வால்மீகிராமாயணம்

நதிநீரை அருந்த வந்த காட்டு மாடோ, யானையோ, அல்லது அதன் தடங்களைப் பார்த்து வேறு எந்த விலங்கோ வந்திருக்குமோ என்று எண்ணி, என் கட்டுப்பாடில்லா உணர்ச்சிகளுடன், நான் இரவில் நீர்ப்பாசன இடங்களில் மறைந்து காத்திருந்தேன். அங்கு, இரவில், தனியாக, என் வில்லைக் குண்டியிட்டு, கரையில் வந்த அந்தக் காட்டுவிலங்கை, புதர்களுக்குள் மறைந்து, நான் விலங்கினேன். அப்போது, மற்றொரு பயங்கர விலங்கின் சத்தம் வந்தது; நான் கவனமாக கேட்டேன். இருள் சூழ்ந்த அந்த நேரத்தில், ஒரு பானம் அருகே நீரில் சில சலசலப்பு கேட்டேன். என் கேட்கும் தூரத்தில், யானை கத்தும் ஒலி போன்ற சத்தம் கேட்டது; உடனே, பாம்பு விஷம் போல தீப்பொலிவுடன் கூடிய கூரிய அம்பை எடுத்தேன். அந்த சத்தத்தை நோக்கி, யானை என்று எண்ணி, அந்தக் கூரிய, விஷம் போன்ற அம்பை விட்டேன். பிறகு, விடியற்காலையில், காட்டில் இருந்து தெளிவான மனித குரல் எழுந்தது. "அயோ, அயோ!" என்று உயிர் பகுதிகளில் அம்பு பாய்ந்த ஒருவர் நீரில் விழுந்து அழைத்தார். அம்பு பாய்ந்ததும், அங்கு மனித குரல் கேட்டது: "தவம் மேற்கொள்பவனாகிய எனக்கு எப்படி ஆயுதம் பாய்ந்தது?" "இரவில், இந்தத் தனிமையான நதிக்கு நான் நீர் எடுக்க வந்தேன்; யார் எனக்கு அம்பு பாய்ந்தார்? நான் யாருக்கு தவறு செய்தேன்?" "அக்ரோஷம், வனத்தில் விலங்குகளைக் காப்பாற்றும், தவம் மேற்கொள்பவனாகிய எனக்கு ஆயுதம் பாய்ந்தது எப்படி?" "முடித்தலை, மரச்சொம்பு, மிருதுவான தோல் அணிந்து, நான் உயிரை விட்டவன்; என்ன தவறு செய்தேன்?" "இவ்வாறு செய்யும் செயல் பயனற்றது, தீமை தரும்; எல்லோரும் குற்றம் கூறுவார்கள், ஆசானின் மனைவியை அணுகும் போல." "என் உயிர் இழப்புக்கு நான் அதிகமாக வருந்தவில்லை; என் தாய், தந்தை—எனக்கு ஒப்பானவர்கள்—அவர்களுக்காக தான்." "அந்த முதுமை பெற்ற தம்பதிகள், நீண்ட காலம் என் துணையால் வாழ்ந்தவர்கள்—நான் இல்லை என்றால், அவர்களுக்கு யார் உதவும்?" "என் முதுமை பெற்ற தாய், தந்தை, மற்றும் நானும்—all ஒரே அம்பினால் கொல்லப்பட்டோம்—ஒரு சிறுவன், தன்னை அறியாதவன் மூலம்." இந்த வருத்தமான வார்த்தைகளை கேட்டதும், என் மனம் தர்மத்திற்காக ஏங்கினது; என் வில், அம்பு தரையில் விழுந்தது, நான் துயரத்தால் சோர்ந்தேன். அவரது இரவில் அழைத்த சோகக் குரலைக் கேட்டதும், என் மனம் கலங்க, மிகுந்த துயரத்தில் மூழ்கினேன். அந்த இடத்திற்கு சென்றபோது, என் மனம் சோர்ந்து, என் உள்ளம் குழப்பத்தில், நான் அந்த தவசனைக் காண்ந்தேன்—சரயு கரையில், அம்பால் பாய்ந்து, உயிரிழந்தார். அவருடைய முடி சிதறி, நீர்ப்பானம் கவிழ்ந்து, தண்ணீர் சிந்தி, உடல் ரத்தம் சிந்த, அம்பு பாய்ந்து, வலியில் கிடந்தார். அவர், நான் பயத்தில், மனம் கலங்கிய நிலையில் இருந்தபோதும், கண்கள் கொண்டு என்னைப் பார்த்தார்; அவருடைய சக்தியில் எரியும் போல, கடுமையான வார்த்தைகள் சொன்னார்: "நான் காட்டில் வாழும் போது, அரசே, உனக்கு என்ன தவறு செய்தேன்? நீ நீர் எடுக்க நினைத்து என்னை அம்பால் பாய்ந்தாய்?" "ஒரே அம்பில் என் கண்குருடான முதுமை பெற்ற தாய், தந்தை—இப்போது உயிரிழந்தவர்கள்." "அந்த இருவரும், பலவீனமும், கண்குருடும், நீண்ட காலம், தாகத்தால் தவித்து, நம்பிக்கையால் துயரத்துடன், என்னை எதிர்பார்த்து காத்திருக்கிறார்கள்." "தவம், கல்வி—இவற்றுக்கு பயன் இல்லை; என் தந்தை நான் தரையில் விழுந்ததை அறியவில்லை." "அவர் அறிந்தாலும், என்ன செய்ய முடியும்? அவர் சக்தியற்றவர், நகர முடியாதவர்; ஒரு மரம் மற்றொரு மரம் வெட்டப்படும்போது காப்பாற்ற முடியாதது போல." "ராமா, விரைந்து என் தந்தைக்கு நீயே சொல்ல வேண்டும்; அவருடைய கோபம் காட்டில் எரியும் தீ போல உன்னை எரிக்க விடாதே." "இது தான் ஒரே பாதை, அரசே, என் தந்தையின் ஆசிரமத்திற்கு செல்லும்; அங்கு சென்று அவரை சமாதானப்படுத்து; அவர் கோபத்தில் உன்னை சபிக்க வேண்டாம்." "அரசே, என் உயிர் பகுதியில் பாய்ந்த அந்த கூரிய அம்பை இழுத்து எடு; அது என் உயிரை தடுத்து, நதிக்கரையில் மண் தடுப்பது போல." "அம்பு உடலில் இருந்தால், உயிருடன் வலியில் தவிப்பேன்; அம்பு இழுத்தால், உடனே உயிர் போகும். நீ அம்பை இழுத்து எடுக்க நினைக்கும் போது, என் மனம் பயத்தில் இருந்தது." அந்த தவசன், துயரத்தில், பலவீனத்தில், என் மனதில் கவலை இருப்பதை உணர்ந்தார். மிகுந்த வலியும், துயரமும், உடல் சோர்ந்து, இறப்பை நோக்கி, அவர் மிகுந்த துயரத்துடன் என்னிடம் பேசினார்: "அரசே, என் மனதை தைரியமாக கட்டுப்படுத்துகிறேன்; நீ செய்த பாபம்—பிராமணன் கொலை—உன் மனதில் சுமையாய் இருக்க வேண்டாம்." "நான் பிராமணன் அல்ல, அரசே; உன் மனம் கவலை கொள்ள வேண்டாம்; நான் சூத்ர தாயும், வைசிய தந்தையும் பெற்றவன், பூமியின் அதிபதி." இவ்வாறு, அவர் துன்பத்தில், உயிர் பகுதியில் அம்பு பாய்ந்து, தரையில் சோர்ந்து, உடல் நடுங்க, வலியில் விலங்கினார். அவர் கீழே வணங்கி கிடந்தபோது, நான் அம்பை உடலில் இருந்து இழுத்து எடுத்தேன். நீரில் சோர்ந்து, மனம் அழுத்தத்தில், இடையறாத வலியில் அழுதபின், நான் சரயு கரையில் அவரை மிகுந்த துயரத்தில் கிடப்பதை பார்த்தேன். இப்போது, அயோத்தியா காண்டத்தின் அறுபத்து நான்காவது அதிகாரத்தை கேள், வால்மீகி ராமாயணத்தில். அந்த தவசனை அநியாயமாக கொன்ற துயரத்தில், தர்மத்தை விரும்பும் ராமன், மீண்டும் கௌசல்யாவிடம் பேசினார். அறியாமையில் செய்த அந்த பெரிய பாவம், என் உணர்ச்சிகள் குழப்பத்தில், நான் தனிமையில், எந்த நன்மை கிடைக்குமோ என்று ஆழமாக சிந்தித்தேன். பிறகு, தூய நீர் நிரம்பிய பானத்தை எடுத்துக்கொண்டு, அவர் சொன்ன பாதையில், அந்த ஆசிரமத்திற்கு சென்றேன். அங்கு, அவருடைய தாய், தந்தையை—முதுமை, கண்குருடு, சக்தியற்ற—இரு சிறகு வெட்டப்பட்ட பறவைகள் போல, நான் கண்டேன்.