कबन्धः तु स्वस्वरूपमास्थाय, सर्वाङ्गेन्दन्यायोज्ज्वलतेजाः, दिव्यरूपधारी दिवि रामस्य पुरतः प्रादुरभवत्, स च रामाय मित्रभावं कर्तुम् उपदिशन् आह। ततः पम्पासरःसंनिकटे वनेन मार्गदर्शनं कृत्वा कबन्धेन, नरश्रेष्ठसुतौ रामलक्ष्मणौ पश्चिमदिशं प्रति प्रस्थितौ। गच्छन्तौ तौ राघवात्मजौ मधु-समृद्ध-पुष्प-फलवृक्षैः शोभितान् नानापर्वतान् दृष्ट्वा सुग्रीवं अन्वेषयन्तौ आगच्छतुः। तौ पर्वतशिलायामुपविश्य, पम्पासरसो पश्चिमतीरं समासाद्य, तत्र रमणीयं शबरीआश्रमं दृष्ट्वा, तदाश्रमे विविधवृक्षैः परिवृतं, परमशोभनं दृष्ट्वा, शबरीं समीपमुपागच्छताम्। तां दृष्ट्वा सिद्धाचारिणी शबरी, कृताञ्जलिः, रामलक्ष्मणयोः पादौ गृहीत्वा, प्रणिपत्य, पाद्यं अर्घ्यं च विधिवत् समर्प्य, तदनन्तरं, रामः धर्मनिष्ठां तां भक्तां तपस्विनीं इदं प्राह— "कच्चित् ते विघ्नाः परिहृताः? कच्चित् तपः प्रवर्धते? कच्चित् कोपो निगृहीतः, कच्चित् नियतः आहारः, तपोधनधारिणि? कच्चित् व्रतानि रक्ष्यन्ते? कच्चित् ते मनः प्रशान्तम्? कच्चित् गुरुषु सेवा फलं दत्तवती, सौम्यवदने?" एवं रामेण पृष्टा सा शबरी, वृद्धा, स्थिरव्रता, सिद्धैः पूजिता, रामाय प्रत्युवाच—"अद्य त्वां दृष्ट्वा मे तपसः फलम्, अद्य मम जन्म सफलम्, अद्य गुरवः सम्यगर्चिताः। अद्य मे तपः सुफलम्, अद्य स्वर्गमपि प्राप्स्यामि, यतः त्वं नरश्रेष्ठः, पुरुषशार्दूलः, अत्र पूजितः। तव अनुग्रहदृष्ट्या, सौम्य, अहं शुद्धा अभवम्; तव प्रसादात्, रिपुसूदन, शाश्वतान् लोकान् गमिष्यामि। यदा त्वं चित्रकूटं दिव्यरथेण आगतः, तदा तव सेवा कृत्वा स्वर्गं प्राप्तवती। धर्मविद्भिः महर्षिभिः मे प्रोक्तम्—'रामः तव परमपवित्रमाश्रमं आगमिष्यति। तं सौमित्रिणा सह अतिथिवत् सत्कारय; तं दृष्ट्वा च शाश्वतान् उत्तमान् लोकान् प्राप्स्यसि' इति। तैः एवमुक्ता अहं, नरश्रेष्ठ, विविधानि कानन्युपहाराणि संचितानि। तव कृते, पुरुषव्याघ्र, पम्पातीरसमुत्पन्ना, धर्मात्मना शबरी इदं वचनं प्राह।" रामः तां सर्वदा समाजात् बहिष्कृतां, दानवंशसम्भूतानां महात्मनाम् ऐश्वर्यं पृष्टवान्, यतो हि सा तद्विदुषी आसीत्। "श्रुतम् एतत् मया, द्रष्टुम् इच्छामि प्रत्यक्षतया, यदि अनुमन्यसे" इति रामस्य वाक्यं श्रुत्वा, शबरी तौ भ्रातरौ तं महावनं दर्शयामास—"एष मेघसन्निभः, मृगपक्षिसंकीर्णः महावनः। एष मातङ्गवनं, रघुनन्दन, यत्र मम महातेजसः गुरवः यज्ञं कृत्वा, मन्त्रैः पूजितवन्तः। एष पूर्वाभिमुखः वेदि, यत्र मम पूज्यगुरवः श्रमेण कम्पितहस्ताः पुष्पोपहारं कृतवन्तः। तेषां तपसा, रघुनन्दन, अद्यापि वेदि अनुपमतेजसा सर्वदिक् प्रकाशयति। उपवासक्लान्ताः त एव, मनसा सप्तसिन्धून् आह्वयन्, ते चात्र संजाताः—पश्य। स्नानानन्तरं तैः काषायवस्त्राणि एतेषु वृक्षेषु स्थापितानि, अद्यापि, रघुनन्दन, न शुष्काणि। तैः समर्पितानि पुष्पाणि, नीलोत्पलैः सह, न जीर्यन्ते, यद्यपि तानि देवार्थं कृतानि बहुशः। इदानीं त्वम् एतत् सर्वं वनं दृष्ट्वा, तस्याः कथां च श्रुत्वा, मम अनुमत्याः, अहं शरीरम् उत्सृजितुम् इच्छामि। तेषां महात्मनाम् ऋषीणां समीपं गन्तुम् इच्छामि, येषां मुनिपदवीं अहं परिचारिका आसम्।" एवं धर्मयुक्तं वाक्यं श्रुत्वा, राघवः सौमित्रिणा सह अनुपमं हर्षं प्राप्य, "कथं अद्भुतम्!" इति प्राह। ततः रामः शबरीं व्रतानुष्ठानपरां प्राह—"त्वया अहं पूजितः, शुभे, यत्र इच्छसि, तत्र गच्छ।" एवमुक्ता सा वाल्कलाजिनवसना, मुनेन्द्रानुज्ञां लब्ध्वा, अग्नौ आत्मानं समर्पयत्। सा ज्वलनसमप्रभा, दिव्याभरणधारिणी, दिव्यगन्धमाल्यलेपिता, स्वर्गं जगाम। तत्र दिव्यवस्त्रधारिणी, शोभनरूपा, विद्युत्समप्रभा, सा स्थले विराजमानाभवत्। शबरी च ध्यानबलात् तं पुण्यदेशं प्राप, यत्र ते धर्मात्मानः महर्षयः निवसन्ति। शबरी स्वबलात् स्वर्गं प्राप्तायाम्, राघवः लक्ष्मणेन सह चिन्तयितुं प्रारभत। तेषां महात्मनाम् ऐश्वर्यं विचिन्त्य, धर्मात्मा राघवः, कल्याणाभिलाषिणं, स्थितप्रज्ञं लक्ष्मणं प्रति इदं वचनम् अब्रवीत्।