शबरी भक्त्या विधिपूर्वकं पाद्यं अर्घ्यं च समुपपादयत्। ततो धर्मनिष्ठां तपस्विनीं प्रति रामः मधुरया वाचा अपृच्छत्—"भद्रे, कच्चित् ते विघ्ना अतितीर्णाः? तपः संवर्धते वा? क्रोधः निगृहीतः? आहारः नियतः? व्रतानि रक्ष्यन्ते? मनः शान्तमस्ति? गुरुशुश्रूषा फलं दत्तवती वा? मधुरभाषिणि, सर्वं कुशलं किम्?" एवं रामेण पृष्टा सा वृद्धा, स्थिरव्रता, सिद्धैः पूजिता तपस्विनी शबरी, रामं प्रत्युवाच—"आज्ये त्वां दृष्ट्वा मम तपसः फलमाप्तम्; अद्य मम जन्म सफलम्, अद्य मम गुरवः पूजिताः। अद्य तपः कुशलं प्राप्तम्, स्वर्गश्च मे निश्चितः; त्वं हि नरश्रेष्ठः, नरदेवः, अत्र पूजितः। भगवन्, तव कृपया अहं पाविता, तव प्रसादेन शाश्वतान् लोकान् यास्यामि। यदा त्वं चित्रकूटं रथैः समुपागमः, तदा त्वां सेवित्वा अहं स्वर्गमधिगमिष्यामि।" "तेन धर्मज्ञैः महर्षिभिः मम उक्तम्—'रामः तव पुण्याश्रमे आगमिष्यति। सुमित्रानन्दनसहितं तं यथावत् अतिथिं पूजय; तं दृष्ट्वा त्वं परमं शाश्वतं स्थानं गमिष्यसि।' एतदर्थं मया विविधानि वन्यमूलफलानि सञ्चितानि।" एवमुक्ता सा शबरी, पम्पातटे जात्या, रामाय तदाख्यात्। तदा राघवः तां बहिष्कृतां तपस्विनीं दानवसुतानां महात्मनां सामर्थ्यं यथावद्विज्ञातुमिच्छन् पप्रच्छ। रामः उवाच—"श्रुतमेतदपि मया, द्रष्टुमिच्छामि प्रत्यक्षम् यदि त्वं अनुमन्यसे।" इति रामवाक्यात् शबरी तौ भ्रातरौ तं महद्वनं दर्शयामास—"एष मेघसङ्काशः वनः, पशुपक्षिसम्पूर्णः।" "एष मतङ्गवनं, यत्र मम तेजस्विनः गुरवः यज्ञं कृत्वा मन्त्रैः पूजिताः। एष पूर्वतो वेदी, यत्र ते श्रमश्लथहस्ताः पुष्पार्पणं कृतवन्तः। तेषां तपसः प्रभावात् एष वेदी अद्यापि दीप्त्या सर्वतः प्रकाशते। तेन तपसा क्षुधया क्लान्ताः सप्तसिन्धून् मानसिकं आह्वयन्, ते अपि अत्रैव समागताः। स्नात्वा ते वल्कलानि एतेषु वृक्षेषु न्यधत्त; तानि अद्यापि न शुष्यन्ति। तैः अर्पितानि पुष्पाणि नीलोत्पलयुतानि अपि न म्लायन्ति, देवकार्यार्थं कृतानि सन्ति।" "एतद्वनं दृष्ट्वा, एषां चरितं श्रुत्वा, यदि अनुमन्यसे, अहं देहमित्यजामि। यत्र मे गुरवः, तेषां समीपं गन्तुमिच्छामि।" तस्याः धर्म्यं वचनं श्रुत्वा, राघवः लक्ष्मणसहितः अतुलां प्रीतिं प्राप्य, "किमिदं अद्भुतम्!" इति उवाच। ततः रामः शबर्यै तपस्विन्यै उवाच—"त्वया अहं पूजितः; यत्र इच्छसि, तत्र गच्छ।" एवं रामवाक्यं श्रुत्वा, सा वल्कलचीरवसनाः, जटिला, तस्य अनुमतिं लब्ध्वा, अग्नौ आत्मानं समर्पयत्। सैव वह्निसदृशी, दिव्याभरणभूषिता, दिव्यगन्धमाल्यलिप्ता, स्वर्गं जगाम। स्वर्गे सा दिव्यवस्त्रधारिणी, शोभनरूपा, विद्युदिव प्रकाशमाना तत्र दृष्टा। शबरी ध्यानबलात् तत्र पुण्यस्थले, यत्र ते धर्मात्मानः महर्षयः वसन्ति, उपागच्छत्। एवं श्रीमद्रामायणे वाल्मीक्ये, अरण्यकाण्डे, पंचसप्ततितमः सर्गः। शबरी स्वबलात् स्वर्गं प्राप्तायाम्, राघवः लक्ष्मणेन सह चिन्तयामास। तेषां महात्मनां माहात्म्यं विचिन्त्य, धर्मात्मा रामः स्थिरबुद्धिं लक्ष्मणं प्रति उवाच—"सौम्य, अहं तेषां संयतात्मनां ऋषीणां आश्रमं दृष्टवान्, यत्र व्याघ्राः मृगैः सह निर्भयं वसन्ति, विविधाः पक्षिणः च। सप्तसिन्धूनां तीर्थेषु स्नात्वा, पितृभ्यः तर्पणं कृतम्। अशुभं व्यपगतं, शुभं प्राप्तम्; तेन हृदयम् उल्लसितम्।" "पुरुषव्याघ्र, शुभलक्षणं हृदये जातम्; तस्मात् चल, तत्र पम्पासरः रम्यं गच्छामः। न समीपे ऋश्यमुखगिरिः प्रकाशते, यत्र धर्मात्मा सुग्रीवः सूर्यतनयः वसति। स वालिभयात्, चतुर्भिः वानरैः सहितः, तत्रैव तिष्ठति; तं द्रष्टुम् अहम् उत्सुकः। सीतायाः अन्वेषणं तस्मिन्न् एव निर्भरम्।" इति रामवचः श्रुत्वा सौमित्रिः प्रत्युवाच—"गच्छाम शीघ्रम्; ममापि मनः त्वरयति।" ततः तस्मात् आश्रमात् नरपतिः निर्गतः।