இப்போது நான் உங்களுக்காக ராமாயணத்தின் கிஷ்கிந்தா காண்டத்தில் இடம்பெறும் இந்தப் பகுதியை, மேற்கூறிய ச்லோகங்களின் வரிசையையும் பொருளையும் பாதுகாத்து, ஓர் ஒழுங்கான, பக்தியோடு கூடிய தமிழ்ச் சிறுகதையாகச் சொல்கிறேன்: *** இராமபிரான் தம்பி இலக்குவனே, யுத்தத்தில் உதவி இல்லாமல் இந்த ராவணனை யாராலும் வெல்ல முடியாது; சுக்ரீவனாலும் முடியாது. இதை வானரர்களின் தலைவன் வாலி அறிவிப்பதாக சொன்னான்; ஆனால் இந்தச் சொல்வந்தம் எனக்கு தெளிவாகத் தெரியவில்லை, நான் கேள்விப்பட்டதை மட்டும் சொல்கிறேன். உண்மையில், உங்களுக்கு உதவ பல வல்லமையுள்ள வானரர்களை அனுப்ப வேண்டும் என்று முன்பே ஏற்பாடு செய்யப்பட்டிருந்தது. அந்த வலிமைமிக்க, வீரமான வானரர்கள் வருவதற்காக, இந்த வானரராஜன் சுக்ரீவன், ராகவனின் குறிக்கோளை நிறைவேற்றும் பொருட்டு, இங்கிருந்து செல்லாமல் காத்திருக்கிறார். இலக்குவனே, சுக்ரீவன் முன்பே ஏற்பாடு செய்தபடி, இன்று அந்த வல்லமையுள்ள அனைத்து வானரர்களும் வரவேண்டும். இன்று நூற்றுக்கணக்கான கரடியும் வாலுடைய வானரர்களும், பகைவரை வெல்லும் வீரனே, உங்களை நோக்கி வருவார்கள்; கோடி கணக்கான ஒளிவீசும் வானரர்கள், ககுத்ஸ்த குலத்தினோனே, உங்களைச் சேர்வார்கள். ஏனெனில், உங்கள் முகம் கோபத்தால் சிவந்திருப்பதைப் பார்த்து, அந்த உயரிய வானர பெண்கள் அமைதியின்றி அச்சத்துடன் இருக்கின்றனர்; ஏதேனும் அபாயம் வருமோ என்று அனைவரும் பயப்படுகின்றனர். இதற்குப் பிறகு, அந்த வால்மீகி ராமாயணத்தில் உள்ள முப்பத்தாறு ஆம் சர்கம் ஆரம்பிக்கிறது. தாரா மென்மையானும் தர்மத்துடனும் சொன்ன வார்த்தைகளை, சுமுகனான இலக்குவன் அமைதியோடு ஏற்றுக்கொண்டான். அவ்வாறு அவர் வார்த்தைகளை ஏற்றுக்கொண்டதும், வானர சேனையின் தலைவன் சுக்ரீவன், பெரும் பயத்தில் தன் உடையை விட்டு எறிந்தான் போல இருந்தான். பெருமை இல்லாமல், வானரர்களின் தலைவன் சுக்ரீவன், தன் கழுத்தில் இருந்த வண்ணமயமான, பல நூல்களால் ஆன பெரிய மாலையை வெட்டி எடுத்து, வலிமைமிக்க இலக்குவனிடம் மரியாதையுடன் பேசினான். "சௌமித்ரியே, எனக்கு ஒளியும், புகழும், வானர ராஜ்யமும் எல்லாம் இழந்துவிட்டன; ஆனால் இராமனின் அருளால் இவை மீண்டும் கிடைத்தன. அந்த தெய்வீகமான, தன் செயலால் புகழ்பெற்ற இராமனுக்கு யார், எப்படியும், கொஞ்சமாவது ஈடு செய்ய முடியும்? தர்மமான ராகவன், என் உதவியோடும் தன் வலிமையோடும் சீதையை மீட்டு, ராவணனை அழிப்பான். அவன் ஒரே ஒரு அம்பால் ஏழு பெரிய மரங்களையும், ஒரு மலையையும், பூமியையும் வெட்டியவன்; அவனுக்கு வேறு யாருடைய உதவி தேவையிருக்கிறது? அவன் வில் எடுத்து இழுக்கும் போது, இலக்குவனே, அந்த ஒலி கேட்டு பூமியும் அதன் மலைகளும் நடுங்குகின்றன; அவனுக்கு துணை எதற்காக? ஆனாலும், மனிதர்களில் சிறந்தவனே, நான் என் சேனையோடும், இராமனுடன் சென்று பகைவரான ராவணனை அழிப்பேன். நம்பிக்கையாலும், நட்பினாலும், என் தூதன் ஏதேனும் தவறாக நடந்திருந்தால், அதை மன்னிக்க வேண்டும்; ஏனெனில் யாரும் தவறில்லாமல் இருப்பதில்லை." என்று சொன்னான். இந்த பெரிய உள்ளத்தைக் கொண்ட சுக்ரீவன் சொன்ன வார்த்தைகளை கேட்டு, இலக்குவன் மகிழ்ச்சியோடு அன்புடன் பதிலளித்தான்: "என் அண்ணனுக்கு இப்போது உண்மையான பாதுகாவலன் கிடைத்துவிட்டான், சுக்ரீவனே, நீயே அந்த உயரிய காவலன். உன்னுடைய வலிமையும், தூய்மையான மனநிலையும், இந்த வானர ராஜ்யத்தை அனுபவிக்க உனக்கு உரிமை உண்டு. உன்னைப்போன்ற சக்திவானை இராமனுக்கு துணையாய் இருக்க, அவன் பகைவர்களை நிச்சயம் அழிப்பான்; இதில் சந்தேகம் இல்லை. நீதியையும், நன்றியையும் அறியும், போரில் விலகாத உனக்கு ஏற்ற வார்த்தைகள் தான் நீ சொன்னாய். என் அண்ணன் அல்லது நீயே, தவறுகளையும், திறமையையும் அறிந்து, இப்படி பேச உகந்தவர்கள். வீரனே, நீ இராமனுக்கு சமமான வீரமும் வலிமையும் கொண்டவன்; நீ பல காலமாக தெய்வங்களால் அவனுக்கு நண்பனாக அளிக்கப்பட்டவன். இப்போது, விரைவாக என்னுடன் வெளியே வாராய்; தன் மனைவியின் பிரிவால் துக்கத்தில் அழும் உன் நண்பனை ஆறுதல் அளிக்க வேண்டும். மேலும், இராமனின் துக்ககரமான வார்த்தைகளை கேட்டு, நான் உன்னிடம் கடுமையாகப் பேசியிருந்தால், நண்பனே, அதை மன்னித்துவிடு." இதற்குப் பிறகு, வால்மீகி ராமாயணத்தில் முப்பத்தேழாம் சர்கம் தொடங்குகிறது. அப்போது, இலக்குவன் சொன்ன வார்த்தைகளை கேட்ட சுக்ரீவன், அருகில் நின்ற ஹனுமானிடம் சொன்னான்: "மகேந்திரன், ஹிமவான், விந்த்யா, கைலாசம், மந்தரா, பாண்டுஷிகரா ஆகிய மலை உச்சிகளில் வாழ்பவர்கள், மேற்குக் கடல் கரையில் ஒளிவீசும் மலையில் வாழும் சூரியனைப்போல் பிரகாசிக்கும் வானரர்கள், சூரியனின் வாசஸ்தலத்தில், சாயங்கால மேகங்களைப்போல் தோற்றமுள்ள மலையில் வாழ்பவர்கள், பத்மாசல காடுகளில் புகலிடம் கொண்ட வல்லமையான வானரர்கள், கரிய மேகங்களைப்போல் உடல் நிறம் கொண்ட, யானை வலிமைமிக்கவர்கள், அஞ்சன மலையில் வாழும் வானரர்கள், பொன்னிறம் கொண்டவர்கள், பெரிய மலையின் குகைகளில் வாழ்பவர்கள், மேரு சிகரங்களில் இருப்பவர்கள், தூம்ரகிரியில் புகலிடம் கொண்டவர்கள், உதயசூரியனைப் போல் நிறம் கொண்டவர்கள், செம்மலைகளில் வாழ்பவர்கள், தேனும் மதுவும் பருகும் வேகமான வானரர்கள், சுகமான வாசனை மிகுந்த பெரிய காடுகளில் வாழ்பவர்கள், முனிவர்களின் அரண்யங்களில், காடுகளின் எல்லைகளில் வாழ்பவர்கள்—இப்படிப்பட்ட பூமியில் உள்ள அனைத்து வானரர்களையும் சமாதானம், பரிசு, பிற வழிகள் கொண்டு, மிக வேகமானவர்களோடு கூட அழைத்து வா. ஏற்கனவே நான் அனுப்பிய வேகமான வானரர்களைத் தொடர்ந்து, இன்னும் வானர தலைவர்களை விரைவில் அனுப்பி, அவர்களை விரைவில் வரச் செய். இப்போது இன்பத்திலும் சோம்பலில் வீழ்ந்திருக்கும் வானர தலைவர்களையும் விரைவில் அழைத்து வா." *** இவ்வாறு, இராமனுக்காக சுக்ரீவன், இலக்குவன், ஹனுமான் ஆகியோர் பெரிய முயற்சியோடு, உலகம் முழுவதும் வானரர்களை ஒன்று திரட்டத் தொடங்கினார்கள்.