प्रियंवदः सुग्रीवः रामं समुपसृत्य सन्देहं स्वबलस्य च वालिनश्च प्रकटयामास—"अस्ति हि मम बलस्य च तव च संदेहः, प्रिय, यदि त्वं एकं सालवृक्षं विदारयिष्यसि, तदा बलदुर्बलयोः स्पष्टं भेदं द्रक्ष्याम। अतः त्वं धनुः सम्यक् संधाय, गजेन्द्रस्य सुण्डामिव आकृष्य, कर्णान्तमाकृष्य महाबाणं विसृज। यदि त्वया अस्य सालवृक्षस्य बाणेन वेधनं क्रियते, तर्हि नात्र किञ्चिद् संशयं; पर्याप्तं विचारणाय, आर्य, अवश्यमेतद् कुरु, नृपते, मया हि ते प्रतिज्ञातम्। यथा त्वं तेजस्विनां श्रेष्ठः, यथा हिमालयः पर्वतानां, सिंहः चतुष्पदां, तथा त्वं पुरुषेषु वीर्येण श्रेष्ठः।" इत्येवं सुग्रीवस्य वचः श्रुत्वा, श्रीरामः महातेजाः तं धनुः समादाय सुग्रीवस्य विश्वासनिर्माणाय उद्यतवान्। स मानदः रामः प्रचण्डं धनुः एकं च बाणं गृहीत्वा, सालवृक्षं लक्षीकृत्य सम्यक् संधाय बाणं मुमोच, यस्य शब्देन सर्वा दिशः सम्पूरिताः। स बाणः महावेगेन सुवर्णभूषितः सप्त सालवृक्षान्, पर्वतशृङ्गं च, भूमिं च विदार्य क्षणेनैव तस्मात् क्विवरं पुनः प्रविश्य निर्गतः। सप्त सालवृक्षानां वेधनं दृष्ट्वा सः वानरश्रेष्ठः सुग्रीवः परमाश्चर्येण पूर्णः अभवत्। हृष्टः सुग्रीवः, भूषणैः स्रंसमानैः, भूमौ पतित्वा शिरसा प्रणम्य, कृताञ्जलिः राघवम् उपगम्य तुष्ट्या वचः उवाच—"नरश्रेष्ठ, त्वया स्वबलेन सर्वान् देवतान् सह इन्द्रेण अपि युद्धे जेतुं शक्यं, किमुत वालिनं, आर्य। येन एकेनैव बाणेन सप्त सालवृक्षाः, पर्वतः, भूमिः च विदारिता—कः त्वां संग्रामे प्रतियातुं समर्थः। अद्य दुःखं मम नष्टं, परमं हर्षं प्राप्तवानस्मि, त्वां मित्रं लब्ध्वा महेन्द्रवरुणयोः समम्। अद्यैव, प्रियस्य मित्रस्य हेतोः, काकुत्स्थ, तं भ्रातृरूपिणं रिपुं वालिनं हन्याः, कृताञ्जलिः त्वां याचे।" ततः हनुमान्निदेशात् रामः, लक्ष्मणः च, सुग्रीवः च शीघ्रं किष्किन्धां प्रति प्रस्थिताः। आगत्य, सुग्रीवः वालिनं आह्वयितुम्, घोरं नादं बलवतः व्याहरत्, यः शब्दः गगनं विदारयामास। भ्रातुर्निनादं श्रुत्वा, महाबलः वालिः क्रुद्धः संप्रमथितचित्तः पश्चिमदिग्गतः सूर्य इव निर्गतः। तदा वालिसुग्रीवयोः मध्ये घोरं युद्धं प्रववृते, यदिव बुधाङ्गारकयोः संप्रहारः। तौ भ्रातरौ क्रोधसंरक्तौ, ताडनैः वल्गनैः वज्रसन्निभैः मुष्टिभिः परस्परं प्रहारयामासतुः। रामः धनुर्धरः तौ उभौ सम्यगवलोकयन् स्थितः, तौ च देवेषु अश्विनाविव समौ। तयोः रूपसमत्वात् राघवः निश्चयं कर्तुं न शशाक, अतः प्राणान्तकं बाणं न मुमोच। एतेन कालेन वालिना विजितः सुग्रीवः, रामस्य सहाय्यं न दृष्ट्वा, ऋष्यमूकं प्रति पलायितः। सः श्रान्तः, रक्तसिक्ततनुः, प्रहारैः विक्षतः, वालिना क्रुद्धेन अनुगतः, महावनं प्रविवेश। सुग्रीवस्य वनप्रवेशं दृष्ट्वा, वालिः शापभयात् 'मुक्तोऽसि' इति उद्घोष्य, तत्रैव निवृत्तः। ततः राघवः लक्ष्मणः च हनुमान् च तस्मिन्नेव वने यत्र सुग्रीवः गतः तत्र जग्मुः। रामं लक्ष्मणं च आगतम् आलोक्य, सुग्रीवः लज्जितः विषण्णः च, भूमिं पश्यन् इदं वचनं व्याजहार—"मामाह्वयित्वा, स्ववीर्यं दर्शयित्वा, रिपुं हत्वा, किमिदानीं कृतम्? साक्षात् सत्यमेव वक्तव्यं, राघव, किमर्थं त्वया वालिः न निहतः? अन्यथा अहं न स्थास्यामि।" इति दुःखसन्तप्तः सुग्रीवः इत्येवं वदन्, राघवः पुनः प्रत्युवाच। "सुग्रीव, शृणु, प्रिये मित्र, कोपं विहाय कारणं प्रवक्ष्यामि यत्कारणात् अहं बाणं न मुमोचम्। भूषणवेषेण, आकारेण, गमनेन च त्वं च वालिः च समौ एव। वाणीं, तेजः, दृष्टिं, वीर्यं, भाषां च अपि अहं न पश्यामि भेदम्। अतः वानरश्रेष्ठ, रूपसाम्यविमूढेन मया शत्रुनाशनं बाणं न मुमोच। त्वं चेद् अज्ञानात् मया हतः स्याः, तर्हि मम बालिशत्वं प्रमादश्च साक्षात् प्रकटितः। शरणागतस्य वधः महापातकमेव, अहं लक्ष्मणः सीता च त्वदधीनाः अस्मि वने; त्वमेव शरणम्। अतः पुनः युद्धं कुरु, न चिन्तां कुरु, वानर।" एवं रामेण समाश्वासितः सुग्रीवः, पुनः उत्साहं प्राप्य, वालिना सह युद्धाय सज्जः अभवत्।