कदाचित् कश्चित् महाबलः महिषः दुन्दुभिनामकः आसीत्, यः कैलासशिखरप्रभः सहस्रगजबलसम्पन्नः बभौ। स महाकायः स्वबलमदेन मोहितः वरप्रभावाच्च मोहितचित्तः, सागरं नदीपतिं प्रति जगाम। स लहरिविचित्ररत्नपूर्णं सागरं तीर्त्वा तमेव सागरं युद्धाय याचितुमुवाच—“मम युद्धं प्रदत्तुमर्हसि।” ततः धर्मात्मा महाबलः सागरः, तस्य दैवप्रेरितः, असुरं प्रति इदं वचनं उवाच। “महदाश्रयः बहुमुनिसंश्रितः विशालवनान्तः हिमवाञ्शैलराजः, यः शंकरस्य श्वशुरः प्रसिद्धः। स बहुस्रोतसां गुहायुतः प्रपातसमन्वितः, स त्वां अतुलं तुष्टिं दातुं समर्थः। तं प्राप्य त्वं युद्धसुखं प्राप्स्यसि।” सागरस्य भीतिम् अवगम्य, असुरश्रेष्ठः दुन्दुभिः, बाण इव मुक्तः, हिमवत्प्रदेशं जगाम। तत्र स दुन्दुभिः, श्वेतान् गजसमानान् शिलाखण्डान् पर्वतात् समुद्धृत्य, बहुशः दिशः पतितवान्, भूमौ चिक्षेप, स च भीमनिनादं ननाद। तस्मिन्नेव काले, सुमृदुश्च रमणीयः हिमवान् श्वेतमेघोपमः, स्वशिखरे स्थित्वा, इदं वचनं उवाच— “दुन्दुभे! धर्मनिष्ठः त्वं माम् अलं बाधितुम्। मुनिधर्मनिपुणः अहं तपस्विनामाश्रयः, न तु युद्धकर्मणि विशारदः।” एवं गिरिशस्य वचनं श्रुत्वा, दुन्दुभिः क्रोधात् रक्तलोचनः प्रत्युवाच— “यदि त्वं युद्धं कर्तुं न समर्थः, अथवा मम भीत्या निवर्तसे, तर्हि कः मम युद्धं दातुम् अर्हति इति वद; युद्धार्थी अहम्।” तदा हिमवान् धर्मज्ञः वाक्यविशारदः, पूर्वं न कदापि उक्तः, क्रुद्धः तं असुरश्रेष्ठं प्रत्युवाच— “इन्द्रस्य पुत्रः वाली नाम महाबलः महाबुद्धिः कीशकुलपतिः, यः अद्वितीयायां किष्किन्धायां वसति, स त्वां युद्धाय समर्थः। स बलवान्, महाबुद्धिः, युद्धनिपुणश्च; स त्वां समरे एकोऽपि इन्द्रवत् नमुचये युद्धं दातुम् अर्हति। यदि युद्धमिच्छसि, तं शीघ्रं गच्छ; स सदा दुर्जयः समरविक्रमवान् च।” हिमवत्-वचनं श्रुत्वा, दुन्दुभिः क्रोधसंयुतः, किष्किन्धां वालिनः पुरीं शीघ्रं जगाम। तत्र महाबलः दुन्दुभिः, महिषरूपं धारयन्, तीक्ष्णशृङ्गः भीमदर्शनः, जलपूर्णमेघोपमः बभौ। स किष्किन्धाद्वारम् आगत्य, दुन्दुभिः भीमस्वनं ननाद, भूमिं कम्पयन्, युद्धदुन्दुभिरिव। स समीपवृक्षान् भङ्क्त्वा, खुरैः भूमिं विदार्य, अहङ्कारात् शृङ्गेण द्वारं विदारयन्, मदोन्मत्तगज इव बभूव। तदा कक्ष्यान्तर्गतः वाली, तं निनादं श्रुत्वा, सोढुं न अशकत्; स स्त्रीभिः सहितः, तारा-प्रमुखाभिः, शशाङ्क इव ताराभिः सह निर्गतः। वालिः वानराणां वनवासिनां च स्वामी, दुन्दुभिं प्रति, समीहितार्थं, मृदु वचः उवाच— “कस्मात् त्वं नगरे द्वारि स्थित्वा एवं भीमनिनादं करोषि, दुन्दुभे? अहं त्वां जानामि—रक्ष जीवनम्, महाबल।” वालिनः वचनं श्रुत्वा, दुन्दुभिः क्रोधात् रक्तलोचनः प्रत्युवाच— “वीर! स्त्रीणां सन्निधौ वक्तुम् अयुक्तम्; अद्य मम युद्धं देहि, तदा तव बलं जञास्यामि। अथवा, अद्य रात्रौ मम क्रोधं निगृह्णामि; उत्सवः यथेष्टं भूयात्, वानर, रमस्व यथाकामम्। दानानि दीयन्ताम्, वानरान् आलिङ्ग्य, मित्रेषु हर्षं कुरु। किष्किन्धां सुव्यवस्थितां कुरु, पुरं आत्मवत् प्रियं कुरु; स्त्रीभिः सह क्रीडस्व, अहं तव मदं निग्रहिष्यामि। यो मदोन्मत्तं प्रमत्तं भग्नं एकं वा दुर्बलं वा हन्ति, स लोके गर्भघ्न इति प्रसिद्धः, यथा त्वं मदमोहितः।” एवं सान्त्व्य क्रोधात् स्मितं कृत्वा, वाली तारा-प्रमुखाः स्त्रीः विसृज्य, असुरपतिं प्रत्युवाच— “मां मदोन्मत्तं मा मन्यस्व, यदि त्वं युद्धे निर्भयः; अयं मदः समरे सिद्ध्यतु, एष हि वीरस्य पानम्।” एवमुक्त्वा, क्रुद्धः, महेन्द्रदत्तं हेममालां गृहीत्वा, युद्धाय स्थितवान्। स वाली, पर्वतसमानं दुन्दुभिं शृङ्गे गृहीत्वा, वानरेन्द्रः गर्जन् क्षिप्रं चिक्षेप। स बलात् तं पातयित्वा, भीमस्वनं चक्रे; तदा तस्य कर्णाभ्यां बहु रक्तं स्रवन् पपात। क्रोधेन परस्परं जिगीषन्तौ, दुन्दुभिवाल्योः घोरं युद्धं समजायत। तत्र वाली, इन्द्रसमप्रभावः, पाणिभिः, जानुभिः, पादैः, शिलाभिः, द्रुमैश्च युद्धं अकरोत्। वानरासुरयोः परस्परं प्रहरतोः, यत्र असुरः युद्धे क्षीणः अभवत्, इन्द्रपुत्रः च बलवत्तरः अभवत्। ततः वाली दुन्दुभिं उत्थाप्य, भूमौ चिक्षेप; तस्मिन्भीषणे युद्धे दुन्दुभिः विनष्टः। तस्य व्रणात् बहु रक्तं स्रवन्, स महाबाहुः भूमौ पतित्वा नष्टः। ततः वाली, मृतमचेतनं देहं बाहुभ्यां गृहीत्वा, वेगेन एकेन क्षेपेण, योजनेन दूरं चिक्षेप।