ततः, वीर्यवन्तं रामं प्रति धर्मचक्रं कालचक्रं च, विष्णोः तीक्ष्णं सुदर्शनं तथा इन्द्रचक्रं च महर्षिः ददौ। तदा, नरश्रेष्ठ, वज्रास्त्रं शिवस्य त्रिशूलं ब्रह्मशिरस्त्रं च, ईशास्त्रं च राघवाय प्रदत्तवान्। बलिनं रामं ब्रह्मास्त्रं परमं ददौ, ककुत्स्थवंशसम्भूताय मुदकीं शिखरीं च शुभे गद्ये ददौ। पुरुषव्याघ्रं राजपुत्रं धर्मपाशं दीप्तं कालपाशं च दत्तवान्। वरुणपाशं वरुणास्त्रं च, शुष्कं चर्द्रं द्वौ वज्रौ रघुनन्दनाय ददौ। पिनाकास्त्रं नारायणास्त्रं च, अग्नेयास्त्रं शिखराख्यं च ददौ। पापरहिताय वायव्यास्त्रं हयशिरास्त्रं क्रौञ्चास्त्रं च दत्तवान्। ककुत्स्थाय राघवाय द्वौ शूलौ कङ्कालं गदां कपालं किंकिणीं च ददौ। एतानि सर्वाणि राक्षसानां विनाशाय दत्तानि, महाविद्याधरास्त्रं नन्दनाख्यं च दत्तवान्। महाबाहो राजपुत्र श्रेष्ठखड्गमणिं गन्धर्वास्त्रं मोहनाख्यं च ददौ। प्रस्वापनं प्रशमनं सौम्यास्त्रं वर्षणं शोषणं संतापनं विलापनं च राघवाय दत्तवान्। मदनप्रियं मदनास्त्रं गन्धर्वप्रियं मानवाख्यं च दत्तवान्। प्रियमोहनाख्यं पिशाचास्त्रं, पुरुषव्याघ्रं राजपुत्रं प्रति दत्तवान्। तामसं सौम्यं संवर्तमौसलं च दत्तवान्। सत्यं परमं मायामयं सौरं तेजःप्रभाख्यं शक्तिहरणं च दत्तवान्। सोमास्त्रं शिशिराख्यं, तवष्ट्रास्त्रं भीषणं, भगास्त्रं शीतेषु मानवं च दत्तवान्। एतानि सर्वाणि, रूपान्यन्यथाकुर्वन्ति, महाबलानि परमश्रेष्ठानि, राघवाय महर्षिः आनन्देन दत्तवान्। ततः स महातपाः पूर्वाभिमुखः शुद्धात्मा विश्वामित्रः परममन्त्रसमूहं रामाय प्रीत्या दत्तवान्। ततो महर्षिः राघवाय तानि दिव्यास्त्राणि प्रदर्शितवान्, यानि सम्प्राप्तुमपि देवेषु दुर्लभानि। यदा विश्वामित्रः मन्त्रान् जपन् स्थितः, तदा सर्वाणि दिव्यान्यस्त्राणि तेजस्विनि रूपेण रामं प्रति समुपाजग्मुः। सर्वाणि तानि अस्त्राणि हर्षयुक्तानि, अञ्जलिं कृत्वा रामं प्रति ऊचुः— "राघव, वयं तव भक्ताः दासाः स्मः, महात्मन्।" तानि पुनः प्राहुः— "यद् इच्छसि, शुभं ते अस्तु; सर्वं साधयिष्यामः।" इत्युक्त्वा रामः तैः महाबलैः सम्बोधितः मनसि प्रसन्नः अभवत्। ततः हृष्टचित्तः रामः दीप्ततेजाः विश्वामित्रं महर्षिं प्रणम्य प्रस्थानाय उद्यतवान्। एवं बाले काण्डे वाल्मीकि-रामायणे अष्टाविंशः सर्गः आरभ्यते। अस्त्राणि प्राप्त्वा, शुद्धः प्रमुदितवदनः ककुत्स्थः विश्वामित्रं सह गच्छन् इदं प्राह— "भगवन्, अस्त्राणि प्राप्तानि, अद्य अहं देवैरपि अजितः अस्मि। किन्तु, मुनिश्रेष्ठ, तेषां प्रत्याहारोपायं ज्ञातुमिच्छामि।" एवं ककुत्स्थेन उक्ते, महातपाः विश्वामित्रः धृतिमान् शुचिः तदानीं प्रत्याहारविद्यां उपदिशत्। स सत्यवन्तं सत्यकीर्तिं धृष्टं रभसं प्रतिहारतरं च, प्रतिमुखप्रतिहरणोपायं च उपदिशत्। लक्ष्यम् अलक्ष्यं दृढनाभं सुनाभकं दशाक्षं शतवक्त्रं दशशीर्षं शतोदरं च उपदिशत्। पद्मनाभं महानाभं दुंदुनाभं सुनाभकं ज्योतिषं शकुनं नैराश्यं विमलं च उपदिशत्। यौगन्धरं विनिद्रं दानवविनाशकं शुचिबाहुं महाबाहुं निष्कलीं विरुचं सार्चिर्मालिं धृतिमालिं वृत्तिमन्तं रुचिरं च उपदिशत्। पित्र्यं सौमनसं च, विधूतमकरद्वयं, परवीरं रतिं धनधान्यं च राघवाय उपदिशत्। कामरूपं कामरुचिं मोहमावरणं जृम्भकं सर्वनाभं पन्थनवरुणं च उपदिशत्। राम, दीप्तरूपिणः क्रीशाश्वस्य पुत्रान् मम गृह्यस्व; त्वं युक्तः, शुभं ते अस्तु। ककुत्स्थः "एवमेव" इत्युक्त्वा हृष्टचित्तः तानि दिव्यानि दीप्तिमन्ति साक्षात् अस्त्राणि दृष्ट्वा हृष्टः अभवत्। केचित् अंगारसंकाशाः, केचित् धूमरूपिणः, केचित् चन्द्रसूर्यसदृशाः, केचित् अञ्जलिं कृत्वा स्थिताः। ते मधुरभाषिणः पुरुषव्याघ्रं रामं प्राहुः— "अत्र वयम्, किं करवामः?" स तान् प्राह— "स्वेच्छया गच्छत; आपत्तिकाले मनसा सहाय्यं करिष्यथ।" तदनन्तरं ते रामं प्रदक्षिणीकृत्य, "एवमस्तु" इत्युक्त्वा यथागतं गताः। राघवः तान् विज्ञाय, विश्वामित्रं महर्षिं गच्छन् सान्त्वपूर्वकं मधुरं वाक्यं उवाच।