; விஸ்வகர்மா இதை உருவாக்கினார். இந்தத் தவறாத அம்பு, சூரியனைப் போல ஒளிர்வது, பிரம்மாவால் வழங்கப்பட்டது; இந்த இரண்டு தீராத துப்பாக்கிகள் (அம்புப் பைகள்) மகேந்திரனால் எனக்குக் கொடுக்கப்பட்டவை.” “இந்த அம்புப் பைகள் தீயைப் போலக் கொழுந்து விடும் கூரிய அம்புகளால் நிரப்பப்பட்டுள்ளன; இந்த வாள் பொன்னால் அலங்கரிக்கப்பட்டது, பொன்னாலேயே உறையுடன் உள்ளது. இந்த விலுடன், ராமா, விஷ்ணு ஒருகாலத்தில் வல்லமிக்க அசுரர்களை யுத்தத்தில் வீழ்த்தி, தேவர்களிடையே ஒளி பெற்றார். இந்த வில், அம்புகள், இரண்டு அம்புப் பைகள், வாள்—இவை அனைத்தையும் நீ பெற்றுக்கொள், ஜெயம் பெறும் பொருட்டு, இந்திரன் வஜ்ராயுதத்தை ஏற்றுக்கொள்வதைப் போல.” இவ்வாறு கூறி, புகழ்மிக்க அகத்திய முனிவர், தம் தவ சக்தியில் ஒளிர்ந்தவர், அந்த எல்லா தெய்வீக ஆயுதங்களையும் ராமருக்கு வழங்கி, மீண்டும் பேசத் தொடங்கினார். இப்போது, வால்மீகி ராமாயணத்தின் அரண்ய காண்டத்தில் உள்ள பதின்மூன்றாவது அதிகாரத்தைக் கேளுங்கள். “ராமா, உன்னிடம் நான் மகிழ்ச்சி அடைகிறேன்—நல்லது உனக்கு நேரட்டும். லக்ஷ்மணா, நீ சீதையுடன் என்னை வணங்க வந்திருப்பதால் நான் திருப்தி அடைகிறேன். நீங்களும் சீதையும் பயணத்தில் சோர்வடைந்திருக்கலாம்; அல்லது ஜனகனின் மகள் சீதை, தன் வீட்டை நினைத்து ஏங்கிக் கொண்டிருக்கலாம். அவள் மென்மையானவள் என்றாலும், காடின் பல்வேறு ஆபத்துகளை எதிர்கொண்டு, கணவனுக்காக இங்கு வந்திருக்கிறாள்.” “ராமா, சீதை இங்கு மகிழ்ச்சி அடைவதைப் போல நீயும் மகிழ்ந்திரு; அவள் கடினமானவற்றைச் செய்திருக்கிறாள். இது பெண்களின் இயல்பு, ரகு குலத்தில் பிறந்தவரே: எல்லாம் நன்றாக இருக்கும்போது அவர்கள் பக்தி காட்டுவர், ஆனால் துன்பத்தில் இருப்பவரை விட்டுவிடுவர். பெண்கள் மின்னல் போல மாற்றம் கொண்டவர்கள், ஆயுதங்களின் கூர்மை, கருடனின் வேகம், காற்றின் சுறுசுறுப்பை ஒத்தவர்கள். ஆனால் உன் மனைவி இந்த குற்றங்களிலிருந்து விலகியவள்; புகழும் பாராட்டும் பெறத்தக்கவள், அருந்ததியைப் போல.” “இங்கு நீ, சௌமித்ரியுடன், இந்த வைதேஹியுடன் வாழும் இடம் புண்ணியமாகும், பகைவரை வெல்லும் வீரனே.” முனிவர் இவ்வாறு கூறியதும், ராகவன் கை கூப்பி, அந்த ஒளிரும் முனிவரிடம் மரியாதையுடன் பேசினார்: “நான் பாக்கியசாலி, என் சகோதரியின் மனைவியின் நற்குணங்களிலும் என்னிலும் முனிவர் திருப்தி அடைந்துள்ளார்; ஆசிரியராக எங்களை ஏற்றுக்கொண்டு மகிழ்ந்துள்ளார்.” “நீங்கள் தயவு செய்து, நீர் மற்றும் மரங்கள் நிறைந்த ஒரு இடத்தை எனக்குக் காட்டுங்கள்; அங்கு நான் ஒரு ஆசிரமம் கட்டி, பக்தியுடன் மகிழ்ச்சியாக வாழ விரும்புகிறேன்.” அப்போது அந்த முனிவர், ராமரின் வார்த்தைகளை கேட்டபின், சிறிது யோசித்து, தர்மமிக்க ஆன்மாவாக, புண்ணியமான வார்த்தைகளைச் சொன்னார்: “அங்கே சென்று, சௌமித்ரியுடன் உன் ஆசிரமத்தை அமைத்து, உன் தந்தையின் கட்டளையைப் பின்பற்றி மகிழ்ந்திரு. உன் கதையனைத்தும் எனக்குத் தெரியும், பாவமில்லாதவரே, என் தவவலிமையும் தசரதனுக்குள்ள அன்பும் காரணமாக.” “உன் இதயத்தில் இருக்கும் ஆசையைத் தவவலிமையால் அறிந்துள்ளேன்—எனது ஆசிரமத்தில் எனுடன் இங்கு வாழ விரும்புகிறாய் என்பதையும். எனவே, பஞ்சவட்டிக்கு செல்ல வேண்டும்; அந்த காட்டுப் பகுதி அழகும் மகிழ்ச்சியும் கொண்டது; அங்கு மைதிலி மகிழ்ச்சி அடைவாள். அந்த இடம் புகழ்பெற்றது, ராகவா, மிகவும் தொலைவில் இல்லை, கோதாவரி ஆற்றிற்கு அருகிலும் உள்ளது; அங்கு மைதிலி சந்தோஷமாக இருப்பாள். அங்கு பல வகைச் சிற்றுண்டி, பழங்கள் நிறைந்துள்ளன; பலவிதமான பறவைகள் வாழும், தனிமையும் புனிதமும் அழகும் கொண்ட இடம்.” “நீ எப்போதும் தர்மத்தில் நிலைத்தவன், பாதுகாப்பதற்கும் வல்லவன்; இங்கு வாழும்போது, நீ மற்ற முனிவர்களையும் பாதுகாத்திடுவாய். இந்தப் பெரிய மதுக மரக்காடு இங்கு உள்ளது, வீரனே; அதன் வடக்கில் சென்று, ஒரு பெரிய ஆலமரத்தையும் காண்பாய். அதன் பிறகு, மலையின் அருகே உள்ள உயரமான நிலத்தைத் தாண்டி, புகழ்பெற்ற பஞ்சவட்டியை அடைவாய்; அங்கு எப்போதும் மலர்கள் மலர்ந்திருக்கும்.” அகத்தியர் இவ்வாறு கூறியதும், ராமர் சௌமித்ரியுடன், அந்த உண்மையுள்ள முனிவரிடம் மரியாதையுடன் விடைபெற்றார். இப்படியாக, ராமரும் சீதையும் லக்ஷ்மணனும், அகத்திய முனிவரின் ஆசீர்வாதத்துடன், தெய்வீக ஆயுதங்களும் அறிவும் பெற்று, பஞ்சவட்டிக்குச் செல்லத் தயாரானார்கள்.