तदा लक्ष्मणः सस्मितः सुग्रीवस्य वचः शृण्वन् तं प्रति प्रोवाच—"कस्मिन्न् कर्मणि कृत्यम् अधिकृत्य त्वं वालिनः निधनं विश्वसिति?" इति। ततः सुग्रीवः प्रत्युवाच—"एते सप्त सालवृक्षाः दृश्यन्ते, यान् वालिः किञ्चित् न केवलं एकवारम्, अपि तु बहुवारं विव्याध। यदि रामः एकेनैव बाणेन एतान् सालवृक्षान् विदारयेत्, तदा तस्य वीर्यं दृष्ट्वा वालिनः वधः शक्य इति विश्वास्ये।" "लक्ष्मण," इति पुनः सुग्रीवः, "वालिः कदाचित् हत्वा महिषस्य अस्थीनि एका पादेन द्विशतानि धनुष्मता योजनेन प्रक्षिप्यत्।" इत्येवमुक्त्वा, रक्तलोचनः सुग्रीवः क्षणं रामं चिन्तयित्वा पुनः तम् अभ्यभाषत—"स वीर्यवान् वालिः स्वबलोत्कर्षेण गर्वितः, यशस्वी, प्रचण्डबलपराक्रमः, स महाकपिः युद्धे अदितिजयः।" "देवैरपि तस्य कर्माणि दुष्कराणि; तानि चिन्तयन् अहं भीतः ऋष्यमूकं शरणं गतः। तं दुर्जयं, दुर्निवार्यं, क्रुद्धं कपीन्द्रं चिन्तयन् अहं ऋष्यमूकात् न निष्क्रान्तः।" "सन्दिग्धः सन्त्रस्तः च अहं महावने स्वमन्त्रिभिः सहितः, हनूमत्प्रमुखैः विचरामि। त्वं मे प्राशस्त्ययुक्तः मित्रं लब्धः, त्वयि हिमवतः इव विश्वासं स्थापयामि।" "अहं तु स्वबलं दुर्वृत्तस्य भ्रातुः जानामि, किंतु तव युद्धे पराक्रमः अदृष्टः, हे राघव। न त्वां तुलयामि, न तव अवज्ञां करोमि, न च भीतः अस्मि; तु तस्य भीषणानि कर्माणि मां सन्त्रासयन्ति।" "सत्यं राघव, तव वाक्यं, धैर्यं, लक्षणं च प्रमाणम्; तानि महान् तेजः सूचयन्ति, यथा अग्निः धूमेन आच्छन्नः।" एवं सुग्रीवस्य सुभाषितानि श्रुत्वा, रामः स्मयमानः कपिम् प्रत्युवाच—"यदि त्वं न विश्वसि अस्माकं पराक्रमे, हे कपे, अहं युद्धे ते प्रशंसनीयम् आश्वासं करिष्यामि।" एवमुक्त्वा रामः, लक्ष्मणस्य अग्रजः, सुग्रीवम् आश्वास्य, अङ्घ्रिणा क्रीडया दुन्दुभेः देहं स्पृष्टवान्। महाबाहुः रामः तद् शुष्कं दैत्यदेहं उत्क्षिप्य एकेन पादाङ्गुलेन दश योजनानि दूरं प्रक्षिप्यत्। तं देहम् अपसारितम् दृष्ट्वा, सुग्रीवः पुनः रामम् अब्रवीत्, स सूर्यवत् दीप्तिमान् लक्ष्मणेन च प्रमुखैः कपिभिः सहितः—"पूर्वं, सखे, यदा मम देहः ताज्यः, मांसयुक्तः, बलसम्पन्नः च आसीत्, तदा स मम भ्राता वालिः श्रान्तः मदोन्मत्तः च सन् तं प्रक्षिप्यत्।" "इदानीं तु, राघव, स देहः लघुः, अमांसयुक्तः, तृणसमानः च; त्वया तु हर्षेण एवमवस्थायाम् अपि प्रक्षिप्तः, हे रघुनन्दन।" "अत्र न शक्यते निर्णेतुम् कस्य बलं अधिकं—तव वा तस्य वा; हि ताज्यस्य शुष्कस्य च भेदः महान्, राघव।" "एष एव संशयः, प्रिय, तव बलस्य तस्य च; यदि एकम् एव सालवृक्षं विदारयसि, तदा बलाबलयोः भेदः सुस्पष्टः भविष्यति।" "तस्मात्, धनुः संनह्य, गजस्य सुण्डामिव तं शृङ्खलय, कर्णान्तम् आकृष्य बाणं सन्धानय।" "यदि एतत् सालवृक्षम् एकेन बाणेन विदारयसि, न संशयः स विदारितः भविष्यति; पर्याप्तम् विचारणया, आर्य, नूनम् एतत् कुरु, नृप, अहम् प्रतिज्ञातवान्।" "यथा त्वं तेजस्विषु श्रेष्ठः, हिमालयः महागिरिषु, सिंहः चतुष्पदेषु, तथा पुरुषेषु पराक्रमे त्वमेव श्रेष्ठः।" इदानीं, श्रीमद्रामायणे वाल्मीकिकृते, किष्किन्धाकाण्डे द्वादशः सर्गः शृणु। सुग्रीवस्य सुसंहितं वचनं श्रुत्वा, श्रीरामः महातेजाः विश्वासार्थम् धनुः जग्राह। स मानदः रामः घोरं धनुः एकं च बाणम् आदाय, लक्ष्यीकृत्य सालवृक्षम् सन्धानं कृत्वा, दिशः शब्देन पूरयन् बाणं मुमोच। स बाणः महावेगेन सुवर्णपरिष्कृतः सप्त सालवृक्षान् गिरिपृष्ठं च पृथिवीं च विदार्य प्रविवेश। क्षणेन एव स त्वरितः बाणः सालवृक्षान् विदार्य, पुनः तस्मिन्नेव तोरणे प्राविशत्। सप्त सालवृक्षान् रामबाणवेगेन विदारितान् दृष्ट्वा, कपिश्रेष्ठः परमाश्चर्येण पूर्णः अभवत्। हृष्टः सुग्रीवः, भूषणैः भूषितः, भूमौ पतित्वा शीर्ष्णा वन्दित्वा, अञ्जलिं कृत्वा राघवम् प्रणनाम। स कृत्ये प्रहृष्टः सुग्रीवः धर्मज्ञं सर्वास्त्रविदां वरं रामं प्रति प्रीत्या वचः उवाच—"नरश्रेष्ठ, त्वया युद्धे सर्वे देवाः इन्द्रसहिताः अपि जेतुं शक्याः; किम् पुनः वालिना, आर्य!" "येन, ककुत्स्थ, सप्त महान्तः सालवृक्षाः, गिरिः, पृथिवी च एकेनैव बाणेन विदारिताः, सः युद्धे कः स्थातुं समर्थः?" "अद्य मे दुःखं नष्टम्, परमं हर्षं लब्धवान् अस्मि, त्वां मित्रं लब्ध्वा, महेन्द्रवरुणसमानम्।" "अद्यैव, ककुत्स्थ, प्रियस्य मित्रस्य हेतोः, तं भ्रातुरूपेण शत्रुं वालिनं जहीहि; अञ्जलिं कृत्वा याचे।" "शृणु, इदानीं शीघ्रं किष्किन्धां प्रति गच्छामः; त्वं पुरतः गच्छ; तत्र सम्प्राप्तः सुग्रीवं वालिनं च आह्वय।" सर्वे ते शीघ्रं किष्किन्धां वालिपुरीं गत्वा, वृक्षैः आत्मानं छाद्य, घनदण्डकवनमध्ये स्थिताः। सुग्रीवः वालिनं आह्वयितुम् उद्दिश्य, भीषणं निनादं मुमोच, बलवता शब्देन गगनं विदारयन्। एवं रामस्य अद्भुतवीर्यं दृष्ट्वा, सुग्रीवः विश्वासं प्राप्य, वालिवधाय सज्जः अभवत्।