வால்மீகிராமாயணம்

பரதன், தந்தை தசரதரின் மறைவு செய்தியில் துயரத்தால் சஞ்சலமடைந்து, அறிவு மங்கிப் போய், தரையில் விழுந்து, ஆழ்ந்த நிச்வாசங்களோடு துக்கத்தில் கிடந்தான். அந்த இரவு அவனுக்கு துயரத்தோடு கடந்து போனது. அயோத்தியா காண்டத்தில், இப்போது எழுபத்திரண்டு வகுப்பை நீங்கள் கேட்கலாம். அந்த துயரத்தால் வாட்டப்பட்ட கேகயியின் மகன் பரதனிடம், முனிவர்களில் சிறந்தவரும், வார்த்தைகளில் மேன்மை பெற்றவருமான வசிஷ்டர் பேசினார்: "மகாபிரபாவும், உயர்ந்த குலத்தில் பிறந்த அரச இளவரசே! போதும் இந்த துக்கம். இப்போது உகந்த காலம்; அரசருக்குத் தகுந்த கடைசிக் கிரியைகளை நடத்த வேண்டும்." வசிஷ்டரின் வார்த்தைகளை கேட்ட பரதன், மனதை கட்டுப்படுத்தி, தர்மத்தை அறிந்து, உடனே இறுதி சடங்குகளை ஏற்பாடு செய்தான். அரசர், எண்ணெய்க் குடத்தில் இருந்தார்; அவரை எடுத்து, தரையில் வைத்தனர். முகத்தில் நிறம் இல்லாமல், தூங்கும் போல்வார் போலக் கிடந்தார். அருமையான மணையில், பலவகை ரத்தினங்களால் அலங்கரிக்கப்பட்ட நிலையில், தசரத மகன் பரதன் துக்கத்தில் மூழ்கி, தந்தையை நோக்கி அழுதான்: "அரசே, நான் வராதபோது, நீதியுள்ள ராமனையும், வீரமான லக்ஷ்மணனையும், வனவாசத்திற்கு அனுப்பும் முடிவை எதற்காக எடுத்தீர்கள்? இப்போது எங்கே போகிறீர்கள்? ராமனை இழந்த இவர்கள் துயரத்தில் மூழ்கியிருக்க, நீர் விட்டு விட்டு போகிறீர்களே! இந்த நகரத்தின் பாதுகாப்பும், நலனும் யார் பார்த்துக்கொள்வார்கள்? நீர் வானுலகிற்கு போய்விட்டீர்; ராமன் வனத்தில் இருக்கிறார்; இப்போது இந்த பூமி, நிலா இல்லாத இரவு போல ஒளியற்று இருக்கிறது; நகரமும் அப்படியே தெரிகிறது." இவ்வாறு மனம் தளர்ந்து பரதன் அழுகையில் மூழ்கியபோது, வசிஷ்டர் மறுபடியும் அவனை நோக்கி, "மகாபாஹுவே, இந்த மன்னருக்குத் தேவையான எல்லா கிரியைகளும் தாமதமின்றி செய்யப்பட வேண்டும்," என்றார். வசிஷ்டரின் வார்த்தையை மரியாதையுடன் ஏற்று, பரதன் உடனே அனைத்து புரோகிதர்களையும், குருமார்களையும், ஆசாரியர்களையும் அழைத்தான். அரசரின் அக்னிகிரகத்துக்கு வெளியே இருந்தவர்கள், விதிப்படி புரோகிதர்களால் அழைத்துச் செல்லப்பட்டனர். பிறகு, உயிர் நீங்கிய அரசரை சிபிலா எனும் பல்லக்கில் வைத்து, கண்கள் நீரால் நிரம்பி, மனம் துன்பத்தில் அழுகும் பணியாளர்கள் அவரை எடுத்துச் சென்றனர். அரசருக்கு முன்னால் மக்கள் சென்று, தங்கம், தங்க ஆபரணங்கள், பலவகை vastrangal ஆகியவற்றை வழியில் சிதறினர். மற்றோர் சந்தனம், அகில், குங்கிலியம், பைன் மரம், தாமரை மரம், தெய்வீக மரங்கள் போன்றவற்றை சேகரித்து, சுடுகாடை தயார் செய்தனர். அரிய மற்றும் சாதாரண வாசனைப் பொருட்களை அர்ப்பணித்து, அரசரை அந்த சுடுகாட்டில் வைத்தனர்; புரோகிதர்கள் முறையோடு அவரை அமர்த்தினர். அப்போது, விதிப்படி ஹோமங்கள் செய்து, புரோகிதர்கள் வேத மந்திரங்களை உச்சரித்தனர்; சாமவேத பாடகர்கள், சாஸ்திரப்படி சாமவேதத்தைப் பாடினர். அரசரின் மனைவிகள், மூப்பர்களுடன், தகுந்தபடி பல்லக்கிலும், ரதங்களிலும் நகரை விட்டு வெளியேறினர். புரோகிதர்கள் சுடுகாட்டில் அரசருக்குத் தகுந்த கிரியைகளைச் செய்தனர்; கௌசல்யா தலைமையில் பெண்கள் துக்கத்தில் மூழ்கினர். அப்போது, ஆயிரக்கணக்கான பெண்கள், கொக்கு குரல் போல், துயரம் நிறைந்த கூக்குரலில் அழுதனர். அவர்கள், துயரத்தில் அழுது, பலமுறை புலம்பி, வாகனங்களில் இருந்து இறங்கி, சரயு நதிக்கரை சென்றனர். பரதனுடன், அரசரின் மனைவிகள், அமைச்சர்கள், புரோகிதர்கள் அனைவரும் நீராடி, தந்தைக்கு திதி செய்து, கண்கள் நீரால் நிரம்பி, நகருக்குள் திரும்பி, பத்து நாட்கள் தரையில் துயரத்துடன் கழித்தனர். இப்போது எழுபத்தேழாவது வகுப்பை நீங்கள் கேட்கலாம். பத்து நாட்கள் முடிந்து, சுத்திகரிப்பு ஆன பிறகு, பன்னிரண்டாவது நாளில், அரசரின் மகன் இறுதிக் கிரியைகளைச் செய்தான். பிராமணர்களுக்கு அவர் பெரும் ரத்தினங்கள், செல்வம், உணவு, விலைமதிப்புள்ள vastrangal, பலவகை ரத்தினங்கள் வழங்கினார். அவர், வெண்மையான போர்வைகள், நூற்றுக்கணக்கான பசுக்கள், ஆண்-பெண் வேலைக்காரர்கள், வாகனங்கள், பெரிய வீடுகள் எனப் பலவற்றையும் பிராமணர்களுக்கு தந்தார். இவை அனைத்தும் தந்தை தசரதருக்காக அவர் அர்ப்பணித்தான். பதின்மூன்றாவது நாள் காலை, பரதன், துயரத்தில் மூழ்கி, குரல் தடைபட்டு, தந்தை சுடுகாட்டின் அடியில் நின்று, ஆழ்ந்த துயரத்தோடு கூறினான்: "நீங்கள் என்னை ராகவனிடம் ஒப்படைத்தபோது, அவர் வனத்திற்கு போனார்; இப்போது பாதுகாவலர் இல்லாத பிள்ளை போல் நான் விட்டுவிடப்பட்டேன். கௌசல்யா தாயை விட்டு, அரசே, எங்கு சென்றீர்கள்? இந்த சிவப்புக் கரிய சாம்பலும் எரிந்த எலும்புகளும் பார்த்து..." தந்தையின் உடல் அழிந்ததை கண்ட பரதன், தாங்க முடியாமல் புலம்பி, தரையில் விழுந்தான். அமைச்சர்கள் அவனை எழுப்ப முயன்றபோது, அவர் இந்திரரின் ரதக்கொடி விழுந்தது போல இருந்தான். அவருடைய தூய்மை மிக்க அமைச்சர்கள் அருகில் வந்தனர். யயாதி இறுதி காலத்தில் விழுந்ததை முனிவர்கள் பார்த்ததைப் போல, சத்ருக்னனும் துயரத்தில் அழும் பரதனைப் பார்த்தான். அரசரை நினைத்து, சத்ருக்னன் அறிவு மங்கித் தரையில் விழுந்தான்; மனம் குழம்பி, பைத்தியக்காரன் போல் துயரத்தில் புலம்பினான். தந்தையின் குணங்களையும், நற்காரியங்களையும் மீண்டும் மீண்டும் நினைத்து, மந்தரையின் தீமை மற்றும் கைகேயியின் பிடியில் ஏற்பட்ட கடும் துயரத்தில் சிக்கினான். வரப்பெற்ற அந்த துக்கத்தின் பெருங்கடலில் மூழ்கி, எப்போதும் பாசத்தால் வளர்க்கப்பட்ட அந்த இளம் இளவரசன் அகம் உடைந்து போனான்.