ततः पुरुषव्याघ्रः राजपुत्रः रामः धर्मपाशं दीप्तमयं कालपाशं च तव ददामि इति महर्षिणा प्रोक्तः। वरुणपाशं च वरुणास्त्रं च परं, शुष्कं चर्द्रं च वज्रद्वयं रघुनन्दनाय दत्तम्। पिनाकास्त्रं नारायणास्त्रं च, प्रियं शिखराख्यं अग्नेयमपि रामाय महर्षिः ददौ। अनघाय वायव्यं नामास्त्रं, हयशीर्षं, क्रौञ्चमपि प्रथमतः दत्तवान्। ककुत्स्थवंशसम्भूताय राघवाय द्वे शूल्यौ, भीषणं कङ्कालं, गदां, कपालं, किंकिणीं च दत्तवान्। एतानि सर्वाणि राक्षसानां विनाशाय दत्तानि; महद्विद्याधरास्त्रं नन्दनाख्यं च तस्मै ददौ। महाबाहो राजपुत्र श्रेष्ठ, खड्गरत्नं प्रियं गन्धर्वास्त्रं मोहनेति नाम्ना तुभ्यं दत्तम्। प्रस्वापनं प्रशमनं सौम्यं चास्त्रं, वर्षणं शोषणं संतापनं विलापनं च राघवाय दत्तम्। मदनप्रियं मादनास्त्रं, मानवं गन्धर्वास्त्रं च तुभ्यं ददौ। प्रियं पिशाचास्त्रं मोहनेति नाम्ना तुभ्यं दत्तम्, पुरुषव्याघ्राय महात्मने। तामसं नामास्त्रं, प्रबलं सौमनसं, अप्रतिहतं संवर्तं, मौसलमपि राजपुत्राय दत्तम्। सत्यं नामास्त्रं, परमं मायामयं, सौरमस्त्रं तेजःप्रभाख्यं परबलविग्राहकमपि दत्तम्। सोमास्त्रं शिशिराख्यं, भीषणं त्वष्ट्रास्त्रं, उग्रं भागास्त्रं, शितेषुं, मानवं च तस्मै दत्तम्। एतानि सर्वरूपाणि, महाबलानि, परमोत्कृष्टानि अस्त्राणि त्वं गृहाणेति महर्षिः रामं उवाच। ततः महर्षिः पूर्वं स्नात्वा पूर्वदिशं प्रेक्ष्य हृष्टः रामाय परममन्त्रसङ्घातं प्रायच्छत्। ततो महात्मा विश्वामित्रः राघवाय तानि दिव्यान्यस्त्राणि प्रदर्शयामास, यानि देवैरपि सम्प्राप्तुम् दुःसाध्यानि। तस्य महर्षेः मन्त्रपाठेन, सर्वाणि दिव्यान्यस्त्राणि शोभमानानि राघवस्य समीपं समुपाजग्मुः। तानि अस्त्राणि हर्षयन्ति रामं, सस्मितं प्रणम्य ऊचुः— 'राघव, वयं तव दासाः, भगवन्।' 'यत्कामयसे, सर्वं शुभं ते स्यात्; वयं तत्सर्वं साधयिष्यामः' इति तानि ऊचुः। ततो रामः तैः दिव्यैः अस्त्रैः समभाषितः शान्तचित्तः अभवत्। तदनन्तरं रामः हृष्टमानसः, तेजसा दीप्तः, महर्षिं विश्वामित्रं प्रणम्य प्रस्थितवान्। एवं बाले काण्डे अष्टाविंशः सर्गः आरभ्यते। अस्त्रग्रहणानन्तरं शुद्धः प्रमुदितवदनः ककुत्स्थनन्दनः गच्छन् विश्वामित्रं प्राह— 'भगवन्, अस्त्राणि प्राप्य अहं देवेभ्यः अपि अजेयः अभवम्। परन्तु, हे तपोधन, तेषां प्रत्याहारमपि ज्ञातुमिच्छामि।' एवं वदति ककुत्स्थे, विश्वामित्रः महातपाः स्थिरव्रतः शुचिः प्रत्याहारविद्यां तस्मै उपदिदेश। स सत्या, सत्यकीर्तिः, धृष्टः, रभसः, प्रतिहारतरः, प्रतिमुखावर्तने चोपायान् रामाय उपदिशत्। लक्ष्यम्, अलक्ष्यम्, दृढनाभः, सुनाभकः, दशाक्षः, शतवक्त्रः, दशशीर्षः, शतोदरः च उपदिष्टाः। पद्मनाभः, महानाभः, दुन्दुनाभः, सुनाभकः, ज्योतिषः, शकुनः, नैरास्यविमलौ च उपदिष्टौ। यौगन्धरः, विनिद्रः, राक्षसविनाशनौ, शुचिबाहुः, महाबाहुः, निष्कलिः, विरुचिः, सार्चिर्माली, धृतिमाली, वृत्तिमान्, रुचिरः च रामाय उपदिष्टाः। पित्रीयः, सौमनसः, विधूतमकरौ, परवीरः, रतिः, धनधान्यः, कामरूपः, कामरुचिः, मोहामावरणः, जृम्भकः, सर्वनाभः, पन्थनवरुणश्च रामाय उपदिष्टाः। राम, त्वं क्रीशाश्वस्य तेजस्विनः कामरूपिणः पुत्रान् गृहाण; त्वम् अर्हसि, शुभं ते अस्तु इति विश्वामित्रः उवाच। ककुत्स्थः 'एवमेव' इति प्रत्युवाच, हृष्टचित्तः। तदा दिव्यास्त्राणि तेजोमयानि, विविधरूपधारिणि, साक्षात् प्रकटितानि, रामस्य समीपं समुपाजग्मुः। केचित् अंगारसदृशाः, केचित् धूमसदृशाः, केचित् चन्द्रार्कसदृशप्रभाः, केचित् प्रणतान्जलयः तस्थुः। तानि मधुरभाषिणः पुरुषरूपिणः रामं प्रणम्य ऊचुः— 'स्मः वयं, पुरुषव्याघ्र; किं करवाम?' इति। तान् स रामः उवाच— 'यथेष्टं गच्छत; आवश्यकाले मनसा सहाय्यं करिष्यथ' इति। ततो रामं प्रदक्षिणीकृत्य, 'एवमस्तु' इति ककुत्स्थं प्रोच्य, तानि यथागतं जग्मुः। राघवः तान् अस्त्राणि ज्ञात्वा, विश्वामित्रं महर्षिं गच्छन् मधुरस्निग्धवचनैः अपृच्छत्— 'क इमे वृक्षसमूहाः मेघसङ्काशाः, पर्वतसमीपे दीप्तिमन्तः दृश्यन्ते? मम हि तेषां विषये महदुत्सुकत्वम्।' ते वनानि मनोहराणि, मृगसंघैः रम्याणि, विविधैः विहङ्गमैः कलरवैः शोभितानि। वयं हि, भगवन्, घनात् काननात् निर्गताः, तेनैतद्भूमेः सौम्यत्वं ज्ञातुमशक्यम् इति रामः विश्वामित्रं प्राह।