வால்மீகிராமாயணம்

கங்கையின் அவதாரம் உன்னால் நிறைவேறியுள்ளது, அரிய போராளி! இதனால் நீ தர்மத்தின் உயர்ந்த நிலையை அடைந்தாய் என்று தேவாதிகளின் தலைவன், உலகுகளின் பிதாமகன், பகீரதனைப் பாராட்டினான். “மகானுபாவனே, நீ இப்போது முறையின்படி இந்த புனிதமான கங்கைநீரில் முழுகி, தூய்மையடைந்து, புண்ணிய பலனை அடைய வேண்டும். உன் முன்னோர்களுக்காக நீ தண்ணீர் தர்ப்பணம் செய்ய வேண்டும்; உனக்கு நலமுண்டாகட்டும். இப்போது நான் என் உலகத்திற்குத் திரும்புகிறேன்; நீயும் உன் வழியில் செல்லலாம், அரசனே,” என்று சொன்னான். இவ்வாறு சொன்னதும், தேவாதிகளின் தலைவன், உலகங்களின் பிதாமகன், அவன் வந்தபடியே புகழுடன் தன் உலகத்திற்குத் திரும்பினான். பின்னர், பகீரதன் என்ற ராஜரிஷி, புகழ்பெற்ற சகரர்களுக்காக முறையின்படி சிறந்த தர்ப்பணங்களைச் செய்தான். அந்த நீராடல் மற்றும் கருமங்களை முடித்த பிறகு, பகீரதன் தன்னைத் தூய்மையாக்கி, செல்வமிக்க தன் நகரத்திற்கு நுழைந்து, சிறந்தவன் என தனது ராஜ்யத்தை ஆட்சி செய்தான். அந்த அரசனைப் பெற்ற மக்களும் மிகுந்த மகிழ்ச்சியடைந்தனர், ராகவா! துக்கம் நீங்கி, செல்வம் பெருகி, எல்லா துயரங்களும் அகன்று, அவர்கள் திருப்தியுடன் வாழ்ந்தனர். “இவ்வாறு, ராமா, நான் உனக்கு கங்கையின் பரப்பையும் அவதார வரலாறையும் விவரித்தேன். உனக்கு நன்மை உண்டாகட்டும்; ஏனெனில் அந்தி நேரம் கடந்துவிட்டது,” என்று கூறினான். யாரும் இந்தக் கதை பிராமணர்கள், க்ஷத்திரியர்கள் மற்றும் பிறரிடையே கேட்டால், அவர் புண்ணியவானாக, புகழ் பெற்றவனாக, ஆயுளும், செல்வமும் பெறுவான். அவனது முன்னோர்கள் மகிழ்வர்; தேவாதிகளும் திருப்தியடைவார்கள்; கங்கையின் அவதாரக் கதையைச் சொல்வது வாழ்நாளை நீட்டிக்கக்கூடியது, அதிர்ஷ்டமானது. இதைக் கேட்டவன், ராகுவம்சத்தில் பிறந்தவா, எல்லா ஆசைகளும் பெறுவான்; பாவங்கள் அழிகின்றன; ஆயுளும் புகழும் பெருகும். இவ்வாறு, வால்மீகி ராமாயணத்தின் பால காண்டத்தில் நாற்பத்திநான்காவது சர்கம் முடிகிறது. இனி நாற்பத்திஐந்தாவது சர்கம் தொடங்குகிறது. விஸ்வாமித்திரரின் வார்த்தைகளை கேட்ட ராகவன், லக்ஷ்மணனுடன், பெரும் ஆச்சரியத்தில் மூழ்கி, விஸ்வாமித்திரரை நோக்கி பேசினான்: “பிராமணரே, நீங்கள் சொன்ன கதை மிகவும் அதிசயமானது – கங்கையின் புனித அவதாரம், கடலையும் நிரப்பிய நிகழ்வும்! பகீரத கதை முழுவதையும் சிந்திக்கையில், அந்த இரவு ஒரு கணத்தில் கடந்து போனது போல உணர்ந்தேன். சௌமித்ரியுடன் அந்த முழு இரவையும், நன்மை தரும் விஸ்வாமித்திரரின் கதையை நினைத்தபடி கழித்தேன்.” அதன்பின், விடியல் நேரத்தில், பகல் தெளிவாக இருந்தபோது, பகைவரை அழிப்பவன் ராகவன், தன் காலை வழிபாடுகளை முடித்துவிட்டு, விஸ்வாமித்திர முனிவரை நோக்கி, “இந்த புணிதமான இரவு முடிந்தது; உன்னதமான கதையையும் கேட்டுவிட்டோம். இப்போது, மூன்று பிரிவாக ஓடும் புனிதமான கங்கை நதியை நாம் கடக்கலாம்,” என்றான். அந்த தருணத்தில், நல்லொழுக்கம் கொண்ட முனிவர்கள் எளிதில் கடக்கும் படகு விரைவாக வந்தது; ஏனெனில் முனிவர் இங்கு இருப்பதை அறிந்தது. ராகவனின் இந்த வார்த்தைகளை கேட்ட விஸ்வாமித்திரர், அனைத்து முனிவர்களும் அந்தப் படகில் ஏறிச் செல்ல ஏற்பாடு செய்தார். அவர்கள் கங்கையின் வடக்குக் கரையை அடைந்து, முனிவர்களை மரியாதையுடன் வரவேற்று, அந்தக் கரையில் தங்கினர்; அப்போது அவர்கள் விசாலா நகரத்தைக் கண்டனர். பின்னர், விஸ்வாமித்திர முனிவரும், ராகவனும், அந்தச் சிறப்பான, அழகான, வானுலகைப் போல விளங்கும் விசாலா நகரத்துக்குச் சென்றனர். அங்கே, ராமன், மிகுந்த ஞானியாய், கைகூப்பி, விஸ்வாமித்திரரை நோக்கி, “மகாமுனிவரே, இதில் எது அரசக் குலம் நிறுவப்பட்டுள்ளது? நான் கேட்க விரும்புகிறேன்; எனக்கு மிகவும் ஆர்வமாக உள்ளது, உமக்கு நன்மை உண்டாகட்டும்,” என்று கேட்டான். ராமனது வார்த்தைகளை கேட்ட விஸ்வாமித்திரர், அந்தப் பழமையான விசாலா நகர வரலாற்றைக் கூறத் தொடங்கினார்: “ராமா, இந்தத் தேசத்தில் நடந்தவற்றையும், இந்திரனது கதையையும் நான் கேட்டபடி சொல்கிறேன்; ரகு வம்சத்தில் பிறந்தவா, நீ கேள். முந்தைய கிருதயுகத்தில், திதியின் மகத்தான பிள்ளைகளும், அதிதியின் பெரும் பாக்கியசாலி, வலிமைமிக்க, தர்மமுள்ள பிள்ளைகளும் இருந்தனர். அவர்கள் அனைவரும், மனிதர்களில் சிறந்தவா, ‘நாம் எவ்வாறு அமரர், வயது முதிராதோர், நோயற்றோர் ஆகலாம்?’ என்று ஆலோசித்தனர். அந்த அறிவாளிகள் யோசிக்கையில், ‘பாலகடலைக் கடைந்து, அதிலுள்ள சாரத்தைப் பெறலாம்’ என்ற எண்ணம் எழுந்தது. அவர்கள் கடையத் தீர்மானித்து, வாசுகியை கயிறாகவும், மந்தர பர்வதத்தை கடைமரமாகவும் கொண்டு, பெரும் உழைப்புடன் கடையத் தொடங்கினர். ஆயிரம் ஆண்டுகள் கடைந்தபின், அந்த வாசுகி நாகம் தன் பல தலைகளிலிருந்து விஷம் பாய்ச்சியது; பாறைகளை அதன் பல்லால் கடித்தது. அப்போது, தீபோல எரியும், பயங்கரமான, ஹாலாஹல என்ற விஷம் உருவானது; அந்த விஷத்தால், தேவர்கள், அசுரர்கள், மனிதர்கள் என உலகமெங்கும் எரிந்தது. அப்போது தேவர்கள் எல்லோரும், பாதுகாப்பு தேடி, மகாதேவனை, பசுபதியை, ருத்ரனை நோக்கி, “காப்பாற்றும், காப்பாற்றும்!” என்று புகழ்ந்து வேண்டினர். அவர்களின் வேண்டுகோளை ஏற்று, தேவர்களின் தலைவன் அங்கு தோன்றினான்; அப்போது சங்கும் சக்கரமும் உடைய ஹரி அவ்விடத்தில் வெளிப்பட்டான். ஹரி, சிரித்தபடி, ருத்ரரிடம், “தேவர்கள் கடையும்போது இங்கு என்ன உருவாயிற்று?” என்று கேட்டான். “இது உன்னுடையதே, தேவோத்தமா; இது இங்கு தேவர்களுக்கு முன்பாகத் தோன்றியுள்ளது; நீ முன்வந்து இந்த விஷத்தை ஏற்று, பிரபுவே!” என்று கூறினான். அவ்வாறு கூறியவுடன், ஹரி அங்கிருந்து மறைந்தான்; தேவர்களின் பயத்தையும், ஹரியின் வார்த்தைகளையும் கேட்ட சிவபெருமான், அந்த பயங்கரமான ஹாலாஹல விஷத்தை, அமிர்தத்துடன் ஒப்பிடத்தக்கதாக எடுத்துக் கொண்டு, தேவர்களை அனுப்பி வைத்துவிட்டு, அங்கிருந்து ஒதுங்கினார். பின்னர், தேவர்களும் அசுரர்களும் மீண்டும் கடையத் தொடங்கினர், ரகு வம்சத்தில் பிறந்தவா; அப்போது அந்த மந்திர மலை கடைமரம் பாதாளத்தில் மூழ்கியது.