வால்மீகிராமாயணம்

சீதையை அருகில் அழைத்து, ராமர் அங்கு காணும் அதிசயங்களை அன்போடு கூறினார்: "பெரிய கண்கள் உடையவளே, இந்தப் பெரிய முனிவர்கள் தங்கள் விரதத்தில் நிலைத்திருப்பவர்கள்; அவர்கள் கைகளை உயர்த்தி, சூரியனை ஆராதிக்கிறார்கள். இந்த மலையின் சிகரங்கள் காற்றால் அசைந்து, அது ஆடுகிறதுபோல் தெரிகிறது; சுற்றிலும் உள்ள மரங்கள் தங்கள் இலைகளும் மலர்களும் ஆற்றில் விழுகின்றன. அந்த மந்தாகினி நதியைப் பார்: சில இடங்களில் அது மணிமாலையைப் போல ஒளிர்கிறது; சில இடங்களில் மணற்பரப்புகள் சூழ்ந்துள்ளன; இன்னும் சில இடங்களில் சித்தர்களால் நிரம்பியுள்ளது. காற்றால் மலர்கள் குவியலாக திரண்டுள்ளன; நீரில் பலவகை உயிரினங்கள் மகிழ்ந்து நீந்துகின்றன. 'ரதாங்கம்' என அழைக்கப்படும் அந்த இருமுறை பிறந்த முனிவர்கள், இனிமையான குரலில் அழகான ஸ்தோத்திரங்களைப் பாடிக்கொண்டே நதிக்கரையிலே வருகிறார்கள். சீதே, இந்த சிற்றகூடா மலையும் மந்தாகினி நதியும், உன்னுடன் நான் காண்கிறபோது, அயோத்தி நகரத்தைவிட இனிமையாக இருக்கிறது என எண்ணுகிறேன். சித்தர்கள், தபஸ், தமைக்கட்டுப்பாடு, அமைதியுடன் இந்நதியில் குளித்து தூய்மை அடைந்துள்ளனர்; நாம் இருவரும் சேர்ந்து, இந்நதியில் நுழையலாம். சீதே, ஒரு தோழியுடன் போவதுபோல், நீ இந்த மந்தாகினி நதியில் சென்று, தாமரை மலர்களையும் நீர்குமிழ்களையும் மூழ்கடிப்பாய். இந்த மலையை அயோத்தி எனவும், இந்த நதியை சரயு எனவும் நினைத்துக்கொள்; நகரில் உள்ளவர்கள் போலவே. லட்சுமணனும் என் கட்டளையை ஏற்று நடக்கிறான்; நீயும் எனக்கு துணையாக இருக்கிறாய்; நீங்கள் இருவரும் எனக்கு மகிழ்ச்சி அளிக்கிறீர்கள். நாம் மூன்று வேளைகளிலும் குளித்து, தேன், கிழங்கு, பழங்களை உண்டு வாழும் இந்நாளில், உன்னுடன் இருக்கிறபோது, அயோத்தி நகரமும், ஆட்சியும் எனக்கு ஆசை இல்லை. இந்த அழகிய நதியை, மான் கூட்டங்கள், யானைகள், சிங்கங்கள், குரங்குகள் வந்து குடிப்பதும், மலர்கள் மலர்ந்த மரங்கள் சூழ்ந்திருப்பதும், யாரையும் மகிழ்ச்சி கொள்ளச் செய்து, சோர்வை நீக்கும். இப்படிப் பல இனிய வார்த்தைகள் கூறி, ராமர், சீதையை அழைத்துச் செல்லும் போது, அந்த ரகு குல மகா வீரர், கண்ணுக்கு காஜலம்போல் காட்சியளிக்கும் சிற்றகூடா மலையில் சுற்றிப்பார்த்தார். இவ்வாறு, புனிதமான ராமாயணத்தில், வால்மீகி முனிவர் இயற்றிய அயோத்தி காண்டத்தின் தொண்ணூற்று ஐம்பத்தாம் சர்கம் நிறைவடைந்தது. இதைவிட, சீதைக்கு அந்த மலையும் நதியையும் காட்டிய பிறகு, ராமர் மலையின் சரிவில் அமர்ந்து, சீதைக்கு இறைச்சியைக் கொடுத்து மகிழ்வித்தார். 'இது தூயது, இது ருசிகரமானது, இது நன்றாக நெருப்பில் வாட்டப்பட்டுள்ளது' என்று கூறி, இருவரும் அமர்ந்திருந்தனர். அப்போது, பாரதனின் படை அருகில் வந்ததால், அதன் தூசியும் சப்தமும் வானத்தைத் தொடும் அளவுக்கு எழுந்தது. அந்த பெரும் சப்தத்தால் பயந்த காட்டுநிரைகள், தங்கள் தலைவர்களுடன், பதற்றமடைந்து எல்லா திசைகளிலும் ஓடின. அந்த இரைச்சலை ராமர் கேட்டார்; மிருகங்களும் பயந்தோடி ஓடுவதைப் பார்த்தார். அவற்றின் ஓட்டத்தையும், அந்த பெரும் சப்தத்தையும் கேட்டு, ராமர், சுமித்ரையின் மகன் லட்சுமணனை நோக்கி, "லட்சுமணா, பாரேன்! இந்தக் காட்டில் எங்கும் ஒரு பயங்கரமான, இடியுடன் கூடிய, ஆழமான, பெரும் சப்தம் கேட்கிறது. இது யானை கூட்டங்களா, காட்டில் இருக்கும் எருமை கூட்டங்களா, சிங்கங்களால் பயந்து, அனைத்தும் திடீரென்று ஓடுகிறதா? அல்லது, வேறு ஏதோ காட்டுமிருகமா, அல்லது அரசன் அல்லது அமைச்சன் வேட்டைக்காக வந்துள்ளார்களா? நீ கவனமாகப் பார்த்து உண்மையை அறிய வேண்டும். இந்த மலையை பறவைகளுக்கே கடக்க கடினம்; நீ விரைவாக உண்மையை விசாரி," என்றார். விரைவாகச் சென்ற லட்சுமணன், மலர்ந்த சால மரத்துக்கு ஏறி, எல்லா திசைகளிலும், குறிப்பாக கிழக்கு திசையில் கவனமாக நோக்கினான். அங்கே, ரதங்கள், குதிரைகள், யானைகள், காலாட்படையினரால் நிரம்பிய பெரிய படையைப் பார்த்தான். அந்த படையில் குதிரைகளும் யானைகளும் நிறைந்திருந்தன; ரதங்களில் கொடிகள் பறக்கின்றன. இதைக் கண்டு, ராமரிடம், "அண்ணா, நெருப்பை அணைத்து, சீதையை குகைக்குள் அனுப்புங்கள்; வில்லையும் அம்புகளையும் கவசத்தையும் தயார் செய்யுங்கள்," என்று சொன்னான். அதற்கு ராமர், "சுமித்ரையின் மகனே, கவனமாகப் பார்; இது யாருடைய படை என்று நினைக்கிறாய்?" என்று கேட்டார். ராமரின் இந்தக் கேள்விக்கு, தீயைப் போலக் கோபமடைந்த லட்சுமணன், படையை அழிக்கத் தயாராக, "அரசாட்சியைப் பெற விரும்பி, பட்டாபிஷேகம் செய்யப்பட்டு, பாரதன் நிச்சயம் நம்மை இருவரையும் கொல்ல வருகிறான். அங்கே பாரு, அந்த பெரிய மரம்; அந்த ரதத்தில் கோவிதார மரக் குறியீடு கொண்ட கொடி பறக்கிறது. வேகமான குதிரைகளில் சிலர் விருப்பப்படி செல்லுகிறார்கள்; மற்றவர்கள் யானைகளில் மகிழ்ச்சியுடன் பிரகாசிக்கிறார்கள். நாம் வில்லைக் கையில் எடுத்து, இந்த மலையில் புகலிடம் தேடலாம்; அல்லது இங்கேயே ஆயுதம் எடுத்து எதிர்த்து நிற்கலாம். அந்த கோவிதார கொடியுடன் வந்தவன் நம்மை வலையில் விழலாம். பாரதனை நான் காண்பேனா? அவனை காரணமாக வைத்து, நீயும், சீதையும், நானும் இந்த பெரிய துயரத்தை அனுபவிக்க வேண்டியதாகிவிட்டோம். நீ நிலையான அரசாட்சியிலிருந்து வெளியேற்றப்பட்டதற்குக் காரணமான பகைவர் பாரதன் இப்போது வந்திருக்கிறான்; அவனை நான் கொல்லவேண்டும். அவனை கொல்வதில் எந்த தவறும் இல்லை, ஏனெனில் முன்பு தவறு செய்தவர்களை விட்டு விலகுவது அதர்மம் அல்ல. பாரதன் முன்பு தவறு செய்து, தர்மத்தை விட்டு விலகினான்; அவனை நீ கொன்ற பின், பூமியையே ஆளலாம். இன்று, அரசாட்சிக்காக ஆசைப்பட்ட கைகேயியும், அவளது மகன் போரில் எனது கையால் கொல்லப்பட்டு, துக்கத்தில் தளர்ந்த மரம்போல் வீழ்வதை காணட்டும்," என்று லட்சுமணன் உருக்கமாகக் கூறினான்.