இருந்த காலங்களில், ஒரு அழகான கதை நடந்தது. அந்தக் கதை நம் கண்களுக்கு முன்னே நிகழ்ந்தது போல, இரண்டு குசிலவர்கள் தங்களின் இனிமையான குரல்களால் அந்தக் கதையை பாடினர். அவர்கள் பாடிய melodious குரல்கள், மக்களின் இதயங்களை மகிழ்ச்சியுடன் நிரப்பின. அப்போது, அங்கு இருந்த பெரிய முனிவர்கள், அவர்கள் பாடலின் இனிமைக்கு மயங்கியபடி, பெருமை வாய்ந்த பரிசுகளை வழங்கினர். ஒருவரால் ஒரு நீர் கிண்ணம், மற்றொருவரால் தோல் உடைகள், இன்னொருவரால் கருப்பு மானின் தோல், மேலும் பல பரிசுகள் வழங்கப்பட்டன. அந்த முனிவர்கள், மகிழ்ச்சியுடன், அக்கதையைப் பாடிய குசிலவர்களுக்கு அன்புடன் பரிசுகளை வழங்கினர். அவர்கள் அனைவரும் உண்மையைச் பேசும் முனிவர்கள், அந்தக் கதை ஒரு அற்புதமான கதை எனக் கூறினர். அந்தக் கதை, கவிஞர்களின் அடிப்படையாகவும், பல அர்த்தங்களைக் கொண்டதாகவும், அனைவருக்கும் மகிழ்ச்சி அளிக்கும் வகையில் பாட்டில் கலைக்கூடியதாகவும் இருந்தது. அப்போது, பரதரின் மூத்த சகோதரர், அந்த இரண்டு குசிலவர்களைப் பார்த்து, அவர்களை தனது வீட்டுக்கு அழைத்தார். ராமர், பகைவர்களை அழிக்கும் பெருமை வாய்ந்தவர், அவர்கள் மீது மரியாதை செலுத்தினார். தங்கக் குருட்டில் உட்கார்ந்த ராமர், தனது சகோதரர்கள் மற்றும் ஆலோசகர்களுடன், அந்த இரண்டு குசிலவர்களின் அழகையும், நல்ல நடத்தை கொண்டவர்களையும் பார்த்தார். "இந்த கதை, தேவன்களுக்கே ஒப்பானவர்கள் எனும் இருவரின் கதை," என்று ராமர், லக்ஷ்மணன், சக்ருக்னன் மற்றும் பரதனிடம் கூறினார். "இந்த அற்புதமான கதை, பல அர்த்தங்களைக் கொண்டது, அதை அவர்கள் இனிமையாகப் பாடச் சொன்னேன்." அவர்கள் மனத்திற்குள் இருந்து எழுந்த குரல்களால், அக்கதை இனிமையாகவும், ஆர்த்தமாகவும் பாடப்பட்டது. அவர்கள் இசையில் உள்ள ஒற்றுமை, ஒலியின் அழகு, எல்லோரையும் மகிழ்ச்சியுடன் நிரப்பியது. அந்த இரண்டு குசிலவர்கள், அரச குடும்பத்தின் அடையாளங்களை உடையவர்கள், தங்கள் பாடலால் அனைவரையும் கவர்ந்தனர். "இப்போது, அவர்களின் மகத்தான செயல்களைப் பற்றி கேட்டுக் கொள்ளுங்கள்," என்று ராமர் கூறினார், அவர்கள் பாட ஆரம்பித்தனர். இந்த கதை, வால்மீகி ராமாயணத்தின் பஞ்சமாவது அத்தியாயத்தை எடுத்துக் கூறுகிறது. ஒருநாள், பூமி முழுவதும் போரில் வெற்றி பெற்ற ராஜாக்களின் கதை, பிரஜாபதியால் தொடங்கி, சாகரன் எனும் ராஜாவை அடையின்றி, ஆழ்கடலை தோண்டிய போது, அவரைச் சுற்றி அறுபது ஆயிரம் மகன்கள் இருந்தனர். இக்கதை, இக்ஷ்வாகு குலத்தில் எழுந்த மகத்தான கதை, ராமாயணமாக அறியப்படுகிறது. இப்போது, நாம் இந்தச் கதையை ஆரம்பத்திலிருந்து, நீதியுடன், ஆசை மற்றும் செல்வத்துடன், கேட்க வேண்டும். அந்த காலத்தில், உலகம் முழுவதும் புகழ் பெற்ற அயோத்தி என்ற நகரம், மானுவால் கட்டப்பட்டது. அந்த அற்புதமான நகரம், பன்னிரு யோஜனங்கள் நீளமுடையது, மூன்று யோஜனங்கள் அகலமுடையது. இங்கு, அரசர் தசரதன், தெய்வங்களின் ஆண்டவராக வாழ்ந்தார். அந்த நகரம், அழகான சாலைகள், சந்தைகள், கலைஞர்கள், மற்றும் பல்வேறு கலைஞர்களால் நிரம்பியிருந்தது. அது, கலைஞர்கள் மற்றும் பாடகர்களால் நிரம்பிய, உயரமான மாளிகைகள் மற்றும் கொடியால் அலங்கரிக்கப்பட்டது. அயோத்தி, அழகான தோட்டங்கள் மற்றும் மாம்பழ மரங்களால் சூழப்பட்ட, ஆழமான பாதுகாப்பு கிணற்றுகளால் சூழப்பட்ட, குதிரைகள், யானைகள், மாடு, ஒட்டகங்கள் மற்றும் குதிரைகள் நிறைந்திருந்தது. அந்த நகரம், பல்வேறு வணிகர்களால் அழகாக அலங்கரிக்கப்பட்டது, மகத்தான மாளிகைகளால் ஒளி வீசும் போல, அமராவதி போன்ற நகரத்தைப் போலவே இருந்தது. இந்தக் கதை, ஆழ்ந்த அடிப்படையில், இசை, இசைக்கருவிகள், மற்றும் பல்வேறு கலைகளால் முழுமையாக ஒலித்தது. இதன் வாசகங்கள், ஒளி வீசும் மாளிகைகளில், அரசர்களின் மகத்துவத்தைப் போலவே இருந்தது. இவ்வாறு, இந்தக் கதை, நம் இதயங்களில் வாழ்ந்துகொண்டே, எப்போதும் மகிழ்ச்சியுடன் கேட்கப்படும் கதை.