षष्ठदिवसे समाप्ते तस्मिन् समये रामः सौमित्रिं प्रति उवाच, "सतर्कः सदा चित्तवृत्तिम् आवह।" एवमुक्त्वा रामः युध्यतां तत्प्रवृत्तः, यज्ञपृष्ठं प्रज्वलितं दृष्ट्वा आचार्याः च याजकाः च उपस्थिताः आसन्। यज्ञपृष्ठं दर्भपत्त्रैः, लघुका च पात्रैः, पुष्पसञ्चयैः च अलंकृतं चन्द्रवदनः रामः दृष्ट्वा तत्र विद्यमानः विश्वामित्रः च याजकाः च प्रज्वलितं दृष्ट्वा यज्ञः विधिपूर्वकं मन्त्रैः च प्रवृत्तः। तदनन्तरं एकं महद् भीषणं शब्दं आकाशे उत्पन्नं जातम्। वृष्टिकाले यथा मेघः आकाशं आवृत्य, तद्वत् राक्षस duo, मारीचः च सुभाहुः, तेषां अनुयायिनः च, गर्जितवत् आगत्य रक्तधाराः प्रक्षिपन्ति स्म। यज्ञपृष्ठं तस्मिन् रक्तस्रावे दृष्ट्वा रामः शीघ्रं तत्र गत्वा तौ आकाशे दृष्ट्वा। तौ दृष्ट्वा रामः लक्ष्मणं प्रति उवाच, "लक्ष्मण, एते दुष्ट राक्षसाः, मांसभक्षणं कुर्वन्ति, मनुष्यमिसाइलस्य बलात्, यथा वायुः मेघान् छेदनं करोति।" "अहं कुर्याम्, न च संशयः; किन्तु एतान् हन्तुं न शक्नोमि।" इत्युक्त्वा रामः तस्य धनुर्धारणं कृतवान्। ततः रघुवीरः, महादुःखितः, क्रोधेन परिपूर्णः, मारीचस्य चित्ते मनवः शस्त्रं प्रक्षिप्तवान्। तेन शस्त्रेण मारीचः समुद्रस्य ज्वालायां शतयोजनं प्रक्षिप्तः। मारीचं अनुत्तप्तं, चक्रवातवत् चालयन्तं, रामः लक्ष्मणं प्रति उवाच, "लक्ष्मण, मनवः बाणः, मनुना निर्मितः, तं भ्रमयति, किन्तु जीवितं न हन्ति।" "अन्येषां राक्षसाणां च हन्तुं इच्छामि—निर्दयाः, दुष्टाः, यज्ञं नाशयन्ति, रक्तं भक्षयन्ति।" इत्युक्त्वा रामः अग्नेयशस्त्रं धृत्वा सुभाहुः प्रति प्रक्षिप्तवान्। तेन प्रक्षिप्तः सुभाहुः भूमौ पतितः। ततः रामः वायव्यशस्त्रं गृहीत्वा अन्यान् राक्षसान् नाशयामास, ऋषिभिः आनन्दितः। यज्ञं समाप्ते, विश्वामित्रः दृष्ट्वा पापानां नाशं, रामं प्रति उवाच, "हे बलशाली, मम उद्देश्यं सिद्धं, त्वं गुरोः आज्ञां सम्पादितवान्। हे महाबाहो, त्वं सिद्धाश्रमं पवित्रं कृतवान्।" इत्युक्त्वा सः सायंप्रातःकर्माणि कर्तुं रामलक्ष्मणौ सह गत्वा। रात्रिः समाप्ता, प्रातःकर्माणि कृत्वा तौ विश्वामित्रं च अन्ये ऋषीन् प्रति गत्वा। तौ प्रथमऋषिं नमस्कृत्य, अग्निवद् तेजस्विनं, मधुरभाषणं कृत्वा उवाचताम्, "हे ऋषिप्रवर, वयं तव सेवकाः, आज्ञापय—किम् करोमि?" तेषां वाक्येषु, सर्वे महर्षयः, विश्वामित्रः च, रामं प्रति उवाच, "हे मनुष्यश्रेष्ठ, जनकः मिथिलायाः धर्मयज्ञं करिष्यति, तत्र गच्छामः।" "त्वं अपि, हे मनुष्यश्रेष्ठ, सह गच्छ; तत्र अद्भुतं, मूल्यवान् धनुषं दृष्टुं योग्यः।" "एषः धनुः, हे मनुष्यश्रेष्ठ, पूर्वं देवैः प्रदत्तः—अतिशक्तिशाली च भीषणः, यज्ञे अत्युत्तमं प्रकाशते।" "न देवाः, न गन्धर्वाः, न दैतयाः, न राक्षसाः, न च मनुष्याः एकस्मिन् अपि तस्य धनुषं तान् बन्धितुं अशक्ताः।" "धनुषस्य बलं परीक्षणं कर्तुं शक्तिशाली राजपुत्राः च न सफलाः।" "एषः धनुः, हे मनुष्यश्रेष्ठ, महात्मा मिथिलायाः राजा, तत्र त्वं धनुषं च अद्भुतं यज्ञं च दृष्टुं भविष्यसि।" "एषः धनुः, हे राम, यज्ञस्य फलरूपेण मिथिलायाः राजा द्वारा याचितः, सर्वेभिः देवैः प्रशंसितः।" "एषः धनुः, हे राम, राज्ञः महलस्य पवित्रं वस्तु, अगुरुचन्दनसुगन्धिभिः पूजितः।" एवं उक्त्वा महर्षिः, ऋषिसंविधानं सह गत्वा, काकुत्स्थं च विदायां प्रस्थानं कृतवान्। "सर्वेभ्यः नमः, अहं सिद्धाश्रमात् जाहीनः, जाह्नवीं उत्तरेण तटं गच्छामि, हिमालयस्य शिलासु।" इति उक्त्वा, तस्य महर्षिः, कौशिकः, तपसां समृद्धः, उत्तरदिशां प्रस्थितः। महर्षिः प्रस्थानं कृत्वा, अनुयायिनः च सह, शतकर्षाणां दूरीं गत्वा, वेदेषु समर्पिताः। सिद्धाश्रमस्य च कूर्माणः च पक्षिणः, महात्मा विश्वामित्रं अनुसरन्ति स्म। ततः ऋषिसंविधानं च पक्षिणः च, सूर्यस्य अस्तं गत्वा, दूरं गत्वा, प्रतिगच्छन्ति स्म।