बलवता वलिना क्षिप्तस्य दुण्डुभेः मुखात् पतन्त्यः रक्तबिन्दवः वायुनाऽनुनीताः मतङ्गस्याश्रमाभिमुखं पतिताः। ताः रक्तबिन्दवः तत्र पतन्त्यः दृष्ट्वा महर्षिः क्रोधाविष्टः विस्मयं जगाम—"कः एषः?" इति चिन्तयन्। "केन मया सहसा रक्तस्पर्शः कृतः, अस्य पापस्य कृते? कः एषः दुष्टबुद्धिः, अनियम्य, मूढः?" इति सः मुनिः उवाच। एवं उक्त्वा सः महान् ऋषिः निर्गत्य गवयं पर्वताकारं भूमौ निपतितं मृतं अपश्यत्। तपोबलात् तु सः मुनिः मन्यते—एतत्कर्म कपिना कृतम् इति। तदा तं कपिं प्रति महाशापं दत्तवान्। "त्रैः एषः प्रवेशः निषिद्धः; यदि प्रविश्यति, सः मृत्युम् आप्स्यति—यः मम आश्रमं शरण्यं रक्तधाराभिः मलिनीकृतवान्। वृक्षक्षेपेण एते भग्नाः, असुरशरीरं च भग्नम्; यदि कश्चन मम आश्रमं, योजनेन परिवृतं, व्याप्नोति—सः पापकृत् आगच्छति चेत् नूनं नश्यति। ये च तस्य मन्त्रिणः मम वने शरणम् आश्रयन्ति, तेऽपि अत्र न वसन्तु; इच्छया गच्छन्तु। यदि कश्चित् स्थास्यति, तं अपि शप्स्यामि। मम अस्मिन्वने, सुतवत् रक्षिते, पत्रपल्लवफलमूलनाशार्थं—अद्यावधि समयः, श्वः यदि तं कपिं पश्यामि, सहस्रवर्षाणि पर्वतत्वं गमिष्यति।" एवम् उक्त्वा मुनिना, कपयः तस्य वनात् निर्गता; तान् विलोक्य वाली उवाच—"किमर्थं भवन्तः मतङ्गवनवासिनः मम समीपं समागताः? किम् सर्वं कुशलम्?" तदा सर्वे कपयः वलिनं हेममाल्यभूषितं तं शापकारणं च निवेदयामासुः। वानरस्य वचः श्रुत्वा, वाली मुनिं समुपेत्य ससञ्जलिः प्रार्थयामास। स तु महर्षिः तं उपेक्ष्य स्वमाश्रमं प्रविवेश; वाली तु शापभीतः संतप्तः अभवत्। "तस्मात् शापभयात् सः वानरः महद् ऋष्यमूकं न प्रविशति, न अपि तं पश्यति, हे राजन्। तस्य प्रवेशाय अशक्तिं जानन्, हे राम, अहम् अपि मम मन्त्रिभिः सह महद्वनं निर्भयः सञ्चरामि। एष कञ्चुकमयं अस्थिपुञ्जं दुण्डुभेः, पर्वतशिखरसमं, वलिनः बलात् निपातितम्। अत्र सप्त महान्तः सालवृक्षाः शाखिनः सन्ति, येभ्यः वली एकस्य पत्रं कम्पयितुं शक्तः। एवं तव वलिनः अप्रतिमं बलं दर्शितम्; कथं त्वं युद्धे वालिनं हन्तुं समर्थः स्याः, हे राजन्?" एवं वदन्तं सुघ्रीवं लक्ष्मणः सस्मितम् उवाच—"कस्मिन्न् कर्मणि कृतं त्वं वलिनः वधाय विश्वसिष्यसि?" तदा सुघ्रीवः प्रत्युवाच—"एते सप्त सालवृक्षाः, वालिना एकैकशः न केवलं एकवारं विदारिताः। रामः एतान् एकेन बाणेन विदारयिष्यति; रामस्य वीर्यं दृष्ट्वा अहं वालिनं हन्तुम् शक्यं इति विश्वसिष्यामि। लक्ष्मण, वाली एकपादेन हतगवयस्य अस्थीनि द्विशतधनुष्मात्रं प्रक्षिप्यत्।" एवं उक्त्वा, सुघ्रीवः रक्तनेत्रः रामं क्षणं ध्यात्वा पुनः उवाच—"वाली वीरः, स्ववीर्येण गर्वितः, बलपराक्रमे प्रसिद्धः, सः महावानरः युद्धे अजित्यः। तस्य कर्म देवैः अपि दुष्करम्; तानि चिन्तयन् अहं शङ्कया ऋष्यमूकं प्राप्तवान्। तं दुर्जयं, दुष्प्राप्यं, क्रुद्धं वानरराजं चिन्तयन्, अहं ऋष्यमूकं न त्यक्तवान्। सशङ्कः सन्त्रस्तः च, अहं मम मन्त्रिभिः हनुमता अग्रे महद्वनं सञ्चरामि। किं तु, अहं उत्तममित्रं लाभवान्, त्वयि प्रीत्या स्थितः; त्वां हिमालयमिव आश्रये। किन्तु, मम भ्रातुः बलं विज्ञाय, तव युद्धशौर्यं न दृष्टम्। न त्वां तुलयामि, न अवमानं करोमि, न च भीतः; तस्य भीष्णानि कर्माणि मां सन्त्रासयन्ति। राम, तव वाक्यं, धैर्यं, रूपं च प्रमाणम्; अग्नेरिव भस्मच्छन्नस्य महाशक्तेः सूचनम्।" एवं सुघ्रीवस्य वचनं श्रुत्वा, रामः सस्मितम् प्रत्युवाच—"यदि त्वं मम पराक्रमे न विश्वससि, वानर, अहं युद्धे तव प्रशंसनीयं विश्वासं करिष्यामि।" इति सुघ्रीवं समाश्वास्य, रामः लक्ष्मणस्य अग्रजः पादाङ्गुल्या दुण्डुभेः शरीरं लीलया स्पृष्टवान्। महाबाहुः वीरः तद् शुष्कशरीरं उद्धृत्य पादाङ्गुल्या दशयोजनमात्रं प्रक्षिप्यत्। तस्य शरीरस्य दूरं क्षिप्तं दृष्ट्वा, सुघ्रीवः पुनः रामं लक्ष्मणं च वानरश्रेष्ठांश्च प्रेक्ष्य तं तेजस्विनं वाक्यम् उवाच—"सखे, पुरा मम देहो ताजस्वी, मांसयुक्तः, बलसम्पन्नः आसीत्, तदा मदमत्तेन श्रान्तेन भ्रात्रा वालिना मम शरीरं क्षिप्तम्।