तत्र नागवृक्षाः तिलकाः शिरीषाः नीलाशोकाः कदम्बाः पुष्पिताः करवीराश्च दृश्यन्ते। तत्र दह्यमानाश्चाशोकवृक्षाः गाढरक्तपरिभद्रकाः च सन्ति; तान् आरोह्य वा बलात् भूमौ चालयित्वा, तेषां मधुररसफलानि भक्षयित्वा, अनन्तरं पन्थानं प्रतिपद्येथाः। ततः, हे काकुत्स्थवंशज, तस्मात् परं अन्यः काननः अस्ति, यत्र पुष्पितवृक्षाः नन्दनवनस्य सदृशाः उत्तरकुरवः इव शोभन्ते। तत्र चैत्ररथवने यथा सर्वऋतवः सन्ति, तथा तत्रापि; वृक्षाः फलभारनम्राः, विस्तीर्णच्छायाः सर्वत्र विराजन्ति। तत्र जलदगिरिसदृशाः वृक्षाः सर्वत्र तिष्ठन्ति; तान् आरोह्य वा सुलभेन चालयित्वा, लक्ष्मणः ते मधुररसफलानि दास्यति, यदा यूयं पर्वताद् पर्वतं काननाद् काननं विचरिष्यथः। ततः, वीरौ, यूयं पम्पासरः नाम कमलवन्तं सरः प्राप्स्यथः, यः शिलाशर्कराविवर्जितः, समः, शक्तुमूलरहितः च अस्ति। तस्य रेतः नूतनम्, सः कमलोत्पलैः शोभितः; तत्र हंसाः प्लवाः क्रौञ्चाः कुरराः च दृश्यन्ते, हे राघव। तत्र ते पक्षिणः मधुरस्वराः पम्पाजले गायन्ति; ते मनुष्यदर्शनात् न भीरवः, अहिंसकाः, शुभलक्षणाः च। तान् बृहन्तः सर्पिस्पिण्डसदृशाः पक्षिणः, रक्तवर्णान्, वक्रचञ्चून्, शरःवासिनः मत्स्यान् च, हे राघव, भक्षयिष्यसि। तत्र, हे राम, त्वं पम्पायाः श्रेष्ठान् मत्स्यान् तत्रैव नवान्, त्वच्छविच्छिन्नान्, शुष्कान्, एकपृष्ठिकान्, भक्षयिष्यसि। लक्ष्मणः, त्वयि भक्तिपूर्वकं स्थितः, तान् मत्स्यान् उपसेविष्यति, यदा त्वं पम्पासमूलानि पुष्पाणि च उपवेश्य भक्षयिष्यसि। सः ते पम्पाजलम्, कमलगन्धयुक्तम्, शुभम्, शीतलम्, निर्मलम्, रजतस्फटिकसदृशम्, आहरिष्यति। ततः लक्ष्मणः ते कमलपत्रेण जलं दास्यति, तथा पर्वतगुहावासिनः बृहन्तः वानरान् अपि उपनयिष्यति, ये वनं विचरन्ति। सायं काले, यदा त्वं विचरिष्यसि, लक्ष्मणः ते दर्शयिष्यति, हे राम, ये जलात् लोभात् निवृत्ताः, वृषभनादमिव नदन्तः। तत्र पम्पायां बृहन्तः पीतवर्णाः अपि द्रक्ष्यसि, सायं काले विचरन्, हे राम, पुष्पमालाभूषितान् वृक्षान् च। तत्र पम्पायाः शुभं जलम् दृष्ट्वा, दुःखं त्यक्ष्यसि; तत्र तिलकशिरीषपुष्पैः वृक्षाः भूषिताः। तथा सन्ति विकचकमलोत्पलानि, हे राघव; तत्र न कोऽपि पुरुषः ताः मालाः स्थापयति। न च ताः शुष्यन्ति, न पतन्ति, हे राघव; तत्र मातङ्गशिष्याः मुनयः सन्निविष्टाः, ध्याननिष्ठाः। ये गुरवे वन्यं वहन्तः शीघ्रं स्वदेहात् स्वेदबिन्दून् भूमौ पातयन्ति, तेषां तपसा ताः मालाः स्वेदबिन्दुसंभवाः उत्पन्नाः, न च नश्यन्ति, हे राघव। अद्यापि तेषां परिचारिका दृश्यते, शबरी नाम, दीर्घायुषी तपस्विनी, हे काकुत्स्थवंशज। सा सदा धर्मनिष्ठा, सर्वेभ्यः पूजिता, त्वां दैवीं रूपधरं दृष्ट्वा, स्वर्गलोकं प्राप्स्यति। ततः, हे काकुत्स्थवंशज, त्वं तं दुर्लभं गुह्यं च आश्रमं पश्यसि, यः पम्पायाः पश्चिमतीरे स्थितः। तत्र मुनिना मातङ्गेन नियोजितम्, हस्तिनः अपि तं आश्रमं तद्वनं वा प्रविष्टुं न शक्नुवन्ति। हे रघुकुलनन्दन, तत् वनं मातङ्गवनमिति प्रसिद्धं, नन्दनवनस्य सदृशं, देवानां वनमिव। तत्र बहुविहंगनिनादिते वने, त्वं, हे राम, परमानन्देन रमिष्यसि; पम्पायाः पुरतः ऋश्यमूकः पर्वतः, वृक्षैः पुष्पितः, तिष्ठति। सः अतीव दुर्गमः, तरुणैः हस्तिभिः रक्षितः, प्राचीनकाले ब्रह्मणा सुसंस्कृतः। हे राम, यः पुरुषः तस्य शिखरे शयितः स्वप्नदृष्टं धनं जागरिते प्राप्नोति। यदि तु दुष्टाचारः पापकर्मा च तं आरोहति, तत्र राक्षसाः तं शयानं गृहित्वा हन्युः। तत्र अपि मातङ्गाश्रमवासिनां तरुणहस्तिनां पम्पायां क्रीडतां महान् नादः श्रूयते। बलिनः ते हस्तिनः रक्तधाराभिः अङ्गानि लिखितानि कृत्वा, पृथक् पृथक् मिलित्वा, जलदस्यानिलसदृशाः शीघ्रं विचरन्ति। तत्र शीतलम्, सुगन्धि, निर्मलम्, रम्यं च जलं पीत्वा, ते पूर्णतृप्ताः भवन्ति। तृप्ताः ते वनवासिनः मृगैः भल्लूकैः व्याघ्रैः च सह विचरन्ति, येषां मृदुलनीलच्छविः शोभते। मृगान् वराहान् निर्भयान् हरिणांश्च दृष्ट्वा, तव दुःखं नश्यति; तत्र, हे राम, महागुहा अपि तं पर्वतं शोभयति। सा गुहा, हे काकुत्स्थवंशज, शिलाभिः आच्छन्ना, दुःखप्रवेश्या; तस्याः पूर्वद्वारे महत् शीतलजलाशयः अस्ति, यः फलमूलसमृद्धः, विविधवृक्षसमाकीर्णः, रम्यः च। तत्र धर्मात्मा सुग्रीवः वानरैः सह वसति। कदाचित् कबंधः अपि तस्य पर्वतस्य शिखरे स्थित्वा, रामलक्ष्मणौ एवं उपदिशति। सः पुष्पमालाभूषितः, आदित्यसदृशप्रभः, महाबलः कबंधः आकाशे प्रादुरासीत्; रामलक्ष्मणौ तं तत्र दृष्टवन्तौ। तं समीपस्थितं आकाशे दृष्ट्वा, रामलक्ष्मणौ तस्य प्रति ऊचतुर्हि—"गच्छ, प्रतिपद्यस्व!" सः प्रत्युवाच—"गच्छतम्, यथा वां कार्यसिद्धिः स्यात्।