महर्षिभिः एवं संप्रष्टः, हे नरश्रेष्ठ, मया विविधानि वन्यद्रव्याणि संचितानि, पुनः पुनः त्वां प्रति समर्पयामि। पम्पातटे जाताय तव कृते, नरव्याघ्र, एवमुक्ता सा धर्मात्मना शबरी वाक्यमब्रवीत्। राघवः तां सदा समाजात् बहिष्कृतां शबरीं दानुप्रश्नं पप्रच्छ—ये महात्मानः दानववंशसमुत्थानः, तेषां यथार्थं तेजः त्वं जानासि। अहं तदश्रौषम्, द्रष्टुमिच्छामि प्रत्यक्षम्, यदि त्वं अनुमन्यसे—इति राघववाक्यं श्रुत्वा, शबरी तौ महद्वनं दर्शयामास—"पश्य, मघनं मेघसन्निभं, मृगपक्षिसमाकुलम्। एष मतङ्गवनं, रघुनन्दन, यत्र मम महात्मानः गुरुजनाः दीप्ततेजसः यज्ञकर्माणि कृतवन्तः, वेदिम् स्थापयित्वा मन्त्रैः पूजितवन्तः। एष पूर्वाभिमुखी वेदि, यत्र मम पूज्यगुरवः श्रमक्लान्तहस्ताः पुष्पाणि न्यवेदयन्। तेषां तपसा, रघुवीर, अद्यापि सा वेदि अनुत्तमया दीप्त्या सर्वतः प्रकाशते। क्षुत्पिपासया क्लान्ताः, तत्रैव स्थित्वा, सप्तसिन्धून् मनसा आह्वयन्—तेऽत्रैव संनिपत्य दृश्यन्ते। स्नानकर्म समाप्त्य, तैः काषायवस्त्राणि एतेषु वृक्षेषु स्थापिता—अद्यापि, हे रघुनन्दन, न शुष्काणि जातानि। तैः दत्तानि पुष्पाणि नीलोत्पलसंयुतानि, दैवतार्थं कृतानि, न कदापि म्लायन्ति। त्वया इदं सर्वं वनं दृष्टं, तस्य कथा श्रुता; अतः त्वदनुज्ञया अहं देहं त्यक्तुमिच्छामि। ये महात्मानः मम गुरवः, यैः अहं सेविका अभवम्, तेषां समीपं गन्तुमिच्छामि।" इति धर्म्यं वचनं श्रुत्वा, राघवः लक्ष्मणेन सहितः अतुलां प्रीतिम् अयच्छत्—"किमेतदद्भुतम्!" इति। ततः रामः शबरीं प्रति उवाच—"त्वया अहं सत्कृतः, शुभे! यत्र इच्छसि, तत्र गम्यताम्।" एवं रामवाक्यं श्रुत्वा, जटिला, वल्कलचर्मवसना शबरी, रामानुज्ञां प्राप्य, आत्मानं हुत्वा अग्नौ प्रविवेश। सा दीप्ताग्निसदृशी, दिव्याभरणभूषिता, दिव्यगन्धमाल्यलेपिता, स्वर्गलोकं गता। तत्र सा दिव्यवस्त्रधारिणी, रम्या, विद्युत्समप्रभा, तं देशं दीप्त्या व्यभासयत्। शबरी, ध्यानबलात्, तं पुण्यदेशं जगाम, यत्र पुण्यशीलाः महर्षयः निवसन्ति। एवमस्ति श्रीमद्वाल्मीकिरामायणे अरण्यकाण्डस्य पंचसप्ततितमः सर्गः। शबरी स्वबलात् स्वर्गं गता इति, राघवः भ्राता लक्ष्मणेन सह चिन्तयामास। तेषां महात्मनाम् औदार्यं विचिन्त्य, धर्मात्मा राघवः लक्ष्मणं प्रति—"सौम्य, तेषां संयतात्मनाम् आश्रमं दृष्ट्वा अहं विस्मितः। यत्र व्याघ्राः मृगैः सह निर्भयम् वसन्ति, विविधाः पक्षिणः च निवसन्ति। सप्तसिन्धूनाम् तीर्थेषु स्नानं कृत्वा, पितॄन् च विधिवत् तर्पयाम, लक्ष्मण। तेन अशुभं नष्टम्, शुभं प्राप्तम्; अतः हृदयं प्रमुदितम्। नरव्याघ्र, शुभं मनसि जायते; अतः गच्छामः पम्पासरः सुखोदकम्। न समीपे एव ऋश्यमुखः पर्वतः शोभते, यत्र धर्मात्मा सुग्रीवः सूर्यपुत्रः वसति। सः वलिना भीतः, चत्वारः कपिभिः सह तत्रैव स्थितः; अहं तं कपिश्रेष्ठं सुग्रीवं द्रष्टुम् उत्सुकः। सीतायाः अन्वेषणम् तस्मिन्नेव आश्रितम्।" इति रामस्य वचनं श्रुत्वा, सौमित्रिः प्रत्युवाच—"शीघ्रं तत्र गच्छामः; मम अपि मनः त्वां प्रेरयति।" ततः तस्मात् आश्रमात् निर्गत्य, नरश्रेष्ठः प्रस्थितवान्। ततः रामः महाबलः लक्ष्मणेन सह पम्पासरः प्राप्य, सर्वतः पुष्पितवृक्षान् अपश्यत्। तद्वनं कोयष्टिक, अर्जुनक, शतपत्र, किरक, इत्यादि पक्षिविलापैः निनादितम्। रामः विरहदाहेन संतप्तः, विविधान् वृक्षान्, बहून् सरांसि च पश्यन्, महति तडागे जगाम। स दूरात् मतङ्गसरोवराख्यं सलिलपूर्णं तडागं प्राप्य, तत्र प्रविवेश। तत्र रघुसुतौ स्थितप्रज्ञौ, समाहितचित्तौ, गतवन्तौ; किन्तु दशरथात्मजः रामः शोकाभिभूतः अभवत्। सः शोभनं पद्मसरोवरं प्रविश्य, यत्र उत्पलवितानानि, तिलक, अशोक, पुण्डरीक, बकुल, उदालकवृक्षैः परिवृतम्। तद्सरोवरं सुशोभनवनसंवृतम्, सरोजसमाकुलम्, शुद्धसलिलम्, स्निग्धवालुकाप्रसारितम्, रमणीयम्। मत्स्यकच्छपसमाकुलम्, तटवृक्षैः शोभितम्, लतानिवेशैः परिवृतम्, सुहृद्भिरिव संवलितम्। किन्नर, नाग, गन्धर्व, यक्ष, राक्षसैः सेवितम्, विविधवृक्षलतान्वितम्, शीतलसलिलम्, रमणीयम्। रक्तपद्मोत्पलसंयुक्तम्, कुमुदगुच्छश्वेतम्, इन्द्रनीलोत्पलवर्णम्, चित्रपटमिव शोभमानम्, तद्वापि जगाम। एवं श्रीरामलक्ष्मणौ पम्पासरः प्राप्तौ, शबर्या महात्मन्याः पुण्यकृत्यं दृष्ट्वा, तस्याः उपदेशं श्रुत्वा, महर्षीणां तपोबलं च अनुभव्य, धर्ममार्गे प्रस्थितौ।