रामो नाम वृष्णिवंशजः, महाक्रुद्धः, महाबाहुः, चित्तवृत्तिसंपन्नः, चतुर्भुजः, शूरः, पराक्रमी चासीत्। यः सदा धर्ममार्गे स्थिरः, सत्यवादी च, प्रजापालनाय समर्पितः, सर्वज्ञः, पवित्रः, आत्मनियन्ता च। सः सृष्टिकर्तुः समानः, समृद्धः, शत्रुप्रणाशकः, प्राणिनां रक्षकः, धर्मस्य रक्षकः च आसीत्। सः वेदेषु तत्त्वज्ञः, तेषां शाखासु च निपुणः, धनुर्विद्यायाम् अपि सिद्धः। सः सर्वशास्त्राणां तत्त्वज्ञः, सज्ञानः, प्रियः सर्वजनानां, धर्मात्मा, दुःखविहीनः, विवेकी च आसीत्। सः सदैव धर्मात्मा जनैः समागम्यते, यथा नद्यो महासागरे। सः गुणसंपन्नः, कौसल्या प्रियः, समुद्रवत् गम्भीरः, हिमालयवत् धैर्यशाली च आसीत्। वीर्ये सः विष्णोः समानः, रूपे च चन्द्रवत्, क्रोधे तु संहाराग्निना, क्षमायाम् पृथिव्यः समानः। धनस्य संपूर्णत्यागे सः धर्मात्मा इव प्रकटितः, सत्ये च वीर्ये स्थिरः रामः सर्वगुणैः युक्तः आसीत्। दशरथस्य प्रियः पुत्रः, ज्येष्ठः, प्रजापालनाय समर्पितः, प्रजायाः प्रियंकरः च आसीत्। राजा, प्रेमात्, तं राजपदाय नियुक्तुम् इच्छति, किन्तु तस्य अभिषेकस्य तयारीषु कैकेयी, तस्य पत्नी, तस्य वचनं प्रार्थयामास। तया पूर्वं प्रदत्तं वरं प्रार्थयामास: "रामस्य निष्कासनं च भरतः अभिषेकं च ददातु।" सत्यवचनस्य बन्धनं च धर्मस्य बन्धनं धारयन् राजा दशरथः, पुत्रं प्रियं, रामं निष्कासयामास। सः नायकः वनं गत्वा, प्रतिज्ञां पूरयन्, पितुः आज्ञां पालनयन्, कैकेयीं प्रसन्नं कर्तुं च गत्वा। लक्ष्मणः, प्रियः भ्राता, तं अनुसरन्, सदा विनम्रः, सुमित्रायाः आनन्दं वर्धयन्। रामस्य प्रिय पत्नी, यः सदा तस्य जीवितसमानः, तस्य कल्याणाय समर्पिता, जनकस्य गृहे जातः, दिव्यकल्पना इव निर्मिता, सर्वाशुभचिन्हैः युक्ता, सर्वश्रेष्ठा स्त्री च आसीत्। सीता अपि रामं अनुसरन्ती, यथा रोहिणी चन्द्रं; दीर्घं मार्गं तं पितरं दशरथं च नागरिकैः सह गत्वा। श्रिंगवेरे नगरे, गङ्गायाः तीरे रथचालकं त्यक्त्वा, गुहं, धर्मात्मा, प्रियं च निसादराजं च दृष्ट्वा। रामः गुहया, लक्ष्मणेन, सीतया सह वनं प्राविष्टः, अनेकानां नदीनां पारं गत्वा। चितृकूटं आगत्य, भरद्वाजस्य उपदेशनुसारं, त्रीणां सुखदं निवासं कृत्वा, वनस्य सुखं अनुभवामास। ते तत्र देवगणैः तथा गन्धर्वैः सदृशं सुखं युज्यन्ते; चितृकूटे रामः निवसन्नपि, तस्य पिता दुःखितः रामस्य विषये। राजा दशरथः स्वर्गं गत्वा, पुत्रं विलपन्; तस्य प्रस्थानानन्तरं, भरतः, वसिष्ठेन च प्रमुखैः ब्राह्मणैः प्रेरितः— राज्यं प्राप्य अपि, बलशाली भरतः राज्यं न इच्छति; सः वनं गत्वा, रामस्य चरणयोः कृते प्रार्थना कर्तुं यतमानः। महात्मा रामं, सत्ये च वीर्ये स्थिरं, सः रामं नम्रता च महानुभावेन प्रार्थयामास। सः रामं उवाच, "त्वमेव राजा, धर्मज्ञः"; रामः, महानुदारः, कृते च मुखं, महाप्रसिद्धः— किन्तु रामः, पितुः आज्ञां पालनयन्, राज्यं न स्वीकृतवान्; पुनः पुनः तस्य च sandals राज्यम् अर्पितवान्। ततः भरतः, रामस्य पादयोर् स्पर्शं कृत्वा, पुनः प्रत्यागच्छत्; यद्यपि तस्य अभिलाषा न पूरिता, सः रामस्य पादयोर् स्पर्शं कृत्वा। नन्दिग्रामे, प्रसिद्धः, सत्यवादी, आत्मनियन्ता भरतः, रामस्य प्रत्यागमनस्य प्रतीक्षां कृतवान्। किन्तु रामः, नगरजनानां आगमनं दृष्ट्वा, मनः संकेंद्रितं कृत्वा, दण्डकवनं प्रविष्टवान्। महान वनं प्रविष्टः, कमलनयनः रामः, दैत्यं विराधं वध्य, शरभङ्गं च दृष्ट्वा। सः सुतिक्ष्णं, अगस्त्यं, अगस्त्यभ्रातृं च मिलित्वा; अगस्त्यस्य वचनात्, इन्द्रधनुषं प्राप्य। महानन्देन, सः एकं खड्गं च अनन्तक्विवरं प्राप्य, रामः वनवासिनां सह निवसति। सर्वे ऋषयः तं समागत्य, दैत्याणां च आसुराणां विनाशं प्रार्थयन्ति; सः तेषां कृते दैत्यानां वधं प्रतिज्ञां कृतवान्। रामः ऋषिभ्यः, यः ज्वाला इव दण्डकवनं निवसन्ति, दैत्यानां वधाय युद्धं प्रतिज्ञां कृतवान्। तत्र तु सः निवसन्, दैत्यकन्यका शूर्पणखा, या सर्वरूपं धारयन्ती, विकृताऽभूत; सा जनस्थाने निवसति। ततः शूर्पणखायाः वचनात्, सर्वे दैत्याः, खरः, त्रिशिराः, दुषणः च क्रियायाम् प्रवृत्ताः। रामः तान् युद्धे वधयामास, जनस्थाने निवसन्। चौदश सहस्र दैत्याः वधिताः; तदा, तेषां बन्धुं वधितं श्रुत्वा, रावणः क्रोधेन अभिभूतः।