यदा तु गुरवे वन्यसामग्रीं वहन्तः शिष्याः शीघ्रं स्वदेहात् भूमौ स्वेदबिन्दून् पतितवन्तः, तदा तेषां तपस्विनां तैः स्वेदबिन्दुभिः जाताः माल्याः तपस्याः प्रसूताः अभवन्, येषां नाशः कदापि न भवति, हे राघव। तेषां तपस्विनां सेविका, दीर्घायुषी शबरी नाम्ना, अद्यापि तत्र दृश्यते, हे ककुत्स्थकुलोत्पन्न। सा शबरी, सर्वदा धर्मनिष्ठा, सर्वभूतैः पूजिता, त्वां दृष्ट्वा, हे राम, दिव्यरूपं, स्वर्गलोकं प्राप्नोति। ततः, हे ककुत्स्थकुलोत्पन्न, तत्र पम्पासरोवरस्य पश्चिमे तटे स्थितं गूढं तथा अतुल्यं तपोवनं द्रक्ष्यसि। तत्र महर्षेः मातङ्गस्य नियमानुसारं, गजाः अपि तदाश्रमं न प्रविशन्ति, न च तद्वनं। हे रघुप्रिये, तद्वनं मातङ्गवनं नाम्ना प्रसिद्धं, नन्दनवनस्य सदृशं, सुरवनस्य इव शोभते। तत्र वने, अनेकविहगस्वनैः निनादिते, त्वं, हे राम, परमानन्दं प्राप्स्यसि; पम्पातटे ऋश्यमूकः पर्वतः स्थितः, वृक्षैः पुष्पितः। स पर्वतः अतीव दुर्गमः, बालगजैः रक्षितः, ब्रह्मणा प्राचीनकाले निर्मितः। हे राम, यः पुरुषः तस्य शिखरे शय्यां करोति, स जागरितः स्वप्ने यत् धनं पश्यति, तत् प्राप्नोति। किन्तु यः दुष्टाचारः, पापकर्मा, स पर्वतं आरोहति चेत्, तत्र राक्षसाः तं शयाने हन्ति। तत्र पम्पायां बालगजानां महाशब्दः श्रूयते, ये मातङ्गाश्रमवासिनः। महागजाः रक्तधाराभिः शरीरं अलङ्कृत्य, पृथक् पृथक् गच्छन्ति, जलदसदृशाः शीघ्रगामिनः। तत्र, शीतलस्पर्शं, सुगन्धयुक्तं, निर्मलं, रम्यं जलं पानं कृत्वा, ते तृप्तिम् उपयान्ति। तृप्ताः ते वनवासिनः, भल्लूकैः व्याघ्रैः च सह विहरन्ति, येषां नीलवर्णः रोमः दीप्तिमान्। मृगान्, वराहान्, निर्भयान् हरिणान् दृष्ट्वा, तव शोकः नश्यति; तत्र पर्वते महान् गुहास्ति, शोभायुक्ता। हे ककुत्स्थकुलोत्पन्न, सा गुहा शिलाभिः आच्छादिता, दुर्गमप्रवेश्या; तस्य पूर्वद्वारे शीतलजलयुक्तं महाप्रस्रवणं दृश्यते, यत्र अनेकमूलफलैः, वृक्षैः च समृद्धं रम्यं स्थानं अस्ति। तत्र धर्मात्मा सुग्रीवः कपिभिः सह वसति। कदाचित् कबन्धः अपि तस्य पर्वतस्य शिखरे स्थितः, रामं लक्ष्मणं च उपदिशति। स कबन्धः माल्यधारी, सूर्यसदृशः दीप्तिमान्, आकाशे प्रकटितः, रामं लक्ष्मणं च तत्र अपश्यत्। आकाशे समीपस्थितः स कबन्धः, रामलक्ष्मणौ तं उवाचतुः—"गच्छ, प्रयाणं कुरु"—स च प्रत्युवाच—"गच्छतं, यथा तव कार्यं सिद्ध्येत्"। तदनन्तरं, तयोः अनुमतिं लब्ध्वा, कबन्धः हृष्टः प्रस्थितः। स कबन्धः, स्वस्वरूपं धारयन्, दिव्यतेजसा समलङ्कृतः, आकाशे रामस्य पुरतः प्रकटितः, "मित्रत्वं कुरु" इति उक्तवान्। ततः, वाल्मीकिरामायणे, अरण्यकाण्डे, चतुश्चत्वारिंशत् सप्तचत्वारिंशः सर्गः अभवत्। कबन्धेन पम्पासरोवरस्य समीपवर्तिनि वने मार्गः दर्शितः, तदा नरश्रेष्ठयोः पुत्रौ रामलक्ष्मणौ पश्चिमदिशं प्रस्थितौ। गच्छन्तौ रामलक्ष्मणौ, मधु, पुष्प, फलयुक्तैः पर्वतैः समाकीर्णं वनं ददृशतुः, सुग्रीवं अन्विष्य। पर्वतस्य शिखरे विश्रान्तिं कृत्वा, रघुवंशजौ पम्पासरोवरस्य पश्चिमे तटे आगतौ। तत्र पम्पासरोवरस्य पश्चिमे रम्ये तटे, शबरीस्य आश्रमं शोभनं दृष्ट्वा, तं समीपं गत्वा शबरीं अपश्यतुः। तदाश्रमं, वृक्षैः समावृतं, अतीव रम्यं दृष्ट्वा, तौ शबरीं अभिगच्छतुः। तौ दृष्ट्वा, शबरी सिद्धा, उत्तिष्ठन्, अञ्जलिं कृत्वा, रामस्य लक्ष्मणस्य च चरणौ स्पृष्टवती। सा शबरी, विधिवत् पाद्यं अर्घ्यं च उपन्यस्य, तदनन्तरं रामः धर्मनिष्ठां तपस्विनीं शबरीं उवाच। "किम् ते विघ्नाः पराजिताः? किम् ते तपः वृद्धिम् उपयाति? किम् ते क्रोधः निगृहीतः? किम् ते आहारः नियतः, हे तपोधन?" "किम् ते व्रतानि रक्षितानि? किम् ते मनः शान्तम्? किम् ते गुरुषु सेवा फलं दत्तम्, हे मृदुवादिनि?" रामस्य प्रश्नैः, शबरी सिद्धा, सिद्धैः सम्मानिता, वृद्धा, धर्मनिष्ठा, रामं प्रत्युवाच। "अद्य त्वां दृष्ट्वा, मम तपसः फलम् प्राप्तम्; अद्य जन्म सफलम्, गुरवः च पूजिताः। अद्य मम तपः सिद्धम्, स्वर्गं च प्राप्स्यामि; यः त्वं, राम, नरश्रेष्ठः, नराणां देवः, अत्र पूजितः। तव अनुग्रहदृष्ट्या, हे सौम्य, अहम् शुद्धा अभवम्; तव कृपया, हे रिपुसूदन, शाश्वतीं गतिं गमिष्यामि। यदा त्वं चित्रकूटे दिव्यरथैः आगच्छः, तदा अहम् स्वर्गं गता, तव सेवां कृत्वा। धर्मविद्भिः, भाग्यशालिभिः महर्षिभिः, अहम् उक्ता—'रामः तव परमपावनं आश्रमं आगमिष्यति।' 'सौमित्रिणा सह अतिथिः तं पूजय; तं दृष्ट्वा, उत्तमं शाश्वतं लोकं प्राप्स्यसि।' एवं महर्षिभिः उक्ता, हे नरश्रेष्ठ, अहम् विविधं वन्यं संचितवती, हे नरश्रेष्ठ।" एवं शबरी रामलक्ष्मणयोः आगमनं, मातङ्गाश्रमस्य महिमा, पम्पासरोवरस्य शोभा, ऋश्यमूकपर्वतस्य ऐश्वर्यं, सुग्रीवस्य वासस्थानं, कबन्धस्य उपदेशं, सर्वं भक्त्या आदरात् रामाय निवेदयति।