வால்மீகிராமாயணம்

பரதன், தனது சேனையோடு முன்னேறி வந்தபோது, "நீங்கள் அனைவரும் இங்கேயே நிற்க வேண்டும்; யாரும் முன்போக்க வேண்டாம். நான் மட்டும் சுமந்திரனும், மதிப்பிற்குரிய குருநாதரும் கூடவே சென்று வருகிறேன்," என்று கட்டளையிட்டான். பரதன் இவ்வாறு கூறியதும், எல்லோரும் திசைதோறும் அங்கேயே நின்றனர். பரதன், எங்கு புகை எழுந்து கொண்டிருக்கிறதோ, அந்த இடத்தை கவனமாகப் பார்த்தான். பரதன் கட்டளையிட்டபடி அந்தப் படை, முன்பே எழும் புகையையும் கவனித்து, நம்முடைய பிரியமான இராமரை விரைவில் சந்திக்கப்போகிறோம் என்ற ஆனந்தத்தில் மகிழ்ந்தது. இந்நிலையில், சித்ரகூட மலையில் நீண்ட நாட்கள் தங்கி, காடுகளுக்கும் குன்றுகளுக்கும் மிகவும் பிடித்த இடமான அந்த மலையில், இராமன், தனது மனதை ஈர்க்கும் வகையில், அன்பான சீதையை நினைத்து வாழ்ந்தான். தசரத மகனான இராமன், அந்த அற்புதமான சித்ரகூடத்தை தனது மனைவி சீதைக்கு காட்டினான்; அது, இந்திரன் தனது மனைவி சசியை தேவர்களின் நகரை காட்டுவது போன்று வியப்பூட்டும் ஒன்றாக இருந்தது. "அன்பே! ராஜ்யத்தை இழந்தாலும், நண்பர்களைவிட்டு பிரிந்தாலும் என் மனம் துன்புறுவதில்லை; இந்த அழகான மலையை பார்த்தால் அது போதும்," என்று இராமன் கூறினான். "இதோ பார், பலவகை பறவைகள் கூட்டமாக அலங்கரிக்கும் இந்த மலையை. அதன் சிகரங்கள் வானைத் துளைக்கும் வகையில், பலவகை கனிகளால் அலங்கரிக்கப்பட்டுள்ளன. சில சிகரங்கள் வெள்ளி போல், சில புதிய இரத்தம் போல், சில மஞ்சள் நிறம், சில சிவப்பு, மற்றவை விலைமதிப்புள்ள ரத்தினங்களின் ஒளியுடன் பிரகாசிக்கின்றன. சில இடங்கள் மலர்களைப் போல, சில சூரிய ஒளிபோல், சில கேதகி மலர்களைப் போல, சில தீப்பொலிவுடன், எல்லா இடங்களும் கனிகற்களால் அழகு பெற்றுள்ளன. இந்த மலையில் பலவகை மான், காட்டு விலங்குகள், புலிகள், கரடிகள், மரங்கள், தீங்கு செய்யாத உயிரினங்கள், பறவைகள் கூட்டமாக வாழ்கின்றன. மாம்பழம், நாவல், அசன, லோத்ர, பிரியால, பலா, தவ, அங்கோல, பவ்யதிநீஷ, வில்வ, திண்டுக்கை, மூங்கில் போன்ற மரங்கள் நிறைந்துள்ளன. காஷ்மர்ய, அரிஷ்ட, வருண, மதூக, திலக, பதரி, நெல்லிக்காய், நீப, வேத்ர, தன்வன, பீஜக போன்ற மரங்களும் காணப்படுகின்றன. இவ்வாறு மலர் கனிகளால் நிரம்பிய, நிழலுடன் அழகு பெற்ற இந்த மலை மிகுந்த அழகுடன் காட்சியளிக்கிறது. இந்த மலையின் அழகான சரிவுகளில், அற்புதமான, வியப்பூட்டும் கின்னரர்கள், தம்பதியாய் மகிழ்ந்தும், அறிவாளிகளாய் வாழ்ந்தும் இருக்கின்றனர். மரக்கிளைகளில் தொங்கும் வாள்கள், அழகான ஆடைகள்—இவை அனைத்தும் வித்யாதர பெண்களின் விளையாட்டு இடங்களாகும். அருவிகள், ஊற்றுகள், ஓடைகள் இங்கும் அங்கும் ஓட, இந்த மலை, மதம் சிந்தும் யானையைப் போல் பிரமிக்க வைக்கும். பலவகை மலர்களின் வாசனையைத் தாங்கிய மலையாற்று, நாசிக்கு இன்பம் தரும்; இதை யார் ரசிக்காமல் இருக்க முடியும்? "அகப்பிழையில்லாதவளே! நீயும் லக்ஷ்மணனும் கூட நான் பல வருடங்கள் இங்கே வாழ்ந்தாலும், துயரம் எனைத் தின்றுவிடாது. மலர்களும் கனிகளும் நிறைந்த, பலவகை பறவைகள் கூடி வாழும், பலவகை சிகரங்கள் கொண்ட இந்த மலையில் வாழ்வது எனக்கு மகிழ்ச்சியைத் தருகிறது. இந்த வனவாசம் மூலம் எனக்கு இரண்டு பயன்கள் கிடைத்துள்ளன: என் தந்தையின் கட்டளையை நிறைவேற்றியுள்ளேன், பரதனுக்கு விருப்பமானதை செய்துள்ளேன். வைதேஹி! நீயும் இந்த சித்ரகூடத்தில் எனோடு பலவகை உயிரினங்களைப் பார்த்து, மனம், வாக்கு, உடலை அடக்கி மகிழ்கிறாயா? முன்னோர் அரசமுனிவர்கள், மரணத்திற்கு அப்பால் ஆன்மீக இலக்கை அடைய வனவாசம் மேற்கொள்வதே அமரத்துவம் என்று கூறியுள்ளனர். இந்த மலையின் அகலான பாறைகள், நீல, மஞ்சள், வெள்ளை, சிவப்பு நிறங்களில் நூற்றுக்கணக்காக பிரகாசிக்கின்றன. இரவில், தாமாக ஒளிரும் மூலிகைகள் ஆயிரக்கணக்கில், மலையின் மீது வேள்விக்கதிர்களைப் போல் ஒளிர்கின்றன. இந்த மலையின் சில பகுதிகள் வீடுகளைப் போல, சில தோட்டங்களைப் போல, சில ஒரே பாறையிலிருந்து உருவானவையாகக் காட்சியளிக்கின்றன. சித்ரகூடம் பூமியைப் பிளந்து எழுந்தது போல உள்ளது; அதன் சிகரம் எல்லா திசைகளிலும் புனிதமாக விரிந்து தெரிகிறது. இதோ பார், காதலர்கள் படுக்கும் இடங்கள் குஷ்ட, புன்னாக, அசோக, பூர்ஜ மரங்களின் இலைகளால், தாமரை இதழ்களால் அலங்கரிக்கப்பட்டுள்ளன. இதோ, காதலர்கள் களைத்துத் தூக்கி வீசிய தாமரை மாலைகள், பலவகை கனிகள் சிதறி கிடக்கின்றன. மூலிகை, கனிகள், தண்ணீர் ஆகியவற்றால் நிரம்பிய இந்த சித்ரகூடம், வடக்கு குருக்கள் தேவர்களின் வாசஸ்தலமான தாமரை ஏரிகளைவிட மேலானது. அன்புள்ளவளே! இந்த நேரத்தை நான் உன்னுடன், சீதை, லக்ஷ்மணனுடன், தர்ம பாதையில் நிலைத்து, உன்னதமான தன்னடக்கம் கொண்டு மகிழ்ச்சியோடு கழிப்பேன்," என்று இராமன் கூறினான். பின்னர், கோசல நாட்டின் அரசன் இராமன், மலையிலிருந்து இறங்கி, மைதிலி சீதைக்கு அழகான மந்தாகினி நதியை, அதன் தூய நீருடன் காண்பித்தான். தாமரை போன்ற கண்கள் கொண்ட இராமன், சந்திரனைப் போல முகம் கொண்ட ஜனகனின் மகளான சீதைக்கு இவ்வாறு சொன்னான்: "இதோ பார், வெவ்வேறு மணற்புற்கள் கொண்ட, அன்னங்கள், கொக்குகள் நிறைந்த, தாமரைகள் அலங்கரிக்கும் இந்த மந்தாகினி நதியை. பலவகை மலர் மரங்கள், கனிகள் கொண்ட மரங்கள் நதியைச் சுற்றி எல்லா பக்கமும் வளமாக வளர்ந்துள்ளன; அது ஒரு மன்னரின் தாமரை ஏரியைப் போல பிரகாசிக்கிறது. நதி குறுக்காக மான் கூட்டங்கள் குளித்து, தண்ணீரை கலங்கச் செய்கின்றன; எனக்கு அது மிகுந்த இன்பம் தந்தது. சரியான நேரத்தில், முடி முடித்த முனிவர்கள், மான் தோல் அணிந்து, பட்டை உடை உடுத்தி, இந்த மந்தாகினி நதிக்குள் செல்லுகிறார்கள். அகன்ற கண்களையுடையவளே! அந்த முனிவர்கள், தங்கள் விரதத்தில் நிலைத்து, கைகளை மேலே தூக்கி, சூரியனை வணங்குகின்றனர். மலையின் சிகரங்கள் காற்றால் அசைந்து, அது நடனமாடும் போல் தெரிகிறது; சுற்றியுள்ள மரங்கள் தங்கள் இலைகள், மலர்களை நதியில் சிதறவிடுகின்றன." இவ்வாறு, இராமன் சித்ரகூட மலையின் அழகையும், மந்தாகினி நதியின் புனிதத்தையும், அன்பான சீதையுடன் பகிர்ந்து மகிழ்ந்தான்.