ततः तारा सौम्यवचसा वालिनं परिष्वज्य, शनैः रुदती तम् प्रदक्षिणं कृत्वा तस्थौ। सा तदा शुभान्यनुष्ठानानि कृत्वा, विजयं कामयमाना, तारा बुद्धिमती स्त्रीभिः सह अन्तःपुरं प्रविवेश, शोकभारार्ता। तारा स्वगृहं स्त्रीभिः सह प्रविष्टा, वालिः कोपसंरक्तचित्तः, महोरग इव फणं विक्षिपन् नगराद् निर्गतः। स तदा क्रोधसंरक्तः वालिः दीर्घमुष्णं निश्वस्य, शत्रुदर्शनकाङ्क्षी, सर्वतः दृष्टिं प्रसारयामास। स तत्र तेजस्वी वालिः सुवर्णवर्णं, सुशोभितं, सुवल्गुकम्, अग्निवद् दीप्तिमन्तं सुग्रीवं ददर्श। वालिः सुमहत् बलसमन्वितः, दृढमुष्टिं सञ्चालयन्, त्वरितं सुग्रीवसमीपं युद्धाय जगाम। तदा सुग्रीवोऽपि, मुष्टिं संकुच्य, सुवर्णाभूषणं वालिं लक्षयन्, भीमवेगेन समागच्छत्। वालिः क्रोधात् संरक्तलोचनः, युद्धविशारदं सुग्रीवं त्वरया समुपेत्य इदं वचनम् उवाच— “एष मे महाञ् मुष्टिः, संहताङ्गुलिः, दृढः, वेगेन मुक्तः, तव प्राणान् हरिष्यति।” एवं उक्तः सुग्रीवः कोपसंरक्तः वालिनं प्रत्युवाच— “अयं मुष्टिः तव जीवितं हरन्, शिरसि पततु।” ततः तेन प्रहारेण वालिः क्रुद्धः शीघ्रं प्रतिपद्य, तस्मात् रक्तधारा प्रवव्राज, इव पर्वतः विदारितः। ततः सुग्रीवः किञ्चित् अपि न विचलन्, स्वबलात् सालतरुं समूलं समुत्पाट्य, वज्रनिपातेन पर्वतमिव, वालिनः शरीरे प्राहिणोत्। सालप्रहारविक्षिप्तः, तेन भारेण अभिभूतः, वालिः समुज्जिहाननाव इव बभार। तौ तदा महाबलवीर्यौ, गरुडसमवेगौ, भीमस्वरूपौ, दिवि चन्द्रसूर्याविव आस्ताम्। परस्परवधकामौ, दोषान्वेषिणौ, तदा वालिः बलवीर्यसमन्वितः, बलं विवर्धयत्। सूर्यसूनुः महाबलः सुग्रीवः वालिना पराजितः, तस्य गौरवं भग्नम्, बलं क्षीणम् अभवत्। सुग्रीवः वालिसंमुखे, क्रोधं राघवे दर्शयन्, शाखिनः तरून्, पर्वतशृङ्गाणि, वज्रसमान्नखांश्च प्रयुञ्जानः तस्थौ। मुष्टिभिः, जानुभिः, पादैः, भुजैः च पुनः पुनः, तयोः समरः तीव्रः बभूव, वृत्रेन्द्रयोरिव। तौ वानरौ वनचरौ, रक्तरक्ताङ्गौ, घोरं शब्दं कुर्वन्तौ, मेघयोरिव गर्जन्तौ समरं चक्रतुः। तदा राघवः सुग्रीवं वानरेश्वरं क्षीणबलं, सर्वतः पश्यन्तं दृष्ट्वा, चिन्तायाम् अपद्यत। महातेजाः रामः, वानरेन्द्रस्य विपत्तिं दृष्ट्वा, वालिवधकाङ्क्षी, बाणं निरीक्ष्य तस्थौ। ततः सर्पविषसदृशं बाणं धनुषि स्थापयित्वा, कालचक्रं मथयन्निव, स सम्पूर्णं चापं विकृष्य तस्थौ। तस्य धनुःस्वनेन, विहगेश्वराः, मृगाः च, प्रलयान्ते चकिताः, दिशः पलायन्त। राघवेण मुक्तः स बली बाणः, गर्जन्निव, विद्युत्सदृशः, वालिनः उरसि विवेश। तेन महाबलेन बाणेन अभिहतः वालिः वानरेश्वरः, महाबलसमन्वितः, भूमौ शीघ्रं पतितः। इन्द्रध्वजः पूर्णचन्द्रे पतित इव, तेजोहीनः, अश्वयुजकाले विमूढः, वालिः अश्रुपूरितकण्ठः, शनैः दुःखितं शब्दं मुमोच। पुरुषश्रेष्ठः रामः, प्रलयकालान्तक इव, हिरण्यराजतपट्टाभ्यां भूषितं परमं बाणं, शत्रुनाशनं, हर इव मुखात् वह्निसमुत्सर्जनं, ससर्ज। ततः रक्तधाराभिः सिक्तः, वसन्ते वायुसंहतः अशोक इव, वासवात्मजः वालिः, मूर्च्छितः, युद्धे पतित इन्द्रध्वज इव, भूमौ पपात। इदानीं शृणु सप्तदशं सर्गं श्रीमद्वाल्मीकि रामायणे किष्किन्धाकाण्डे। तदा समरे भीमकर्मा वालिः रामबाणाभिहतः, छिन्नतरुरिव सहसा पपात। स हेमविभूषितः, सर्वाङ्गैः प्रसारितैः, भूमौ न्यपतन्, इन्द्रध्वजः तेजसा विमुक्त इव। तस्मिन् वानरर्षभे भुवि पतिते, जगत् चन्द्रविहीनाकाशमिव, न बभासे। भूमौ पतितोऽपि, वालिः तेन बाणहतः, तेजः, प्राणं, बलं, विक्रमं च न मुमोच। स हेममणिविचित्रः इन्द्रदत्तः हारः, तस्य प्राणबलयशांसि रक्षति स्म। तेन हेमहारभूषितः वानरवीरः, सन्ध्याभ्र इव, प्रभया परितः शोभते स्म। तस्य हारः, शरीरे, बाणश्च, त्रीणि अलङ्काराणि, पतितस्यापि, शोभमानानि आसन्। रामचापनिर्गतः स आयुधः, वीराणां स्वर्गमार्गप्रदः, तम् उत्तमं पदं प्रापयामास। स युद्धे पतितः, शान्तार्चिः अग्निरिव, पुण्यपरे क्षीणपुण्यः ययातिरिव दिवः पतितः। कालान्ते भूमिपतितः सूर्य इव; दुर्धर्षः इन्द्र इव; दुरासदः उपेन्द्र इव; स वासवात्मजः वालिः, हेममाल्यभूषितः, विशालवक्षाः, महाबाहुः, सिंहनेत्रमुखः, भूमौ पतितः शुशुभे।