வால்மீகிராமாயணம்

சுமந்த்ரன் பலவிதமாக பணிந்து, தாழ்மையுடன் வருந்தி ராமரிடம் வேண்டிக் கொண்டபோது, தன் ஊழியருக்கு கருணையுடன் இரங்கிய ராமர் அவரை இவ்வாறு அருளினார்: “என் மீது உனது உன்னதமான பக்தியை நான் நன்கு அறிவேன், எம் தலைவனுக்குத் தன்னையே அர்ப்பணித்தவனே! நான் உன்னை இங்கிருந்து நகரத்துக்கு அனுப்பும் காரணத்தையும் கேள். நீ அயோத்திக்கு சென்றவுடன், என் இளைய தாயார் கைக்கேயி, ராமர் காட்டிற்குப் போனார் என்பதை நம்புவாள். நான் காட்டிற்குச் சென்ற பிறகு, அந்த அரசி திருப்தியடைந்து, தர்மமிக்க ராஜா பொய் பேசினார் என்ற சந்தேகம் அவளுக்கு வராது. எனது மிகப்பெரிய ஆசை என்னவென்றால், என் இளைய தாயார் தனது மகன் பரதனுக்காக பாதுகாப்பாக வளமான ராஜ்யத்தைப் பெற வேண்டும் என்பதே. எனது மகிழ்ச்சிக்கும், அரசரின் மகிழ்ச்சிக்கும் நீ நகரத்துக்குத் திரும்பிச் செல்ல வேண்டும், சுமந்த்ரா! அரியட்டும் தேருடன் நகரத்துக்கு நீ செல்லவும், யாருக்கு எப்படி உரியதோ அவ்வாறு அவரவர் இடத்தில் உரிய வார்த்தைகளைச் சொல்லவும்.” இவ்வாறு கூறி, தனது தேரோட்டியை மீண்டும் மீண்டும் ஆறுதல் கூறிய பின், ராமர் உறுதியான மனதுடன் குஹனை நோக்கி பேசினார்: “குஹா, இப்போது மக்கள் வசிக்கும் காட்டில் நான் தங்குவது ஒப்பதல்ல; தவசிகளுக்குக் கட்டுப்படுத்தப்பட்ட விதிப்படி, நான் தவமிருக்கும் ஆசிரமத்திலேயே தங்க வேண்டும். எனவே, தவசிகளுக்குச் சிறப்பான விரதத்தை ஏற்று, என் தந்தை, சீதை, லக்ஷ்மணரின் நலனுக்காக நான் புறப்படுகிறேன். எனது ஜடையைச் செய்த பிறகு பயணமாகப் புறப்படுவேன்; அத்தகைய பனியன் மரத்தின் பாலை எடுத்து வா.” குஹா விரைவாக அந்த பாலை கொண்டு வந்தான். அந்த பாலை கொண்டு, ராமர் லக்ஷ்மணருக்கும் தமக்குமாக ஜடையைச் செய்தார்; நீண்ட தோள்கள் உடைய, மனிதர்களில் சிறந்தவரான ராமர், தவசியின் வேடத்தை ஏற்றார். புல் உடைகளை அணிந்து, ஜடை சுற்றிய இருவரும் இரட்டையர் போல் தவசிகள் போல ஒளிவீசினர். பின்னர், லக்ஷ்மணருடன் தவசிபாதையை ஏற்ற ராமர், தம் விரதத்தை மேற்கொண்டு, தம் தோழனான குஹாவிடம் கூறினார்: “குஹா, இராணுவம், பொருளாதாரம், கோட்டைகள், மக்கள் ஆகியவற்றை எப்போதும் கவனமாகப் பாதுகாக்க வேண்டும்; ஒரு ராஜ்யத்தை பாதுகாப்பது மிகவும் கடினமானதாகும்.” இவ்வாறு குஹாவிடம் விடை பெற்ற இக்ஷ்வாகுவின் சந்ததி, தன் மனைவி சீதை மற்றும் லக்ஷ்மணருடன் மனதில் கலக்கம் இல்லாமல் விரைவாக அங்கிருந்து புறப்பட்டார். கங்கை நதிக்கரையில் வந்து, வேகமாக ஓடும் அந்த நதியை கடந்துபோக விரும்பிய ராமர், லக்ஷ்மணரை நோக்கி, “மனிதர்களில் சிறந்தவனே! தயார் நிலையில் உள்ள இந்த படகில் ஏறு; பிறகு, நம் குலவதி சீதையை மெதுவாக ஏறவழிவை” என்றார். அண்ணனின் கட்டளையை எதிர்ப்பு இன்றி ஏற்றுக்கொண்ட லக்ஷ்மணர் முதலில் சீதையை படகில் ஏற்றினார்; பின்னர் தாமும் ஏறினார். பிறகு, புகழ் பெற்ற லக்ஷ்மணரின் அண்ணன் ராமரும் படகில் ஏறினார்; நிஷாதர்களின் தலைவன் குஹா தன் உறவினர்களை விரைந்து படகை இயக்குமாறு ஊக்குவித்தான். பெரும் ஒளிவீசும் ராமர், படகில் ஏறியதும், தம் நலனுக்காக ப்ராமணர்களுக்கும் க்ஷத்திரியர்களுக்கும் விதிப்படி சொல்லப்பட்ட புனித மந்திரங்களை உச்சரித்தார். சீதை, லக்ஷ்மணருடன், சாஸ்திரப்படி தீர்த்தம் பருகி, ஒளிவீசும் மகிழ்ச்சியுடன் அந்த நதிக்கு வணங்கி பணிந்தனர். சுமந்த்ரன், குஹா மற்றும் அவர்களது படையை வணங்கி, ராமர் படகில் ஏறி, படகோட்டிகளிடம் செல்லுமாறு கூறினார். அவர்கள் ஊக்குவித்தபோது, படகு வல்லமை வாய்ந்த படகோட்டியால் வல்லமாக ஓடப்பட்டு, வேகமாக ஆற்றை கடந்தது. படகு பாகீரதி நதியின் நடுவில் சென்றபோது, குற்றமற்ற வைதேஹி, கைவிரல்கள் இணைத்து நதியை நோக்கி வேண்டினார்: “இவர் தசரத மஹாராஜாவின் மகன்; அவரை, உன் பாதுகாப்பில் வைத்துக் கொண்டு, தந்தையின் கட்டளையை நிறைவேற்றச் செய்யும், கங்கையே! பதினான்கு வருடங்கள் காட்டில் தங்கியபின், தன் சகோதரனும் நானும் கூடவே திரும்பிவருவோம். அப்போது, பாக்கியசாலியான, அருள்மிகு தேவியே, நான் பாதுகாப்பாகத் திரும்பியபின், உன்னை மகிழ்ச்சியுடன் வழிபடுவேன்; எனது அனைத்து விருப்பங்களும் நிறைவேற வேண்டும். மூன்று பாதைகளாக ஓடும் தேவியே, பிரம்மாவின் உலகை நீ காண்கிறாய்; கடல் அரசனின் மனைவியாகவும் இந்த உலகில் நீ விளங்குகிறாய். எனவே, அழகிய தேவியே, உமக்கு வணங்கி, உன்னைப் புகழ்கிறேன்; மனிதர்களில் சிறந்தவரான என் கணவர் ராஜ்யத்தை மீண்டும் பெற்று பாதுகாப்பாகத் திரும்பும்போது. நூறு ஆயிரம் பசுக்கள், ஆடைகள், சிறந்த உணவுகள் ஆகியவற்றை ப்ராமணர்களுக்கு வழங்குவேன்; உன்னை மகிழ்விக்க விரும்புகிறேன். ஆயிரம் பானைக்கலன்களில் மதுவும், இறைச்சிசாதமும் அர்ப்பணித்து, உன்னை பக்தியுடன் வழிபடுவேன், நகரத்துக்கு திரும்பியபின். உன் கரையில் தங்கும் எல்லா தேவர்களையும், புனிதமான தீர்த்தங்களையும், ஆலயங்களையும் நான் வழிபடுவேன். என் வலிமைமிக்க கணவரும், அவரது சகோதரரும் என்னுடன் மீண்டும் சேர்ந்தபின், காட்டிலிருந்து அயோத்திக்கு மீண்டும் செல்ல என் வாழ்த்து, பாவமற்ற தேவியே!” இவ்வாறு வேண்டிய சீதை, குற்றமற்றவள், விரைவாக கங்கையின் தெற்கு கரையை அடைந்தார். கரையை அடைந்ததும், மனிதர்களில் சிறந்த ராமர், படகை விட்டு, தம் சகோதரரும், சிறந்த வைதேஹியும் உடன் புறப்பட்டார். பின்னர், வலிமைமிக்க ராமர், சுமித்ரையின் மகன் லக்ஷ்மணனை நோக்கி, “நம்மை மக்கள் நடுவிலும், தனிமையிலும் பாதுகாப்பதற்கு எப்போதும் விழிப்புடன் இரு! காட்டின் தனிமையில் பாதுகாப்பு மிக அவசியம்; முன்னால் செல், சௌமித்ரி, சீதை உன்னைப் பின்தொடரட்டும். நான் பின்னால் நடந்து, உங்களிருவரையும் காத்துக்கொள்வேன். இன்று வைதேஹி காட்டில் வாழும் துன்பத்தை அனுபவிப்பாள். எந்த ஒரு செயலும் காலம் வருமுன் சுலபமாக நடைபெறாது; இன்று அவள் காட்டில் இருப்பது எவ்வளவு கடினம் என்று உணர்வாள். இன்று, மக்கள் இல்லாத, வயல்கள் தோட்டங்கள் இல்லாத, சிரமங்கள் நிறைந்த, பள்ளத்தாக்குகளும் உள்ள காட்டிற்குள் அவள் நுழையப்போகிறாள்.” இவ்வாறு, ராமர், லக்ஷ்மணர், சீதை ஆகியோர் காட்டை நோக்கி தங்கள் புதிய வாழ்க்கையைத் தொடங்கினர்.