एकदा, रामस्य प्रियं प्रिन्सस्य कार्यं देवैः सम्पादितं भविष्यति इति सर्वे देवाः हर्षिताः आकाशं प्रवृत्ताः। तत्र तिमिरं आगच्छति, तदा विश्वामित्रः तातकां वधित्वा अतीव संतुष्टः रामं शिरसि आलिङ्ग्य वदति, "हे शुभदर्शन राम, अद्य रात्रिं अत्रैव यास्यामः।" तस्य वाक्यं श्रुत्वा दशरथस्य पुत्रः हर्षितः जातः। तस्मिन् तातकायाः वनं रामः रात्रिं सुखेन व्यतीतवान्। तस्मिन् दिने, तातकायाः शापात मुक्तं वनं चैत्ररथं यथा शोभितं जातम्। यदा रामः तस्य यक्षिण्याः वधं कृतवान्, तदा देवगणैः सिद्धैः च प्रशंसितः विश्वामित्रेन सह तत्र निवसति। नवम्यां प्रातःकाले, विश्वामित्रः रामं स्नेहपूर्णं वदति, "हे राम, अहं त्वाम् अतीव प्रसन्नः। अहं तव सर्वाणि दिव्यास्त्राणि दास्यामि।" तानि अस्त्राणि पृथिव्याम् शत्रुं जित्वा, देवाः, आसुराः, गन्धर्वाः च युद्धे पराजयिष्यसि। "अहं तव दास्यामि दण्डचक्रं, हे राम," इति विश्वामित्रः वदति। "तत्र च धर्मचक्रं, कालचक्रं, विष्णोः चक्रं च, इन्द्रस्य चक्रं च दास्यामि।" "हे वीर, अहं तव दास्यामि वज्रं, शिवस्य त्रिशूलं, ब्रह्मशिरः अस्त्रं च, ईशस्य अस्त्रं च।" विश्वामित्रः रामाय ददाति, "हे शक्तिमान्, अहं तव दास्यामि ब्रह्मास्त्रं, चक्रद्वयं, मोदकीं च शिखरीं च, सर्वे शुभाः।" "हे पुरुषसिंह, अहं तव दास्यामि धर्मस्य प्रज्वलितं बन्धं च कालस्य बन्धं च।" इत्यादि अस्त्राणि विश्वामित्रः रामाय ददाति। "हे राम, सर्वाणि अस्त्राणि ये देवैः अपि कठिनं प्राप्यन्ति, तानि त्वं स्वीकुरु।" तदा विश्वामित्रः पूज्यते, पूजितः च, रामस्य हृदये हर्षः जातः। रामः हर्षितः, विश्वामित्रं नमस्कृत्य प्रस्थानं करोति। तदनन्तरं, रामः विश्वामित्रं प्रति वदति, "हे पूज्य, अहं अस्त्राणि प्राप्य, देवैः अपि अजयः। किन्तु, हे ऋषि, अहं तानि प्रतिवृत्तुं उपायं ज्ञातुम् इच्छामि।" विश्वामित्रः, तपस्वी, स्थिरः, पवित्रः, तस्य उपायं उपदिशति। तस्मिन् उपायेषु सत्यवंतं, सत्यकीर्तिं, धृष्टं, रभसं च उपदिशति। एवं सर्वाणि उपायानि रामाय उपदिष्टानि। अस्मिन् प्रकारेण रामः विश्वामित्रस्य कृते अतीव हर्षितः जातः।