ஒரு காலத்தில், ஒரு பெரிய சோழன், ராமனின் தந்தை, தனது மகனின் பாதுகாப்புக்காக மிகவும் கவலையுற்றிருந்தான். வியச்வாமித்ரரின் வார்த்தைகள், அவனை ஆழமாய் பாதித்தன. "நான் அந்த இடத்திலிருந்து விலகுகிறேன்," என்றான், "ஆனால் என் மனதில் கோபம் இல்லை. இது நிலைமை; இந்த சாபம் நீக்கப்படவில்லை. எனவே, நீயே, மன்னரே, வீரமிகு ராமனை எனக்கு கொடு." வியச்வாமித்ரர், "ராமன், காகத்தின் இறகு போல் கறுப்பான முடி கொண்ட, மிகவும் திறமையானவன். அவன் அந்த இராக்சசர்களை அழிக்கக் கூடியவன். நான் அவனுக்கு பல ஆசீர்வாதங்களை தருவேன்; அதில் சந்தேகம் இல்லை. அவன் மூன்று உலகங்களிலும் புகழை அடையும்," என்றார். "ராமனின்றி, இவர்கள் இருவரையும், காலத்தின் கட்டுப்பாட்டில் சிக்கியவர்களை, யாரும் அழிக்க முடியாது." மன்னரான ராகவன், தனது மகனை இழக்க விரும்பவில்லை. "என் ராமன், காமலின் கண்களைப் போல அழகானவன், இன்னும் பதினாறு வயசு ஆகவில்லை; அவனை நான் இராக்சசர்களுடன் போராட அனுமதிக்க முடியாது. எனது படை, அக்க்ஷோஹிணி, மிகவும் வலிமையானது. நான் முன்னணி வீரராக போராடுவேன்." ஆனால் வியச்வாமித்ரர், "நீங்கள் ராமனை கொடுக்க வேண்டும்; உங்கள் அமைச்சர்கள் ஒப்புதல் அளிக்க வேண்டும். ராமனை நான் இங்கே வரும்போது, அவன் போரில் தாமதிக்காது," என்றார். மன்னர், அந்த வார்த்தைகளை கேட்டு, மிகவும் கவலையுற்றான். "என் ராமன், இன்னும் சிறுவன்; அவன் கற்றுக்கொள்ளவில்லை; அவன் போரில் திறமையற்றவன்," என்றான். வியச்வாமித்ரர், "ஒரு ராக்சசர், ராவணன், பலஸ்த்ய வரிசையில் பிறந்தவன், உலகங்களை மிகவும் தொல்லைபடுத்துகிறான். அவன் மிகவும் வலிமையானவன், மேலும் அவனுடைய சகோதரர்கள் மற்றும் இராக்சசர்களால் சூழப்பட்டுள்ளது," என்றார். "ராமனை எனக்கு கொடு; அவன் இவர்கள் இருவரையும் எதிர்கொள்ளக்கூடிய ஒரே ஒருவராக இருக்கிறான்." மன்னர், "என் மகனை நான் தர மாட்டேன்; அவன் இன்னும் சிறுவன். எனது மற்ற இரண்டு மகன்களும் போரில் சுந்தா மற்றும் உபசுந்தா போல வலிமை வாய்ந்தவர்கள்," என்றான். அவன் தனது மகனை இழக்க விரும்பவில்லை, ஆனால் வியச்வாமித்ரரின் வார்த்தைகள் அவனை ஆழமாக பாதித்தன. இந்த உரையாடல், இரு பெரிய இதயங்களைப் போராட வைக்கிறது; ஒரு தந்தை தனது மகனின் பாதுகாப்புக்காக, மற்றொரு ஒருவர் உலகத்தை காப்பாற்றுவதற்காக.