இன்று, ராவணனின் அரண்மனையில் பெரும் இரவுக்காலச் சபை கூடியிருந்தது. அங்கு, ஒரு மலைப்போல் வலிமையான உடலுடன், இரும்புக் கோலால் ஆயுதமாய், கூச்சலிடும் கூர்மையான பற்களுடன் காட்சியளிக்கும் ஒரு வீரனைப் பார்த்தால், தேவர்களின் தலைவன் இந்திரனுக்கே பயமாக இருக்கும் என்று ஒருவர் கூறினார். “அவன் மீண்டும் ஒரு அம்பை எய்து என்னைத் தாக்கினாலும், அவனது இரத்தத்தை நான் விரும்பியபடி பருகுவேன். எனவே, கவலைப்பட வேண்டாம்,” என்று அவன் உறுதியாகச் சொன்னான். “தசரத மகனை நான் கொன்று, உனக்குப் பெருமை தரும் வெற்றியைப் பெற்றுத் தருவேன். ராமனும் லட்ச்மணனும் இருவரையும் வீழ்த்தி, வானர சேனையின் தலைவர்களையெல்லாம் உண்ணுவேன். நீ விருப்பப்படி மகிழ்ந்து, சிறந்த மதுவை அருந்தி, உனக்குப் பயனளிக்கும் காரியங்களை கவலையின்றி செய்து கொண்டிரு. நான் ராமனை யமலோகருக்கு அனுப்பிய பின்பு, சீதை நீண்ட நாட்கள் உன் கட்டுப்பாட்டில் இருப்பாள்,” என்று அவன் மேலும் உறுதி கூறினான். இவ்வாறு பதின்மூன்றாம் சர்கம் முடிகிறது என்று சொல்லப்படுகிறது. அந்த நேரத்தில், ராவணன் மிகுந்த கோபத்தில் இருப்பதை உணர்ந்த மகாபார்ஷ்வன், சிறிது யோசித்து, கையைக் கூப்பி அவனிடம் பேசத் தொடங்கினான்: “மான், காட்டு மிருகங்கள் நிறைந்த காட்டுக்குள் சென்று, அங்கு கிடைக்கும் தேனைக் குடிக்காதவன் முட்டாள்தான். பகைவர்களை வென்று, அவர்களின் தலையில் உன் பாதத்தை வைத்து, வைதேஹியுடன் மகிழ்ச்சி அனுபவிக்க வேண்டியவன் நீயே. வலிமையுடன் செயல்படு; கோழி எப்படி பெண் கோழிகளுக்கு நடுவில் ஆடம்பரமாக இருப்பதோ, அதுபோல் சீதையை மீண்டும் மீண்டும் பிடித்து மகிழ்ச்சி அனுபவி. உன் ஆசை நிறைவேறிய பின்பு, உனக்கு எந்தப் பயமும் இருக்காது; எது நேரத்திற்கும், தாமதமாகவோ வந்தாலும், அதைச் சமாளிக்க முடியாதது ஒன்றுமில்லை. கும்பகர்ணனும் நாங்களும், வலிமை மிகுந்த இந்திரஜித்தும், வஜ்ராயுதம் உடைய இந்திரனுக்கே எதிர்த்துப் போரிடக் கூடியவர்கள். ஞானிகள் பயன்படுத்தும் தானம், சமாதானம், பைபாகம் ஆகிய எல்லா வழிகளையும் தாண்டி, இப்போது தண்டனை வழியை விரும்புகிறேன். வந்துள்ள உன் பகைவர்களை நாங்கள் ஆயுதவலிமையால் வெல்வோம்; இதில் சந்தேகமே இல்லை.” இவ்வாறு மகாபார்ஷ்வன் பேசியதும், ராவணன் அவன் சொற்களை மதித்து, பதிலளிக்கத் தொடங்கினான்: “மகாபார்ஷ்வா, நீ என் ஒரு ரகசியத்தை கேள். இது பழைய நிகழ்வு. ஒருமுறை, புஞ்சிகஸ்தலா என்ற அப்பசரஸை, அவள் பிரம்மாவின் இல்லத்திற்குச் செல்லும்போது, அக்னிக்கொம்பைப் போல வெளிச்சமுடன், வானில் பறக்கும்போது பார்த்தேன். அவளை வலுக்கட்டாயமாக வென்று, உடைகளைப் பறித்தேன்; பின்னர், அவள் தள்ளாடும் தாமரைப்பூவாக தன்னைத் தானாகப் பிரம்மாவின் இல்லத்திற்குச் சென்றாள். அந்த நிலையில், அவள் எனக்கு ஒரு சாபம் விதித்தாள்: 'இனிமேல் நீ யாரையும் வலுக்கட்டாயமாகப் பிடித்தால், உன் தலை நூறு துண்டுகளாகப் பிளந்து விழும்.' அந்த சாபத்துக்குப் பயந்து, நான் எப்போது கூட சீதையை வலுக்கட்டாயமாக என் படுக்கைக்கு அழைத்ததில்லை. என் வேகம் கடலின் வேகத்தைப் போலவும், என் சுறுசுறுப்பும் காற்றைப் போலவும் இருக்கிறது; தசரதன் மகன் இதை அறியமாட்டான், என்னை எட்ட முடியாது. மலைக் குகையில் உறங்கும் சிங்கத்தை எழுப்ப விரும்புவாரா? அல்லது கோபத்தில் அமர்ந்திருக்கும் மரணத்தைத் தூண்ட விரும்புவாரா? ராமன் என்னிடம் எதிர்ப்பு காட்ட வருகிறான்; ஆனால், நான் போர் மேடையில் எய்த அம்புகள், இரு நாக்குகளுடன் விஷப்பாம்புகள்போல் அவன் கண்களுக்கு தெரியாது. விரைவில், என் வில்லிலிருந்து வஜ்ரத்தின்போல் கடுமையான அம்புகளை எய்து, ராமனை, விண்ணில் பறக்கும் விண்மீன்கள் யானையை எரிப்பதுபோல் எரியச்செய்வேன். என் வலிமையின் நடுவில் அவனது வலிமையைப் பறித்துவிடுவேன்; உதயசூரியன் நட்சத்திரங்களின் ஒளியை எடுத்துவிடுவது போல. இந்திரனும், வருணனும் கூட என்னை போரில் வெல்ல முடியாது; இந்த நகரத்தை, வைஸ்ரவணன் ஒருகாலத்தில் ஆண்ட நகரத்தை, என் புயலின் வலிமையால் வென்றேன்.” இவ்வாறு பதினான்காம் சர்கம் ஆரம்பிக்கிறது என்று கூறப்படுகிறது. அப்போதும், இரவுக்கால வீரர்களின் அதிபதி ராவணனின் சொற்களையும், கும்பகர்ணன் எழுப்பிய பெரும் கோஷத்தையும் கேட்ட விபீஷணன், ராக்ஷஸர்களில் தலைசிறந்தவன், நல்லது கருதி, அர்த்தமுள்ள வார்த்தைகளைப் பேசினான்: “அரசே, பலமான பஞ்சமுகங்களும், ஐந்து விரல்களும் கொண்ட, வெறிச்சொல்லும் பசிகள் போலக் கருணையற்ற பற்களும், பெரும் அளவிலும், நஞ்சும் நிறைந்த பசிகளும் கொண்ட பாம்பால், சீதை பிடிக்கப்பட்டிருக்கிறாள். மலைச்சிகரங்களைப் போலப் பெரும் வீரர்கள், பல்லும் நகங்களும் கூடிய ஆயுதங்களுடன் இலங்கையை தாக்குவதற்கு முன், மைதிலியைத் தசரத மகனிடம் ஒப்படைத்துவிடுங்கள். காற்று வேகத்துக்கும், வஜ்ரத்துக்கும் ஒப்பான ராமனின் அம்புகள், ராக்ஷஸர்களின் தலைகளை வெட்டுவதற்கு முன், மைதிலியை ராமனிடம் ஒப்படையுங்கள். கும்பகர்ணனோ, இந்திரஜித்தோ, மகாபார்ஷ்வனோ, மகோதரனோ, நிகும்பனோ, கும்பனோ, அதிகாயனோ, யாரும் ராகவனைப் போரில் எதிர்க்க முடியாது. உயிரோடு இருந்தாலும், ராமனிடமிருந்து தப்பிக்க முடியாது; சவித்ரன், மருத்கள் பாதுகாத்தாலும், இந்திரனிடம், மரணனிடம், ஆகாயத்தில், பாதாளத்தில் ஒளிந்தாலும் கூட. விபீஷணனின் வார்த்தைகளை கேட்ட பிரஹஸ்தன், “நாங்கள் கடவுள்களிடமோ, தானவர்களிடமோ, ஒருபோதும் பயந்ததில்லை,” என்று கூறினான். “யக்ஷர்கள், கந்தர்வர்கள், பெரும் பாம்புகள், குருடனும் பாம்புகளும், போர் மேடையில் எங்களுக்குப் பயம் உண்டாகவில்லை; மனிதர்களில் தலைசிறந்த ராமனை எப்படி நாம் பயப்படுவோம்?” என்று அவன் கூறினான். பிரஹஸ்தனின் பயனற்ற வார்த்தைகளை கேட்ட விபீஷணன், அரசனுக்கு நன்மை வேண்டி, தர்மம், அர்த்தம், காமம் ஆகியவற்றை மனதில் கொண்டு, முக்கியமான வார்த்தைகள் பேசினான்: “பிரஹஸ்தா, அரசே, மகோதரா, நீயும், கும்பகர்ணனும் – ராமனைப் பற்றி நீங்கள் சொல்வது சாத்தியமில்லை; அந்யாயத்தில் மனதை வைத்தவர்க்கு, விண்ணிலிருந்து விழும் விதி ஏற்படும். உங்களால், என்னால், பிரஹஸ்தாவால், அல்லது எல்லா ராக்ஷஸர்களாலும், ராமனை கொல்வது எப்படி சாத்தியம்? பெரிய கடலை நீந்தி கடக்க ஒரு வல்லுநருக்கே முடியாதது போல. இந்த இக்ஷ்வாகு குலத்தில் பிறந்த, தர்மத்தில் நிலைத்திருக்கும், பெரிய ரதசாரதியான அரசனுக்கு முன்பு தேவர்களே நின்று வணங்குகிறார்கள்; அவனை எதிர்க்கும் ஆளில்லாதோர் முட்டாள்கள். உங்கள் கூரிய அம்புகள், கழுகுப் பற்கள் பொருத்தப்பட்டவை, ராகவனிடம் எய்யப்பட்டாலும் அவ்வளவு பயங்கரமாக இல்லை; பிரஹஸ்தா, அவை உடலை ஊடுருவினாலும், நீ இப்படி பெருமை பேசுகிறாய். ராவணனும், மிகுந்த வலிமை கொண்ட திரிசிரனும், நிகும்பனும், கும்பகர்ணனின் மகனும், இந்திரஜித்தும், நீயும், பிரஹஸ்தாவும், இந்திரனுக்குச் சமமான வலிமை கொண்டிருந்தாலும் கூட, தசரத மகனைப் போரில் வெல்ல முடியாது.” இவ்வாறு அந்த அரண்மனையில், இருள் சூழ்ந்த நேரத்தில், ராவணனும் அவனது அமைச்சர்களும், விபீஷணனும், தங்கள் எண்ணங்களையும், பயங்களையும், பெருமைகளையும் பகிர்ந்துகொண்டனர். விபீஷணன் மட்டும், தர்மத்தின் பாதையில் நின்று, உண்மை சொல்ல முயன்றான்; ஆனால் மற்றவர்கள், வலிமை, பெருமை, ஆணவம் ஆகியவற்றில் தங்களை மூழ்கவைத்துக் கொண்டனர்.