काकुत्स्थस्य पुत्र duo, रामलक्ष्मणौ, युज्यते युद्धाय, तेषां वाक्यं श्रुत्वा ऋषयः हर्षिताः प्रिनन्दन्ति। तस्मिन् समये, ऋषिः विश्वामित्रः व्रतम् अङ्गीकरोति, तस्मात् आज्ञां ददाति, "अद्यादि षट् रात्रिभ्यः, युष्माकं राघवौ, गृहे रक्षताम्।" तद्वाक्यं श्रुत्वा, रामलक्ष्मणौ, छः दिवसान् रात्रिं च जाग्रतौ, आश्रमं रक्षितुं तत्प्रतिष्ठिताः। ते महाबाहवः, कुशल धनुर्धराः, विश्वामित्रस्य रक्षायाम् सजाग्रताः आसन्। षष्ठदिवसे समाप्ते, रामः सौमित्रिं प्रतिवक्तुम् आरभते, "सावधानः भव, सजाग्रताः भव।" यदा रामः एषः वाक्यं प्रकटयति, तदा यज्ञवेदी प्रज्वलिताऽभवत्, आचार्याः च पुरोहिताः च उपस्थिताः। वेदी, दर्भघासैः, पात्रैः, पुष्पाणां समूहैः च अलंकृताऽभवत्, विश्वामित्रः च यज्ञकर्माणि आरभते। तदा यज्ञस्य विधिः च मन्त्राणां अनुसारेण प्रवृत्तः, तस्मिन् समये, आकाशे महत् भयंकरं ध्वनिः उत्पन्नः। मेघः आकाशं आवृणोति, यथा वर्षाकाले, तथा राक्षसौ, मारीचः च सुभाहुः, तेषां अनुयायिनः च, त्वरितं आगच्छन्ति। ते मेघवद् गर्जन्तः, रक्तधाराः पतन्ति। तदा रामः रक्तस्रावेन भीतं यज्ञवेदीं दृष्ट्वा, शीघ्रं तत्र गच्छति, राक्षसौ आकाशे दृष्ट्वा। लक्ष्मणं प्रति वाक्यम् अददात्, "लक्ष्मण, एषः पापात्मा राक्षसः, मांसभक्षकः, मनवास्त्रस्य बलात्, वायोः इव चित्तं विखण्डयन्ति।" रामः मनसि मन्यते, "अहम् एतान् निहन्तुं न शक्नोमि; किन्तु, तेषां वधं न करिष्यामि।" इति वदन्, रामः धनुषं प्राप्य तद्वैभवम् आरभते। ततः, महाबाहुः रामः, क्रोधेन दग्धः, मारीचस्य हृदये मनवास्त्रं प्रक्षिपति। मारीचः तेन मनवास्त्रेण प्रहारितः, सागरस्य तरङ्गेषु शतयोजनानि प्रक्षिप्तः। मारीचं दृष्ट्वा, रामः लक्ष्मणं प्रति वाक्यम् अददात्, "लक्ष्मण, मनवास्त्रः, मनोः द्वारा निर्मितः, तं भ्रमयति, किन्तु जीवितं न गच्छति।" "अन्यांश्च अहं निहन्ति, निर्दयाः, पापात्मनः, यज्ञं नाशयन्ति, रक्तं च भक्षयन्ति।" इति वदन्, रामः अग्नेयास्त्रं प्राप्य सुभाहुं प्रति प्रक्षिपति। सुभाहुः प्रहारितः, भूमौ पतितः। ततः रामः वायव्यास्त्रं गृहीत्वा अन्यान् राक्षसान् नष्टं करोति, ऋषिभिः प्रीतिं प्राप्य। यदा सर्वे राक्षसाः नष्टाः, तदा ऋषिः विश्वामित्रः, पापं नष्टं दृष्ट्वा, रामं प्रति वाक्यम् अददात्, "हे महाबाहो, मम कार्यं सिद्धं; त्वं गुरोः आज्ञां सम्पादितवान्। हे प्रसिद्धवीर, त्वं सिद्धाश्रमं पवित्रं कृतवान्।" इति रामं स्तुत्वा, सः सायंकालीनं यज्ञं आरभते। रामः च लक्ष्मणः तत्र रात्रिं व्यतीतवन्तौ, हर्षिताः च हृदये। यदा रात्रिः समाप्ता, प्रातःस्नानं कृत्वा, ते विश्वामित्रं च अन्ये ऋषीन् प्रति गच्छन्ति। "हे ऋषिप्रमुख, अग्निसमानं, वयं तव सेवकाः। आज्ञां ददातु, सर्वश्रेष्ठ ऋषि—किम् करोमि?" इति वदन्तौ, सर्वे ऋषयः, विश्वामित्रस्य नेतृत्वे, रामं प्रति वाक्यम् अददातुः, "हे नरश्रेष्ठ, जनकः मिथिलायाः, धर्मयज्ञं करिष्यति। तत्र गन्तव्यः।" "त्वम् अपि, हे नरश्रेष्ठ, सह गच्छ, तत्र अद्भुतं धनुषं दृष्टुम् अर्हसि।" इति वदन्तः, ते धनुषस्य सामर्थ्यं परीक्ष्य, महाबाहवः च न शक्नुवन्ति। यः धनुषः, हे नरश्रेष्ठ, मिथिलायाः राज्ञः, देवैः पूजितः, यज्ञस्य फलस्वरूपेण प्राप्यते। "तत् धनुषम्, हे राम, राज्ञः महात्मनः मह्यं प्रदत्तं, यः यज्ञे पूजितः, गन्धैः च अगरुजैः समर्पितः अस्ति।" इति वदन्, विश्वामित्रः, ऋषिभिः सह गच्छन्, सिद्धाश्रमात्, जाञ्हवीं तटं प्रति, हिमालयस्य शिलायाः प्रति प्रस्थानं करोति। "सर्वेभ्यः नमः, अहं गच्छामि, सिद्धाश्रमात्, जाञ्हवीं तटं प्रति, हिमालयस्य शिखराणि प्रति।" इति वदन्, सः प्रस्थानं करोति।