வால்மீகி ராமாயணத்தின் கிஷ்கிந்தா காண்டத்தில் நிகழும் சோகமான தருணங்களை, இங்கே மனமுவந்து, அன்போடு சொல்லுகிறேன். வாலி, குரங்குகளின் அரசன், தன் நலனுக்காக தன்னிடம் நல்ல அறிவுரைகள் கூறியவரை அவமதித்து விட்டதாக, தன் மனக்குழப்பத்தில் வருந்துகிறான். "நீ என் நலனுக்காகச் சொன்னதை நான் மதிக்கவில்லை," என்று வாலி சொல்வதைத் தான். அடுத்ததாக, அவன் அழகும், இளமையும், தெற்கின் சீரும் கொண்டவன் என்பதால், அவன் அப்ஸரஸ்களின் மனங்களை கலக்குவான் என்று கூறப்படுகிறது. அந்த தருணத்தில், காலம் என்பது உயிரின் முடிவை ஏற்படுத்தும் சக்தி; அதன் காரணமாக சுக்ரீவனின் ஆளுகைக்கு வாலி அடிபணிய நேர்ந்தது. வாலி, போரில் மற்றொருவரை எதிர்த்து போராடும் போது, ராமன் அவனை கொன்றார்; ஆனால் ராமன், ககுத்ஸ்த வம்சத்தாராகியவர், இப்படிப் பழிக்கத்தக்க செயலைச் செய்த பிறகும், சோகப்படவில்லை. இப்போது, துயரம் கொண்ட விதவை ஆன தாரா, முன்பு துயரமறிந்தவளாக இல்லாதவளாக, ஆதரவில்லாமல் வாழ வேண்டிய நிலைக்கு வந்தாள். அங்கதன், வாலியின் மகன், மிகவும் பாசமாக வளர்க்கப்பட்டவன், இனி தன் அம்மாவின் விருப்பத்திற்கு கட்டுப்பட்டு வாழ வேண்டியதாக இருக்கிறான்; அவனுடைய மாமா சுக்ரீவன் கோபத்தில் இருக்கிறார். "குமாரா, நீதிமிக்க, நல்லவனாக இருந்த உன் தந்தையைப் பார்ப்பது உனக்கு அரிதாகும்," என்று தாரா, அங்கதாவிடம் உருகி கூறுகிறாள். "அவனை தேற்றவும், என் செய்தியைச் சொல்லவும், அவன் தலையில் முத்தமிடவும்; நீ தூரத்திற்குப் பயணிக்கிறாய்," என்று வாலி தாராவிடம் கூறுகிறான். "சுக்ரீவா, நீ சந்தோஷமாக இரு; ருமாவை மீண்டும் பெறுவாய். இனி கவலை இல்லாமல் ராஜ்யத்தை ஆளு; உன் சகோதரன், உன் எதிரி, அழிக்கப்பட்டிருக்கிறான்," என்று வாலி கூறுகிறான். "நான் இவ்வாறு அழுகிறேன், என் அன்புக்குரியவனே, நீ என்னிடம் பதில் சொல்லவில்லை. உன் அழகான கைகளைக் கொண்ட பெண்கள், உன் மனைவிகள், இங்கே இருக்கிறார்கள்," என்று தாரா வாலியிடம் உருகி கேட்கிறாள். தாராவின் அழுகுரலைக் கேட்ட குரங்குப் பெண்கள் அனைவரும் அங்கதாவைச் சுற்றி, துயரத்தில், உருகி அழுகின்றனர். "அங்கதா, நீர் வீரமான மகனை விட்டுவிட்டு, நீ இவ்வாறு நீண்ட நாட்கள் அகற்றப்பட்டிருக்கிறாய்; இவ்வாறு நல்ல, அன்பான, அழகான குழந்தையை விட்டுவிடுவது சரியில்லை," என்று அவர்கள் வாலியிடம் கூறுகிறார்கள். "நீண்டகையோனே, உனக்கு விருப்பமில்லாமல் நான் ஏதேனும் செய்திருக்கின், அதை மன்னிக்கவும்; குரங்குகளின் தலைவரே, நான் உன் பாதத்தில் தலை வணங்குகிறேன்," என்று தாரா உருகி கூறுகிறாள். பின், தாரா, அழுகையில், மற்ற குரங்குப் பெண்களுடன், தன் கணவனின் உடலருகில், அழகில் குறையற்றவளாக, வாலி கிடந்த இடத்திலேயே உயிர்விட்டுப் போக தீர்மானிக்கிறாள். இப்போது, அத்தியாயம் முடிவடைகிறது. அடுத்த அத்தியாயத்தில், ஹனுமான், குரங்குகளின் தலைவன், விண்மீன் வானிலிருந்து விழுந்ததுபோல் தளர்ந்து கிடக்கும் தாராவை மெதுவாக தேற்றுகிறார். "ஒரு உயிர், தன் செயல்களின் புண்ணியம், பாவம் காரணமாக, மரணத்திற்குப் பிறகு நல்லதும், கெட்டதும் அனுபவிக்கிறது; இதில் குழப்பம் இல்லை," என்று ஹனுமான் கூறுகிறார். "நீ துயரப்படுவதற்கு உரியவருக்குத் துயரப்படுகிறாய், பரிதாபப்பட வேண்டியவருக்கு பரிதாபப்படுகிறாய்; ஆனால், இந்த உடல், குமிழி போல, யார் உண்மையில் துயரப்பட வேண்டியவர்?" என்று கேட்கிறார். "இந்த அங்கதன், உன் உயிருள்ள மகன்; அவனுடைய எதிர்காலத்திற்காக என்ன செய்ய வேண்டும் என்று சிந்திக்க வேண்டும்," என்று ஹனுமான் கூறுகிறார். "நீ உயிரினங்களின் வருகை, புறங்காணை நன்கு அறிந்தவள்; எனவே, அறிவாளிகள் உலகியலான செயல் மட்டும் செய்யாமல், நல்லதை செய்ய வேண்டும்," என்று அறிவுரையளிக்கிறார். "நூற்றுக்கணக்கான, ஆயிரக்கணக்கான குரங்குகள் எதிர்பார்த்த அந்த வாலி, இப்போது தன் விதியை அடைந்துள்ளார்," என்று ஹனுமான் கூறுகிறார். "அவர் சமாதானம், தர்மம், பொறுமை ஆகியவற்றில் ஈடுபட்டவர்; அவர் தர்மத்தால் வென்ற உலகிற்கு சென்றார்; எனவே, அவருக்காக துயரப்பட வேண்டியதில்லை," என்று கூறுகிறார். "அனைத்து முன்னணி குரங்குகளும், இந்த அங்கதாவும், குரங்குகளின் ராஜ்யமும், உன் பாதுகாப்பில் இருக்கின்றன," என்று ஹனுமான் தாராவிடம் சொல்லுகிறார். "இவர்கள் இருவரையும், துயரத்தில் கருகியிருக்கும் அங்கதாவையும், மெதுவாகத் தேற்றவும்; உன் ஆதரவால் அங்கதா பூமியை ஆளட்டும்," என்று கூறுகிறார். "வம்சம் தொடர வேண்டும்; செய்ய வேண்டியவை தெளிவாக இருக்கின்றன; அரசனின் கடமைகள் அனைத்தும் நிறைவேற்றப்பட வேண்டும்; இது காலத்தின் நிச்சயம்," என்று ஹனுமான் அறிவுறுத்துகிறார். "குரங்குகளின் அரசனுக்குச் சரியான சடங்குகள் செய்யப்பட வேண்டும்; அங்கதா பட்டம் பெற வேண்டும்; உன் மகன் சிங்காசனத்தில் அமரும்போது, நீ அமைதி பெறுவாய்," என்று ஹனுமான் கூறுகிறார். ஹனுமானின் இந்த வார்த்தைகளை, கணவனை இழந்து துயரத்தில் இருந்த தாரா கேட்க, அவள் பதில் சொல்கிறாள்: "இந்த உயிரிழந்த வீரரின் அணை, எனக்கு, அங்கதா போன்ற நூறு மகன்களைவிட மேலானது," என்று தாரா உருகி கூறுகிறாள். "எனக்கு குரங்குகளின் ராஜ்யத்தில், அங்கதாவிலும், அதிகாரம் இல்லை; அவனுடைய மாமா சுக்ரீவனே, அனைத்திலும் முன்னிலை வகிக்கிறார்," என்று தாரா சொல்கிறாள். "அங்கதாவைப் பற்றி இப்படிப் பேச வேண்டாம்; ஒரு மகனுக்கு உண்மையான உறவு தந்தைதான், தாய் அல்ல," என்று தாரா ஹனுமானிடம் கூறுகிறாள். "எனக்கு, இங்கேயோ, மறுமையிலோ, இந்த படுக்கையில், எதிரியை எதிர்கொண்டு விழுந்த வீரர்களால் மதிக்கப்பட்ட இடத்தில் உறங்குவது, குரங்குகளின் அரசனின் பாதுகாப்பை நாடுவதற்கு மேலானது," என்று தாரா உருகி கூறுகிறாள். இப்போது, அத்தியாயம் முடிவடைகிறது. அடுத்த அத்தியாயம் தொடங்குகிறது. தளர்ந்த மூச்சுடன், சோர்வடைந்த வாலி, சுற்றும் எல்லாவற்றையும் பார்த்து, தன் தம்பி சுக்ரீவனை அருகில் நிற்கும் நிலையில் காண்கிறான். வாலி, போரில் தோற்றவனாக, தெளிவான வார்த்தைகளில், அன்போடு, வெற்றி பெற்ற சுக்ரீவாவிடம் பேசுகிறான்: "சுக்ரீவா, என் தவறுகளுக்காக என்னை குற்றம் சொல்ல வேண்டாம்; விதியின் சக்தியால், என் மனம் குழப்பப்பட்டு, நான் இவ்வாறு நடந்தேன்," என்று கூறுகிறான். "இப்போது, நமக்கு இருவருக்கும் ஒரே நேரத்தில் சந்தோஷம் கிடைக்க முடியாது என்று நினைக்கிறேன்; சகோதர பாசம் மாறிவிட்டது," என்று வாலி உருகி சொல்கிறான். "இன்றே, இந்த காட்டில் வாழும் மக்களுக்கு அரசராக நீ பதவி ஏற்க வேண்டும்; இன்று நான் யமலோகத்திற்கு செல்லப் போகிறேன்," என்று வாலி சுக்ரீவாவிடம் அறிவிக்கிறான். "இப்போது, வாழ்க்கையும், ராஜ்யமும், செல்வமும், கீர்த்தியும், அனைத்தையும் ஒரே நேரத்தில் விட்டுவிடுகிறேன், சுக்ரீவா," என்று வாலி உருகி கூறுகிறான். "இந்த நிலையில், நான் சில வார்த்தைகள் சொல்கிறேன்; அவை செய்ய சிரமமாக இருந்தாலும், நீ அவற்றை நிச்சயமாக செய்ய வேண்டும்," என்று வாலி தம்பியிடம் கூறுகிறான். "இந்த அங்கதா, சந்தோஷத்திற்கு உரியவன், வசதியில் வளர்ந்தவன், குற்றமில்லாதவன், முகத்தில் கண்ணீர் நிறைந்தவன், தரையில் கிடக்கிறான்; அவனைப் பார்த்து, அவனுக்காக நல்லதை செய்ய வேண்டும்," என்று வாலி கூறுகிறான். இவ்வாறு, வாலி, தாரா, அங்கதா, சுக்ரீவா மற்றும் ஹனுமான் ஆகியோர் தங்கள் துயரங்களை, பாசங்களை, அறிவுரைகளை பகிர்ந்து, குரங்குகளின் ராஜ்யத்தில் புதிய மாற்றங்கள் ஏற்படுகின்றன.