तदा तारा, यस्याः मुखं शशिनः सम दीप्तिमन्तं, यथा सा उक्तवती, तथा वाली ताम तारा मन्दाकिनीम तिरस्कृत्य इदं वचनं अब्रवीत्। "किमर्थं अहं कस्यचित् हेतोः भ्रातुः शत्रोः भीमं गर्जनं सहनं कुर्याम्, हे सुन्दरमुखि? वीराणां युद्धे दुर्धर्षाणां तिरस्कारस्य सहनं मृत्युतः अधिकं दुःखदं भवति, हे भीरु। अहं न शक्नोमि युध्ये सगर्वं सुग्रीवस्य युध्युमिच्छतो गर्जनं सहनं, न तस्य दुर्बलग्रीवस्य गर्जनं। त्वं राघवस्य विषये मा शुचः; स धर्मज्ञः कृतज्ञः च—कथं स किञ्चिद् अधर्मं करिष्यति? त्वं स्त्रीभिः सह प्रत्यागच्छ; किमर्थं मां अनुवर्तसे? त्वं मित्रं भक्तिं च दर्शितवती। अहं गच्छामि सुग्रीवं प्रति; चिन्तां त्यज। अहं तस्य गर्वं शमयिष्यामि, जीवितं न हरिष्यामि। यद् युध्ये सुग्रीवः इच्छति, तद् अहं करिष्यामि; दण्डैः वृक्षैः मुष्टिभिः च ताडितः स निवर्तिष्यति। स दुष्टः गर्वितः मम प्रतिरोधं न करिष्यति; त्वं तारा सहाय्यं कृतवती, स्नेहं च दर्शितवती। जीवितेन जनैः च शपामि, त्वं निषिद्धा; पर्याप्तम्—सुग्रीवं विजित्य अहं भ्रातृं प्रत्यागमिष्यामि।" एवं तारा, प्रियं वचः उक्त्वा, वालिं आलिङ्ग्य, मृदु रुदन्ती, प्रदक्षिणं कृत्वा। ततः शुभं कर्म कृत्वा, विजयं इच्छन्ती, तारा बुद्धिमती स्त्रीभिः सह अन्तःपुरं प्रविष्टा, दुःखेन मनः आविष्टा। यदा तारा स्वगृहं स्त्रीभिः सह प्रविष्टा, तदा वाली, कोपेन अभिभूतः, नगरात् निर्गतः महाः सर्पः इव फुफ्फुसन्। वाली, तीव्रक्रोधेन पूर्णः, गम्भीरं श्वसन्, सर्वतः शत्रुं द्रष्टुम् इच्छन् दृष्टिं विसारयामास। ततः वाली सुमहात्मा सुग्रीवं ददर्श, सुवर्णाभं, भूषणैः विभूषितं, काञ्चनमेखलया बद्धं, अग्निवत् दीप्तिमन्तं। वाली दृढबद्धमेखलः बलसम्पन्नः, मुष्टिं उद्धृत्य, तस्मिन् क्षणे सुग्रीवं युद्धाय समीपं ययौ। मुष्टिं बद्ध्वा, अधिकं कोपितः, सुग्रीवः अपि वालिं सुवर्णाभरणं लक्ष्यीकृत्य, युद्धाय अग्रे ययौ। वाली, क्रोधेन रक्तलोचनः, युद्धकुशलं सुग्रीवं शीघ्रं अभिप्रेत्य, इदं वचनं अब्रवीत्—"मम एष महा-मुष्टिः, सम्यक् बद्धः, सुप्रतिष्ठिताङ्गुलिः, वेगेन मुक्तः तव प्राणान् हरिष्यति।" तेन उक्तः सुग्रीवः, क्रोधेन अभिभूतः, वालिं प्रत्युवाच—"मुष्टिः तव शिरसि पतित्वा तव प्राणान् हरेतु!" ततः वालिना ताडितः, क्रुद्धः, शीघ्रं अग्रे ययौ, रक्तं तस्मात् निर्गच्छत्, पर्वतः वज्राघातेन विदारितः इव। ततः सुग्रीवः, न संशयम्, शालवृक्षं समूलं उद्धृत्य, वालिं ताडयामास, पर्वतः वज्रेन ताडितः इव। वृक्षघातेन भग्नः, शालप्रहारात् कम्पितः, वाली गुरुभारेण अभिभूतः, समुद्रे भारयुक्तनौका इव अभवत्। तौ द्वौ बलवीर्यसम्पन्नौ, गरुडवत् त्वरितौ, भीमरूपौ, दिवि चन्द्रसूर्यौ इव आसीताम्। उभौ परस्परविनाशाय, दोषान्वेषणाय, ततः वाली बलवती, वीर्यसम्पन्नः, अधिकं बलं प्राप। सुग्रीवः सूर्यपुत्रः महावीर्यः, वालिना अभिभूतः, गर्वः भग्नः, बलं क्षीणम्। वालिं प्रति सुग्रीवः क्रोधं राघवाय दर्शयामास, शाखावृक्षैः, पर्वतशृङ्गैः, वज्रशिखैः नखैः च। मुष्टिभिः, जानुभिः, पादैः, भुजैः पुनः पुनः, युद्धं तीव्रं, वृत्रेन्द्रयोर् युद्धम् इव। तौ वानरौ, वनवासिनौ, रक्तवस्त्रौ, गर्जन्तौ, मेघयोः युद्धम् इव। ततः राघवः सुग्रीवं वानराधिपतिं पश्यति, क्षीणबलं, पुनः पुनः सर्वतः वीक्षन्तम्। ततः रामः महातेजाः, वानरराजं क्लेशे स्थितम् दृष्ट्वा, शरं निरीक्ष्य, वालिनः वधम् इच्छन्। ततः विषधरः इव शरं धनुषि स्थापयित्वा, पूर्णं चापं आकृष्य, मृत्युर्वेगं यथा कालचक्रं प्रवर्तयन्। धनुष्यः तन्त्रीनिनादेन, विहायसि रथेश्वराः, मृगाः च, भयात्, युगान्ते मोहिताः इव पलायन्ति। राघवेन मुक्तः महाशरः, वज्रनिनादः इव गर्जन्, विद्युत् इव दीप्तिमान्, वालिनः उरः ताडयामास। ततः तेन महाशरेण बलवता ताडितः, वानरराजः वाली, महाबलसम्पन्नः, भूमौ शीघ्रं पतितः। पूर्णचन्द्रे इन्द्रध्वजः पतितः इव, तेजोहीनः, अश्वयुजकाले मूढः, वाली गलशोकविलीनः, शनैः दुःखं वचनं उवाच। नरश्रेष्ठः, युगान्ते कालः इव, उत्तमं शरं सुवर्णरजतः भूषितं, दीप्तिमन्तं, शत्रुनाशनं, हरस्य मुखात् अग्निधूममिव, मुक्तवान्। ततः रक्तधाराभिः सिक्तः, वातेन कम्पितः पुष्पिताशोकः इव, वाली वासवपुत्रः, चेतनाहीनः, रणभूमौ पतितः, इन्द्रध्वजः इव। इदानीं शृणु सप्तदशसर्गः श्रीवाल्मीकिरामायणे, किष्किन्धाकाण्डे। ततः वाली, युद्धे भीमः, रामशरेण ताडितः, वृक्षच्छिन्नः इव, सहसा अपतत्।