திருஷங்கு, துரதிருஷ்டவசமாக விதியின் ஆற்றலால் நெருக்கடியில் சிக்கியிருந்தான். “அனைத்தும் விதியின் கட்டுப்பாட்டில் உள்ளது; விதியே உயர்ந்த பாதை,” என்று அவன் தன் துயரத்தை வெளிப்படுத்தினான். “நான் மிகவும் துன்பத்தால் பாதிக்கப்பட்டவன்; உன்னுடைய அருளை நாடி வந்திருக்கிறேன். விதி என் செயல்களை தடுக்கும் போது, நீ எனக்காக செயல்பட வேண்டும், பாக்கியசாலி!” என்று விஸ்வாமித்ரரிடம் கெஞ்சினான். “நான் வேறு யாரையும் சரணாகச் செல்ல மாட்டேன்; எனக்கு வேறு அடைக்கலம் இல்லை. நீயே, உன் முயற்சியால், விதியை மாற்ற வேண்டும்,” என்று திருஷங்கு உரைத்தான். அப்போது, பாலை காண்டத்தில், வால்மீகி ராமாயணத்தின் ஐம்பத்தொன்பதாவது சர்கம் ஆரம்பமாகிறது. குஷிக புத்திரன் விஸ்வாமித்ரர், கருணையால் திருஷங்குவை நோக்கி இனிய வார்த்தைகள் கூறினார். “இக்ஷ்வாகு வம்சத்தாரே, வரவேற்கிறேன், மகனே! நீ உண்மையில் தர்மநிஷ்டன் என்று எனக்குத் தெரியும். நான் உனக்கு சரணமளிக்கிறேன்; பயப்படாதே, ராஜாதி ராஜா!” என்று ஆற்றலுடன் கூறினார். “நான் எல்லா பெரிய முனிவர்களையும், யஜ்ஞங்களில் உதவுபவர்களையும் அழைப்பேன். பிறகு, ராஜனே, நீ திருப்தியுடன் யஜ்ஞம் செய்யலாம். உன் மீது வந்துள்ள இந்த உருவம், குருவின் சாபத்தால் ஏற்பட்டது; அதே உருவத்துடன் நீ உடலோடு மேலே செல்லப் போகிறாய். நீ குஷிக புத்திரனை சரணமாக நாடியதால், வானுலகம் உன் அடைவில் உள்ளது,” என்று விஸ்வாமித்ரர் கூறினார். அதன் பின், அந்த பிரமாண்டமான முனிவர், தன் அறம் நிறைந்த புத்திரர்களை, யஜ்ஞப் பொருட்களை தயார் செய்யும்படி ஆணையிட்டார். தன் சிஷ்யர்களை அழைத்து, “வசிஷ்டரும் உட்பட அனைத்து முனிவர்களையும், என் கட்டளையின்படி இங்கு அழைத்து வாருங்கள்,” என்று கூறினார். அவர்களது சிஷ்யர்கள், நண்பர்கள், வேதத்தில் தேர்ந்த பூஜாரிகள், யாரும் என் வார்த்தையால் பேச விரும்பினால், அவர்களும் வரட்டும்,” என்று விஸ்வாமித்ரர் கூறினார். அவரது உத்தரவினை கேட்ட அனைவரும், பல திசைகளில் சென்றனர். பின்னர், அனைத்து பகுதிகளிலிருந்தும் பிராமண முனிவர்கள், அவர்களது சிஷ்யர்கள், விஸ்வாமித்ரரின் தவசக்தியில் ஒளிரும் முனிவரை நோக்கி வந்தனர். அவர்கள், அனைத்து பிராமண முனிவர்களின் வார்த்தைகளை கூறினர்; அவ்வாறு கேட்ட பிறகு, அனைத்து த்விஜர்கள் வர ஆரம்பித்தனர். அனைத்துப் பகுதிகளிலிருந்தும் முனிவர்கள் வந்தாலும், மகோதை நகரிலிருந்து யாரும் வரவில்லை. வசிஷ்டர்கள், கோபத்துடன், கடுமையான வார்த்தைகளை கூறினர். “முனிவர்களில் சிறந்தவரே, நான் கூறியதை கேள்: சண்டாலனுக்கு, குறிப்பாக, ஒரு க்ஷத்திரியன் யஜ்ஞத்தில் பூஜாரியாக இருக்க முடியுமா? தெய்வ முனிவர்கள், அவனது ஹோமபாகத்தை எப்படி ஏற்க முடியும்? பெரிய பிராமணர்கள், சண்டாலனின் உணவை உண்டு, யஜ்ஞத்தில் பங்கெடுக்க முடியுமா? விஸ்வாமித்ரரால் பாதுகாக்கப்படுபவர்கள் வானுலகம் எப்படிப் பெறுவார்கள்?” என்று கோபத்துடன் வசிஷ்டர்கள் கூறினர். அனைத்து வசிஷ்டர்கள், மகோதை நகரினரும், இப்படியே கூறினர்; அவர்களது வார்த்தைகளை கேட்ட விஸ்வாமித்ரர், கண்கள் சிவந்த கோபத்தில், “நான் குற்றமற்றவன், கடுமையான தவத்தில் நிலைத்தவன்; என்றாலும் அவர்கள் என்னை இழிவுபடுத்துகிறார்கள்,” என்று கூறினார். “அந்த தீயவர்கள் நிச்சயம் சாம்பலாகிவிடுவார்கள்; இன்றே, காலத்தின் கட்டுப்பாட்டால், அவர்கள் யமலோகத்திற்குப் போகிறார்கள். ஏழு நூறு பிறவிகளுக்கு, அவர்கள் ம்ருதபாசாக, நாய்க்கறி உண்ணும், இரக்கமில்லாத, முஷ்டிகா எனப்படும், விகலமானவர்களாக, உலகங்களில் அலைந்து, மரியாதையில்லாதவர்களாக பிறக்கட்டும். மகோதை நகரின் மனம் கெட்டவன், என்னை குற்றமற்றவராக இருந்தும் இழிவுபடுத்தினான்; அவன் அனைத்து உலகிலும் பழிக்கப்பட்டவன், நிஷாதனாக, உயிர்களை கொல்லும், இரக்கமில்லாதவனாக ஆகட்டும். என் கோபத்தால், அவன் நீண்ட காலம் துயரத்தில் வாழட்டும்,” என்று விஸ்வாமித்ரர் கூறி, அமைதியடைந்தார். அடுத்து, வால்மீகி ராமாயணத்தின் அறுபதாவது சர்கம் தொடங்குகிறது. வசிஷ்டர்கள், மகோதை நகரினரும், விஸ்வாமித்ரரின் தவசக்தியால் வென்றுபோனதை அறிந்த விஸ்வாமித்ரர், முனிவர்களிடையே பேசினார்: “இவன் திருஷங்கு, இக்ஷ்வாகு வம்சத்தில் புகழ்பெற்றவன், தர்மநிஷ்டன், தானவந்தவன்; எனக்கு சரணமாக வந்திருக்கிறான். இந்த உடலோடு, தேவர்கள் உலகை வெல்ல விரும்புகிறான்; உடலோடு வானுலகத்திற்கு செல்ல விரும்புகிறான்.” “நீங்கள் எனது உடனுடன் யஜ்ஞத்தை தொடங்குங்கள்,” என்று விஸ்வாமித்ரர் கூறினார். அவருடைய வார்த்தைகளை கேட்ட அனைத்து பெரிய முனிவர்களும், தர்மத்தை அறிந்தவர்கள், உடனே கூடிவிட்டு, “குஷிக புத்திரன் மிகவும் கோபமுள்ள முனிவர். அவர் கூறியதை சந்தேகமின்றி செய்ய வேண்டும்; அந்த புனிதர், அக்னிக்கு சமமானவர், கோபத்தில் சாபம் கூறும்,” என்று தெரிவித்தனர். “எனவே, இந்த யஜ்ஞம் நடைபெறட்டும்; இக்ஷ்வாகு வம்சத்தாரான திருஷங்கு, விஸ்வாமித்ரரின் சக்தியால் உடலோடு வானுலகம் செல்லட்டும்,” என்று கூறினர். பின்னர், யஜ்ஞம் தொடங்கப்பட்டது; அனைவரும் அந்த யஜ்ஞத்தை மேற்கொண்டனர். விஸ்வாமித்ரர், பிரமாண்டமான பிரகாசமுள்ளவர், யஜ்ஞத்தில் பூஜாரியாக இருந்தார்; மற்ற பூஜாரிகள், மந்திரங்களில் தேர்ந்தவர்கள், தங்களது பணிகளை முறையாக செய்தனர். அவர்கள், யஜ்ஞத்திற்கான அனைத்து விதிகளை, முறைகளை பின்பற்றி, நீண்ட காலம் யஜ்ஞம் நடத்தினர். பின்னர், விஸ்வாமித்ரர், கடுமையான தவசக்தியுடன், அந்த இடத்தில் அனைத்து தேவர்கள் பாகத்திற்காக ஹோமம் செய்தார். ஆனால், அந்த நேரத்தில், எந்த தேவரும் தங்களது பாகத்தை ஏற்க வரவில்லை. அப்போது, விஸ்வாமித்ரர், கோபம் கொண்டு, யஜ்ஞ கரண்டியை உயர்த்தி, திருஷங்குவை நோக்கி, “என் தவசக்தியின் ஆற்றலைப் பார்ப்பாயாக, ராஜா! என் சக்தியால், உன்னை உடலோடு வானுலகத்திற்கு அழைத்துச் செல்லப் போகிறேன். உடலோடு வானுலகத்திற்கு செல்லவும், ராஜா! இது மிகவும் கடினம்; என் தவசக்தியின் பலன் இதுவே!” என்று கூறினார். இவ்வாறு, விதி, தவசக்தி, முனிவர்களின் தீர்மானம், மற்றும் விஸ்வாமித்ரரின் அருளால், திருஷங்குவின் யஜ்ஞம், வானுலகத்தை அடைவதற்கான முயற்சி, புனிதமான முறையில் நடைபெற்றது.