ततः सुग्रीवः प्रत्युवाच—इमे सप्त सालयः दृश्यन्ते, यान् वालिनाऽऽकृष्ट्य न केवलं एकवारं, बहुवारं विदारिताः। रामः तु एकेनैव बाणेन एतान् सालयः विदारयिष्यति; तस्य वीर्यं दृष्ट्वा अहं विश्वसिष्यामि यत् वालिः हन्तुं शक्यः। लक्ष्मण, वालिना कदाचित् हतस्य महिषस्य अस्थीनि पादेन द्विशतानि धनुष्मतानि क्षिप्तानि। एवं उक्त्वा सुग्रीवः, रक्तलोचनः, क्षणमात्रं रामं चिन्तयामास, पुनरपि तम् उवाच। वालिः वीरः, स्वबलपराक्रमाभिमानी, कीर्तिमान्, अप्रतिद्वन्द्वी च संग्रामे; स महाकपिः युद्धे अजितः। तस्य कर्माणि देवैरपि दुष्कराणि; तानि चिन्तयन् अहं भीतः ऋष्यमूकं प्रापन्नः। तं दुर्जयं दुर्धर्षं क्रुद्धं कपिराजं चिन्तयन्, अहं ऋष्यमूकात् न निष्क्रान्तः, हे आर्य। सन्दिग्धः, सशङ्कः च अहं, महावने स्वभृत्यैः सह विचरामि, ये हनूमत्प्रमुखाः। अहं उत्कृष्टं मित्रं प्राप्तवान्, मित्रभावनिष्ठं; त्वयि एव अहं, नरशार्दूल, हिमवत्समानं आश्रयामि। किन्तु, मम भ्रातुः, तस्य दुष्टस्य, महाबलस्य बलं अहं जानामि; तव तु, राघव, युद्धे पराक्रमः दृश्यते न मम। न अहं त्वां तेन तुलयामि, न तव अवज्ञां करोमि, न च त्वत्तः भीतः; किन्तु तस्य भीषणानि कर्माणि मां भयभीतं कृतवति। राघव, तव वचनानि, धैर्यं, रूपं च प्रमाणानि; तानि महान् तेजः सूचयन्ति, यथा अग्निः धूमेन आवृतः। एवं सुग्रीवस्य वचनानि श्रुत्वा, रामः स्मितपूर्वकं कपिम् प्रत्युवाच। यदि त्वं अस्माकं पराक्रमे विश्वासं न करोति, हे कपे, अहं युद्धे तव प्रशंसनीयं विश्वासं सृजामि। एवमुक्त्वा राघवः, लक्ष्मणस्य ज्येष्ठभ्राता, सुग्रीवं सान्त्वयामास, पादाङ्गुल्या च विहसितः दुन्दुभेः शरीरं स्पृष्टवान्। स महाबाहुः वीरः, तं शुष्कं दैत्यशरीरं पादाङ्गुल्या उत्थाप्य, दश योजनानि दूरं प्रक्षिप्तवान्। तस्य शरीरस्य निक्षेपं दृष्ट्वा, सुग्रीवः पुनः रामं उवाच, स सूर्यवत् प्रकाशमानः, लक्ष्मणं प्रमुखीकृत्य कपिश्रेष्ठानां मध्ये, अर्थपूर्णं वचनम् अब्रवीत्—मम शरीरं तदा तृणमांसयुक्तं, तेजस्वि च आसीत्, हे सखे, यदा मम भ्राता वालिना, श्रान्तेन मदोत्कटेन च, क्षिप्तम्। किन्तु, राघव, अद्य तु एतत् लघु, मांसवर्जितं, तृणसदृशं च; तथापि त्वं, रघुकुलानन्दन, मुदितः, तं निक्षिप्तवान्। अत्र, न शक्यते निर्णेतुं कस्य बलं अधिकं—तव वा तस्य वा; हि, तृणमांसयोः भेदः महदस्ति, राघव। एष एव संशयः, प्रिय, तव बलस्य तस्य च; यदि त्वं एकं सालयं विदारयिष्यसि, तदा बलाबलयोः भेदः सुस्पष्टः भविष्यति। तस्मात्, धनुः संधारय, हस्तिप्रवरस्य सुण्डासमानं विस्तारय; कर्णान्तं यत्नेन आकृष्य, तीक्ष्णं बाणं संसरज। यदि त्वं एषं सालयं बाणेन वेधयिष्यसि, न सन्देहः—सः विदारितः भविष्यति; पर्याप्तं विचारणया, प्रिय—नूनं एतत् कुरु, नृप, यतः अहं त्वां प्रतिज्ञातवान्। यथा त्वं तेजस्विषु श्रेष्ठः, हिमालय इव महाशैलेषु, सिंहः चतुष्पदेषु, तथा त्वं पुरुषेषु पराक्रमे श्रेष्ठः। शृणु अद्य वाल्मीकि-रामायणस्य कीश्किन्धा-काण्डे द्वादशं सर्गं। सुग्रीवस्य सुसमाहितं वाक्यं श्रुत्वा, रामः महातेजाः, तस्य विश्वासाय धनुः आदत्त। स मानदः, महद् धनुः एकं च बाणं आदाय, सालयं लक्षीकृत्य, तं बाणं मुमोच, दिशः शब्देन पूरयन्। स बाणः, महावेगेन मुक्तः, सुवर्णविभूषितः, सप्त सालयः, गिरिपृष्ठं, भूमिं च विदार्य, प्रविवेश। क्षणेन, स बाणः, सालयः विदार्य, पुनः स्वक्वणं प्रत्यागच्छत्। सप्त सालयः रामबाणवेगेन विदारितान् दृष्ट्वा, कपिश्रेष्ठः अतीव विस्मयं जगाम। सुग्रीवः हृष्टः, भूषणानि विक्षिपन्, भूमौ शिरसा पतितः, अञ्जलिं बद्ध्वा राघवम् उपससाद। स तेन कर्मणा प्रमुदितः, धर्मज्ञं, सर्वास्त्रविदां श्रेष्ठं, वीरं रामं उवाच— नरश्रेष्ठ, त्वं सर्वैः देवैः सह इन्द्रेणापि युद्धे बाणैः विजेतुं समर्थः; किम् पुनः वालिना, प्रभो? येन, काकुत्स्थ, सप्त महान्तः सालयः, गिरिः, भूमिः च एकेनैव बाणेन विदारिताः—कः त्वाम् युद्धे प्रतियातुं शक्नुयात्? अद्य मम शोकः नष्टः, प्रीतिरेव परमा, त्वां मित्रं प्राप्य, महेन्द्रवरुणसमं। अद्यैव, प्रियस्य मित्रस्य हेतोः, काकुत्स्थ, तं शत्रुं भ्रातरं रूपेण स्थितं वालिनं हन्याः, अञ्जलिं बद्ध्वा याचये। आगच्छाम, शीघ्रं कीश्किन्धां गच्छाम; त्वं पुरः सर। गत्वा, सुग्रीवं वालिं च आह्वय, सगन्धं भ्रातृत्वेन। ते सर्वे शीघ्रं वालिपुरीं कीश्किन्धां गत्वा, वृक्षैः आत्मानं गुह्य स्थित्वा, घने वने तस्थुः। तत्र सुग्रीवः, वालिं आह्वयितुं, भीषणं निनादं मुमोच, वेगेन बलवता, व्योम विदारयन्। तस्य भ्रातुः निनादं श्रुत्वा, वाली महाबलः, कोपसमाविष्टः, प्रचण्डः, पश्चिमदिशि रविरिव उदितः, निर्गतः।