இப்போது அந்தச் சம்பவங்களை உங்களுக்கு ஒரு புனிதமான, உருக்கமான கதையாகத் தமிழில் சொல்கிறேன்: ராமன், தன் மனதில் பெருமை மற்றும் அகந்தையை விட்டுவிட்டு, தாய்மார்களுக்கு உரிய மரியாதையுடன் நடக்க வேண்டும் என்று கூறினார். கைகேயி தேவியை தாயாக மதிக்க வேண்டும் என்றும், பரதனிடம் அரசருக்கு உரிய மரியாதையுடன் நடக்க வேண்டும் என்று ராமன் அறிவுறுத்தினார். “அரசர்கள் செல்வத்தில் முதன்மை பெறுபவர்கள்; அரசருக்கான கடமையை நினைவில் வைத்துக் கொள்ள வேண்டும்,” என்றார். பரதனிடம் செல்லும்போது, தாய்மார்களிடம் உரிய முறையில் நடக்க வேண்டும் என்றும், என் வார்த்தைகளை பரதனிடம் தெரிவிக்க வேண்டும் என்றும் கூறினார். இக்ஷ்வாகு வம்சத்தின் வீரரான பரதனிடம் உரிய மரியாதையுடன் பேச வேண்டும் என்றும், தந்தை அரசை நடத்தும் போது, ராஜ்யத்தை பாதுகாக்க வேண்டும் என்றும் ராமன் கூறினார். வயதான ராஜா, “அவனுக்கு ராஜ்யத்தை நடத்த அனுமதி கொடு; அவன் இளவரசராக ஆட்சி செய்ய என் கட்டளைகளை மட்டும் பின்பற்று,” என்று ராமனிடம் கூறினார். ராஜா, கண்களில் நீர் வழிந்தவாறு, “என் மகனை எதிர்நோக்கி, அவள் தாயாக உன்னை நினைக்க வேண்டும்,” என்று ராமனிடம் மீண்டும் கூறினார். அவ்வாறு ராஜா பேசும் போது, தாமரையின் செந்நிற கண்கள் கொண்ட ராமன், ஆழ்ந்த சோகத்தில் அழுதார். லக்ஷ்மணன், சினத்துடன், “எந்த தவறிற்காக இளவரசர் நாட்டை விட்டு அனுப்பப்படுகிறார்?” என்று விமர்சித்தார். கைகேயியின் கட்டளையை நம்பி, ராஜா இந்தச் செயலை செய்தார்; அது சரியோ, தவறோ, எல்லாம் நம்மை சோகத்தில் ஆழ்த்தியுள்ளது. ராமனை நாட்டை விட்டு அனுப்பியது, ஆசையாலோ, வரம் கொடுக்கும் நோக்கத்தாலோ, தவறான செயல் தான் என்று லக்ஷ்மணன் கூறினார். இது அரசனின் விருப்பத்தை நிறைவேற்ற மட்டுமே செய்யப்பட்டது; ராமனை விட்டு விடுவதற்கு எந்த நியாயமும் இல்லை என்று அவர் கூறினார். நன்றாக யோசிக்காமல், காரணம் இல்லாமல், ரகுவின் நாட்டைவிட்டு அனுப்புதல் மக்கள் சத்தம் எழுப்பும் என்று லக்ஷ்மணன் கூறினார். “எனக்கு, ஓ ராஜா, தந்தை என்ற அடையாளம் இல்லை; ரகுவே என் சகோதரர், ஆண்டவன், உறவு, தந்தை,” என்று அவர் உருக்கமாக சொன்னார். அனைவராலும் விரும்பப்பட்ட, அனைவருக்கும் நன்மை செய்யும் ஒருவரை விட்டுவிட்டால், உலகம் உங்களை எப்படி மதிக்கும்? ராமனை, எல்லா மக்களையும் மகிழ்விக்கின்ற, தர்மத்தைக் கடைப்பிடிக்கும் ஒருவரை நாட்டை விட்டு அனுப்பினால், உலகத்திற்கு எதிராக நீங்கள் அரசராக இருப்பது எப்படி? என்றார். அந்த நேரத்தில், சீதா, ஆழ்ந்த சோகத்தில், திடமான விரதத்துடன், அமைதியாக நின்றார். அவள் முன்பு இவ்வாறு துயரத்தை அனுபவித்தது இல்லை; அந்த துயரத்தில், அவள் கண்களில் நீர் வழிந்தது, என்னிடம் ஒரு வார்த்தையும் பேசவில்லை. தன் கணவரை சோகத்தில் பார்த்தபோது, அவள் திட Suddenly tears flowed as she watched me depart. அதேபோல், ராமன், கண்களில் நீர், கை கூப்பிய நிலையில், லக்ஷ்மணனின் பாதுகாப்பில் நின்றார்; சீதா, அழுது, திடமான மனத்துடன், தன் பார்வையை ராஜசபை மற்றும் என்னிடம் வைத்திருந்தார். இப்போது, வால்மீகி ராமாயணத்தின் அயோத்தி காண்டத்தில் ஐம்பத்தொன்பதாவது சர்கம் தொடங்குகிறது. என் குதிரைகள் திரும்ப முயன்றபோது, அவை வழியில் செல்ல மறுத்தன; ராமன் காட்டிற்குச் செல்லும் போது, அவை வெந்நீர் கண்ணீர் விட்டன. இரு இளவரசர்களிடம் வணங்கியபின், நான் சோகத்தை மனத்தில் வைத்துக்கொண்டு தேரில் ஏறி புறப்பட்டேன். நான் கூஹாவுடன் பல நாட்கள் இருந்தேன்; ராமன் என்னை மீண்டும் அழைப்பார் என்று எதிர்பார்த்தேன். ஓ ராஜா, உங்கள் நாட்டில், எனக்காக சோகத்தில், மலர்களும், கிளைகளும், புதர்களும் இருந்தும் மரங்கள் வாடிவிட்டன. நதிகள் வெந்நீர் கொண்டுள்ளன; ஏரிகள், குளங்கள் வாடிவிட்டன; காட்டும், காடுகளும் வாடிய இலைகளுடன் உள்ளன. உயிரினங்கள் அலைவதில்லை; காட்டுவிலங்குகள் சுற்றவில்லை; அந்த காடு, ராமனுக்காக சோகத்தில், அமைதியாக உள்ளது. தாமரைகள் தங்கள் இதழ்களை மூடிவிட்டன; நீரின் மேல் குழப்பம் உள்ளது; ஏரிகள் வாடிவிட்டன; விலங்குகளும், பறவைகளும் இல்லை. நீரில் மிதக்கும் மலர்களும், நிலத்தில் வளர்ந்த மலர்களும், இன்று பிரகாசம் இல்லை; வாசனை மங்கிவிட்டது; பழங்கள் பழையபடி இல்லை. இங்கு தோட்டங்கள் காலியாக உள்ளன; பறவைகள் காணவில்லை; ஓ மனிதர்களில் சிறந்தவரே, இனிமையான பூங்காக்கள் இல்லை. நான் அயோத்தியாவுக்கு வந்தபோது, யாரும் வரவேற்கவில்லை; மக்கள், ராமனை காண முடியாததால், மீண்டும் மீண்டும் சோகமாக சிரமப்படுகிறார்கள். ராஜசபை வழியில் தேரை ராமன் இல்லாமல் திரும்பும் போது, அனைவரும் கண்ணீர் விட்டனர். மாளிகை, அரண்மனை, கோபுரங்களில் பெண்கள், ராமன் இல்லாமல் தேரை பார்த்து, சோகத்தில் அழுகின்றனர். அவர்களின் கண்கள் விரிந்தும், தெளிவும், கண்ணீரால் நிரம்பி, ஒருவரை ஒருவர் பார்த்து, துயரத்தில் மூழ்கினர். எனக்கு, சோகத்தில், எதிரிகள், நண்பர்கள், நடுநிலையவர்கள் என்ற வேறுபாடு தெரியவில்லை. மக்கள் மகிழ்ச்சி இல்லாமல், யானைகள், குதிரைகள் சோகத்தில், அவர்களின் குரல் மெலிந்து, ஆழ்ந்தため sighs. ஓ ராஜா, ராமன் நாட்டை விட்டு அனுப்பப்பட்டதால், அயோத்தி, கௌசல்யா தன் மகனை இழந்தது போல, மகிழ்ச்சி இல்லாமல் உள்ளது. சாரதியின் வார்த்தைகளை கேட்ட ராஜா, கண்ணீர் சுரந்த குரலில், ஆழ்ந்த துயரத்தில், அவனிடம் பேசினார்: “இது என் அறிவுடன், புத்திசாலிகளுடன், ஆலோசனையுடன் செய்யப்படவில்லை; கைகேயி, தீமை கொண்ட மனத்தால், இதை செய்தாள். நண்பர்களுடன், அமைச்சர்களுடன், குடிமக்களுடன் நான் ஆலோசிக்கவில்லை; குழப்பத்தில், ஒரு பெண்ணுக்காக, இந்த முடிவை திடீரென எடுத்தேன். நிச்சயமாக, விதி அல்லது பெரிய துயரத்தால், இந்த பேரழிவு இந்த குடும்பத்தில் வந்தது, ஓ சாரதி, அழிவை ஏற்படுத்தியுள்ளது.” இவ்வாறு, அந்த சம்பவங்கள் அயோத்தியில், ராமன், லக்ஷ்மணன், சீதா, ராஜா, மக்கள், இயற்கை, எல்லாம் சோகத்தில் மூழ்கியிருந்தது.