राघव, तत्र मत्तङ्गशिष्याः महर्षयः सन्निहिताः सदा तत्र स्थिता, गाढं समाधिनिष्ठाः, न तेषां पुष्पाणि शुष्यन्ति न पतन्ति च। ये तु गुरवे वन्यं भारमुद्वहन्तः शीघ्रं शरीरात् स्वेदबिन्दून् भूमौ पतितवन्तः, तेषां तपसा तैः स्वेदबिन्दुभिः जातानि माल्यानि तदा समजायन्त, तानि च न कदापि नश्यन्ति, हे राघव। अद्यापि तत्र तेषां परिचारिका दृश्यते — शबरी नाम दीर्घायुषी तपस्विनी, हे काकुत्स्थ। सा सदा धर्मनिष्ठा, सर्वभूतैः पूजिता, त्वां दिव्यरूपिणं दृष्ट्वा स्वर्गलोकं गमिष्यति, हे राम। ततः काकुत्स्थ, त्वं तं दुर्लभं गुह्यं चाश्रमं पश्यसि, यः पम्पासरः पश्चिमतटे स्थितः। मत्तङ्गमुनेः नियमेन तत्राश्रमे तस्य च वनस्य च गजेन्द्राः अपि प्रवेष्टुं न शक्नुवन्ति। हे रघुनन्दन, तत् वनं मत्तङ्गवनमिति प्रसिद्धं, नन्दनवनस्य सदृशं, देवानां वनमिव शोभते। तस्मिन्वने नानाविधपक्षिस्वरैः निनादिते त्वं, हे राम, परमसुखेन रमिष्यसि; पम्पायाः पुरतः ऋश्यमूकः पर्वतः तिष्ठति, वृक्षैः पुष्पितः। स पर्वतः दुरारोहो, शिशुगजैः रक्षितः, प्राचीनकाले ब्रह्मणा स्वयमेव निर्मितः। हे राम, यः पुरुषः तस्य शिखरे सुप्तः, स जाग्रति यदा, तदा स्वप्ने यां सम्पदं पश्यति, तां लभते। परन्तु यः पापाचारः दुष्कृत्यवान् तत्र आरोहति, तं राक्षसाः तत्र सुप्तं गृह्णन्ति, हन्ति च। तत्रापि महती शिशुगजानां नादः श्रूयते, ये पम्पायां क्रीडन्ति, मत्तङ्गाश्रमवासिनां गजाः। ते महागजाः, रक्तधाराभिः शरीरं लिप्ताः, पृथग्विचरन्ति, घनानां सदृशाः शीघ्रगामिनः। ते तत्र शीतलसुगन्धिस्पर्शयुक्तं निर्मलमनोरमं जलं पीत्वा तृप्तिम् आप्नुवन्ति। तृप्ताः ते वनवासिनः मृगैः, भल्लूकैः, व्याघ्रैः च सह विचरन्ति, येषां नीलमृदुललोहितचर्म शोभते। त्वं तत्र कृष्णमृगान्, वराहान्, निर्भयान् हरिणान् च दृष्ट्वा, दुःखं विस्मरिष्यसि, हे राम; तत्रैव तं पर्वतं महागुहा शोभयति। हे काकुत्स्थ, सा गुहा शिलाभिः आच्छादिता, दुर्निरीक्ष्या, तस्यां पूर्वद्वारे महत् शीतलजलाशयः अस्ति, स रमणीयः, नानामूलफलैः पूर्णः, नानावृक्षसमाकीर्णः। तत्र धर्मात्मा सुग्रीवः वानरैः सह वसति। कदाचित् कबंधः अपि तस्य पर्वतस्य शिखरे तिष्ठन्, रामलक्ष्मणौ एवं शिक्षयति। स पुष्पमालाभिः भूषितः, सूर्यसमप्रभः, महाबलः कबंधः आकाशे प्रादुरासीद्; तं रामलक्ष्मणौ तत्र दृष्टवन्तौ। स आकाशे समीपे स्थितः, तौ उवाच—"गच्छतं, गच्छतं!" तौ च ऊचतुः—"गच्छ, यथा कार्यं सिद्ध्येत्।" तस्मात् कबंधः तयोः अनुमतिम् लब्ध्वा, हृष्टः प्रस्थितवान्। स कबंधः स्वस्वरूपं प्राप्य, सर्वाङ्गे तेजसा दीप्तः, आकाशे रामस्य पुरतः प्रादुरभवत्, उवाच—"मित्रं कुरुताम्।" एवं श्रीमद्वाल्मीकि-रामायणे अरण्यकाण्डे चतुर्सप्ततितमः सर्गः। ततः कबंधेन पम्पासरः समीपस्थवनमार्गः दर्शितः, तौ नरश्रेष्ठसुतौ पश्चिमदिशं जग्मतुः। रामलक्ष्मणौ पम्पासरः समीपे मधु-पुष्प-फलसमृद्धान् नानापर्वतान् दृष्ट्वा, सुग्रीवं अन्विष्यन्तौ जग्मतुः। पर्वतशृङ्गे निवासं कृत्वा, रघुनन्दनौ पम्पासरः पश्चिमतटे उपजग्मतुः। रमणीयस्य पम्पासरः पश्चिमतटं प्राप्य, तत्र शबरी-आश्रमं रमणीयं दृष्टवन्तौ। तं आश्रमं नानावृक्षैः परिवृतं, परमशोभनं दृष्ट्वा, तौ शबर्याः समीपम् आगतौ। तौ दृष्ट्वा सिद्धा तपस्विनी शबरी उत्तस्थौ, अञ्जलिं कृत्वा, रामस्य लक्ष्मणस्य च पादौ समस्पृशत्। सा पाद्यं अर्घ्यं च विधिवत् अर्पयामास। ततः रामः धर्मनिष्ठायै तस्यै तपस्विन्यै प्रीत्या उवाच— "कच्चिद् विघ्नाः तव परिहृताः? कच्चित् तपो वृद्धिं गच्छति? कच्चित् क्रोधः निगृहीतः, आहारः च नियमितः, हे तपोधन? कच्चित् व्रतानि पालितानि? कच्चित् मनः प्रशान्तम्? कच्चित् गुरुषु सेवा फलवती, हे मधुरभाषिणि?" एवं रामेण पृष्टा सा सिद्धा, सिद्धैः पूजिता, वृद्धा, धर्मनिष्ठा शबरी रामं प्रत्युवाच— "अद्य त्वां दृष्ट्वा मम तपसः फलम् प्राप्तम्; अद्य जन्म सफलम्, गुरवः च सन्तुष्टाः। अद्य कृतं तपः सुफलम्, स्वर्गं च गमिष्यामि, यतः त्वं नरश्रेष्ठः, नरदेवः, अत्र पूजितः। तव सुमधुरया दृष्ट्या अहं विशुद्धा, हे मानद; तव प्रसादात्, हे रिपुसूदन, शाश्वतान् लोकान् गमिष्यामि।" "यदा त्वं चित्रकूटं दिव्यरथैः प्राप्तवान्, तदा अहं तत्रात् स्वर्गं गतवती, सेवा कृत्वा। ते महर्षयः धर्मज्ञाः, सुभगा अपि, माम् उक्तवन्तः—'रामः तव परमपवित्रमाश्रमं आगमिष्यति।' 'त्वं तं सहितं सौमित्रिणा अतिथिवद् पूजय; दृष्ट्वा च तं परमं शाश्वतं लोकं गमिष्यसि।