एकदा राघवः, बलशाली, तामसास्त्राणि, सामुन, संवार्त, मौसला च, दर्पणं च सत्व्यम् अस्त्राणि, महामायामय, तेजःप्रभ, सोमास्त्राणि च, शिशिर, तवष्ट्र, भीम, भगा च, शीतेषु, मानव च, समुत्तिष्ठत। तत्र महर्षिः, पूतात्मा, पूरबं मुखं प्रति, आनन्देन राघवे सुत्तममन्त्राणि प्रददाति। तेन सः ऋषिः राघवाय तानि अस्त्राणि प्रदर्शयति, यानि देवेषु अपि सम्पूर्णं प्राप्यं कठिनानि। यदा ज्ञानी ऋषिः विश्वामित्रः मन्त्राणि जपति, तदा सर्वाणि तेजस्विनि अस्त्राणि राघवम् उपसङ्गच्छन्ति। सर्वाणि अस्त्राणि, आनन्दितानि, राघवे नमः कृतवन्तः, 'हे राघव, वयं तव भक्ताः, उत्तमः' इति वदन्ति। 'यदर्थं त्वं इच्छसि, तद् तव शुभाय भविष्यति; वयं सर्वं तव कृते साधयिष्यामः' इत्युक्त्वा राघवः तेषां वाक्यैः मनोवृत्त्या शान्तः जातः। तदनन्तरं, हृदयं आनन्देन पूर्णं, राघवः, तेजस्वी, विश्वामित्रं नमस्कृत्य प्रस्थानं कृतवान्। तस्मिन् समये, राघवः, शुद्धं च प्रसन्नमुखं, विश्वामित्रं प्रति वदति, 'हे पूज्यः, अहं अस्त्राणि प्राप्य, देवेषु अपि अजयः। किन्तु, हे ऋषिसर्वेश्वर, अहं तानि प्रतिगृह्य विदितुं इच्छामि।' ततः विश्वामित्रः, तपःसम्पन्नः, स्थिरः, शुद्धः, राघवे प्रतिगृह्य प्रतिवदति। सः सत्यवंत, सत्यकीर्ति, धृष्ट, रभस, प्रतिहारतार, लक्ष्य, अलक्ष्य, दृढनाभ, सुनाभक, दशाक्ष, शतवक्त्र, दशशीर्ष, शतोदरा, पद्मनाभ, महानाभ, दुण्डुनाभ, सुनाभक, ज्योतिṣा, शकुन, नायरास्य, विमल, यौगन्धर, विनिद्र, शुचिभाहु, महाबाहु, निष्कलि, विरुच, सार्चिर्माली, धृतिमाली, वृत्तिमान, रुचिर इत्यादीनि अस्त्राणि उपदिशति। 'हे राघव, कृतशाश्वतं केशवः, त्वं योग्यः, एषां अस्त्राणां प्राप्यते' इति विश्वामित्रः वदति। तदा राघवः, 'अवश्यं' इति प्रत्युत्तरं ददाति, हृदयं आनन्देन पूर्णं। तदा दिव्याणि, तेजस्विनि, रूपपरिवर्तनशीलानि अस्त्राणि प्रकटितानि, सुखदं जनयन्ति। कश्चित् तेषां अस्त्राणां रूपं ज्वालामयम्, कश्चित् धूमवत्, कश्चित् चन्द्रसूर्यवत्, कश्चित् नमः कृत्य सहस्त्रदृष्टिप्रदानानि। तेषां अस्त्राणां सहस्त्रदृष्टिप्रदानानि राघवे वदन्ति, 'हे पुरुषश्रेष्ठ, अत्र वयं; तव आदेशं किम् करोमि?' तदा राघवः, 'यथा इच्छत, गच्छत; आपत्काले, वयं तव मनसः सहायाः भविष्यामः।' ततः तेषां अस्त्राणां राघवस्य समीपं गत्वा, तं प्रार्थयन्ति, 'एवं भवतु' इति, तदा तेषां अस्त्राणां राघवस्य परिक्रम्य प्रस्थानं करोति। राघवः तेषां अस्त्राणां परिचयं ज्ञात्वा विश्वामित्रं प्रति वदति, 'हे ऋषिसर्वेश्वर, एषः वृक्षाणां समूहः, मेघवत्, पर्वते समीपं प्रकाशते? एषः क्षेत्रं सुसंवृत्तं, मृगैः पूरितं, पक्षिभिः अलङ्कृतं च, अत्यन्तं मनोहरं अस्ति।' 'हे पूज्यः, एषः क्षेत्रं यत्र दुष्टाः, पापिनः ब्रह्महत्या कर्तुं आगताः, तव यज्ञं विघातं कर्तुं आगताः।' ततः विश्वामित्रः, 'हे राघव, इह विष्णुः, देवेषु पूज्यः, अनेकं युगानां कालं यत्र व्यतीतवान्।' 'तत्र कश्यपः, अग्निसमानः, अदित्या सह, तेजः प्रकटितः, सहस्रवर्षाणां यज्ञं सम्पूर्णं कृतवान्।' 'हे राघव, अहं त्वां दृष्ट्वा, तपसामयः, तपस्यामयः, तपःसारः, तपसामयः, त्वं सम्पूर्णं जगत् पश्यामि; त्वं आरम्भः, वर्णनातीतः, अहं तव शरणं गच्छामि।' 'हे हरि, कश्यपं सम्बोधितवान्, 'यच्छ, तव चित्तं शुभं भवेत्; त्वं योग्यः, वरं प्राप्यते।' इति। एवं समाप्तं।